استاديوم دل‌آلپي متعلق به يوونتوس پيش از بازسازی با ظرفيت 229/67 هزار نفری و با ابعاد 105 در 68متر ورزشگاه شهر تورین بود که هر 2 تیم یوونتوس و تورینو به طور مشترك از آن استفاده می‌کردند اما در سال 2003 یووه با پرداخت 25 میلیون یورو به تيم همشهري، تورینو، ورزشگاه را خرید و 2 سال بعد بازسازی‌اش را شروع کرد. دل‌آلپي با وجود فضاي زيبايي كه داشت با مشكلات زيادي نيز روبه‌رو بود. مهم‌ترين ايراد اين ورزشگاه كه تماشاگران حاضر در اين استاديوم را مورد آزار قرار مي‌داد راحت نبودن جايگاه بود، سكوهاي بالايي دل‌آلپي در سرماي زمستان در مه فرومي‌رفت و سكوهاي پاييني به دليل وجود پیست دوومیدانی بزرگي كه موجب مي‌شد جايگاه‌ها تا زمين فاصله‌اي حدود 40متري داشته باشد، ديدن بازي را براي حاضران دشوار مي‌كرد. بیشتر تماشاگران در سکوهای پایین از این مساله گلايه داشتند که به همه جای زمین دید ندارند و بخش‌هايي از بازی را به درستی نمی‌بینند.
دل‌آلپي جدید
در طراحی ورزشگاه به راحتی بازیکنان اهمیت زیادی داده شده طوری که فاصله رختکن تا زمین مناسب است و برای ورود بازیکنان به زمین 4 ورودی در 4 سمت زمین در نظر گرفته شده. (به طور مثال تونل ورزشگاه «سن‌سیرو» به شکل غیرطبیعی طولانی است اما در ورزشگاه یووه فاصله‌های زیادی بین محل‌های مورد نیاز بازیکن‌ها وجود نخواهد داشت).
از ورزشگاه بنيتو موسولينى تا دل‌آلپى جديد
روز 14 مه 1933 نخستين ورزشگاه در جنوب تورين و در منطقه «سانتا ريتا» به دستور موسولينى ساخته شد، نام اين ورزشگاه
Stadio Benito Mussolini بود، يوونتوس در 29 ژوئن 1933 براى نخستين‌بار در اين ورزشگاه به ميدان رفت و با نتيجه 6 بر 2 تيم دوزات مجارستان را شكست داد و راهى مرحله نيمه‌نهايى Mitropa Cup شد. پس از چندين سال نام ورزشگاه تغيير يافت، «کوموناله ویتوریو پوتزو» نام جديد ورزشگاه شد، ويتوريو پوتزو نماد تورين بود، وى در شكل‌گيرى تيم تورينو نقش داشت و مربى تيم ايتاليا بود و توانست جام‌جهانى را به دست آورد، تيم تورينو از سال 1926 تا 1958 در ورزشگاه فيلادلفيا به ميدان مى‌رفت اما پس از آن تورينو و يوونتوس به صورت مشترك از ورزشگاه كوموناله استفاده كردند. این ورزشگاه برای رقابت‌های المپیک زمستانی 2006 که به میزبانی شهر تورین ایتالیا برگزار شد بازسازی و مرمت شد که در آن پس نام «المپیکو» را برای این ورزشگاه در نظر گرفتند و 2 تیم تورینو و یووه به طور مشترک دیدارهای خود را به میزبانی این استادیوم برگزار کردند. در ورزشگاه «کمپو پیاتزا دارمی» و پيش از آن در نزديكى ايستگاه راه‌آهن تورينو واقع در «پورتا سوزا» و در ورزشگاهى با نام «پارکو دل والنتینو‌ای پارکو چیتادلا» به ميدان مى‌رفت. در نخستين ديدارى كه در اين ورزشگاه انجام شد و در روز 11 مارس 1900 يوونتوس با يك گل از تورينو شكست خورد، در آخرين ديدار كه 3 فوريه 1907 برگزار شد هم يوونتوس 4 بر یک از تورينو شكست خورد.
ورزشگاهى براى 3 سال
پس از اينكه كار ترميم ورزشگاه «چيتادلا» آغاز شد، باشگاه يوونتوس و تورينزه به ورزشگاه «ولودرومو اومبرتو» منتقل شدند. نخستين ديدار در اين ورزشگاه اول مارس 1903 و در برابر تورينزه برگزار شد و يووه حريف خود را با 5 گل درهم كوبيد. 9 آوريل 1906 نيز آخرين ديدار بين يووه و ميلان بدون گل پايان يافت البته در سال 1905 و در اين ورزشگاه يوونتوس نخستين اسكودتو را كسب كرد .