پسر 19 ساله‌ای که پله بعدی خوانده می‌شود در میان سوت‌ها و فریادهای کرکننده مردمی که بزرگش کرده بودند وارد ورزشگاه شد. با سابقه‌ای همانقدر جنجالي که از لقبش «موهاوک» بر می‌آید، نیمار به شکل قابل توجهی با انگیزه‌ترین بازیکن حال حاضر سیاره خاکی است. حتی پیش از آنکه شایعه معامله او برای پیوستن به بارسلونا در 2013 در جو منتشر شود نیز نیمار خبر‌ساز بزرگی بود. باشگاهش سانتوس خیلی سریع این شایعات را رد کرد ولی هنوز هم تنها چیزی که می‌تواند این تین‌‌ایجر قوزک شیشه‌ای را به اروپا برساند نه رئیس باشگاه که زمان و پول است. اگر چلسی را مقصد آینده نیمار بر می‌شمردیم، دیدار دوستانه دوشنبه برزیل و غنا در ورزشگاه کریون کوتيج لندن در نزدیکی چلسی، می‌توانست برای نیمار یک بازی خانگی محسوب شود ولی در فوتبال هنوز چیزهایی هستند که رومن آبراموویچ از پس خریدشان بر نمی‌آید و این حقیقت خیلی چیزها را درباره پتانسیل نیمار به ما می‌گوید، که چگونه آنهایی که به دنبال جلب منافع او هستند، نمی‌توانند نظر او را به صرف پول جلب کنند. 3 دقیقه و نیم طول کشید تا او (پس از شروع بازی) توپ را در شب خیس و بادی جنوب‌غرب لندن لمس کند. او توپ را لب خط به تملک درآورد و به داخل زد و همین چند دقیقه کافی بود تا با چند لمس ناقابل، همه آنچه نیمار می‌خوانیم جمعیت را سرحال آورد. عملیات در جناح راست برزیل توسط سه‌گانه هجومی شامل لئاندرو، دامایو و نیمار، نیمه نخست را در مقابل جمعیت هیجان‌زده بسیار جذاب از آب درآورد. زمان‌هایی بود که نیمار خیلی زود‌تر از تصور به آسانی توپ را لو می‌داد یا به زمین می‌خورد ولی هنوز خیلی چیز‌های هیجان‌آور وجود داشت. 2 مورد از بهترین لحظات ترکیبی آشنا برای دوستداران برزیل در سمت چپ شکل گرفت در کنار مردی که بیش از او وزن انتظارات را درک می‌کرد: رونالدینیو، برزیلی 31 ساله که می‌گویند این اواخر دچار رنسانس فوتبالی شده است. شاید تلألؤ نیمار، حس و حالی جدید در او پدید آورده باشد. این زوج وقتی که 2 بار پاس‌های غریبی در هیجده‌قدم غنا رد و بدل می‌کردند قطعا از شراکت یکدیگر به وجد آمده بودند. وقتی پای شعبده نیمار پیش آمد، این حتی از لمس رونالدینیو هم فراتر می‌رفت، بویژه وقتی که او آن پاس قوسی را برای گشودن قفل دفاع غنا فرستاد. نخستین کار موثر نیمار در نیمه نخست خطا گرفتن و اخطاری کردن دانیل او‌پاره بود. دفاع غنایی تا دقیقه 33 پس از درگیری با لوسیو، دومین اخطار را گرفت و از انجام وظیفه بازماند. با 10 نفره شدن غنا برزیل تازه توانست از خودش لذت ببرد. وقتی دامایو آنها را تا پایان نیمه اول پیش انداخت دیگر نتیجه تضمین شده بود. اینگونه بود که نیمار در نیمه دوم جواز جولان دادن بیشتر از عمق را پیدا کرد و به شکلی مثبت در این نقش انجام وظیفه کرد. او پشت مهاجم اصلی می‌خزید و در هر موقعیتی توپی طلب می‌کرد و بعد شروع به همان نمایش می‌کرد که به‌خاطر ارائه آن اعتبار امروز را به هم زده است. حتی یک‌بار در نیمه اول ناگهان پس از زمین خوردن در یک مبارزه، بلافاصله جهید و بازگشت. خلاصه او داشت با بازی‌اش کیف می‌کرد اما حتی فراتر از این، آنچه او را در قلب تیم برزیل اینقدر خونسرد جا انداخته بود، مجوز حملات آزادانه و احساس حکومت کردن بر بازیکنان بسیار باتجربه دور و برش بود و این در حالی بود که او تازه یازدهمین بازی ملی‌اش را تجربه می‌کرد اما طوری بازی می‌کرد که انگار یک دهه بیشتر است آن لباس زرد و آبی را بر تن دارد. اگر هم جام‌جهانی خانگی‌شان (2014) همین تابستان سر می‌رسید او چه کار که نمی‌کرد! اما نیمار باید 3 سالی برای درخشش در بزرگ‌ترین رویداد جهانی صبر کند و تا آن زمان او قطعا برای یک باشگاه بزرگ اروپایی بازی خواهد کرد و شاید امید‌های ملت فوتبال را روی شانه‌های خود حمل کند. آن‌وقت شاید داستان برزیل 2014، داستان تقابل نیمار در برابر لیونل مسی باشد. با همه اینها نیمار زیر سایه مردی قرار دارد که متهم است استعدادش را حرام می‌کند. وقتی سوت پایان بازی در کریون کوتيج به صدا درآمد، این رونالدینیو بود که مورد بیشترین تشویق‌ها قرار گرفت بویژه که با آن ضربه کاشته دیرهنگام به گل هم نزدیک شده بود. عملکرد فوق‌العاده او در شب دوشنبه نشان داد که هنوز قلب فوتبال برزیل در سینه‌اش خواهد تپید و اینکه کاملا خود را بازیافته است. این تصور که رونالدینیو و نیمار تا 2014 کنار هم کار کنند و بدرخشند، حالا تبدیل به رویای خیلی از مردم سرزمین سامبا شده است.