دنیا با تعلقاتش جایگاه فریب است اما نه برای همه؛ بلکه تنها برای کسانی که چشم خود را روی حقایق متعالی می‌بندند. و اگر ما جزو این دسته باشیم، چوب این دلبستگی به دنیا و تعلقات آن را می‌خوریم. چه بسیار افرادی که با هدفی الهی وارد میدان شدند اما به دلیل دلبستگی‌ها در میانه راه لغزیدند و دچار فتنه‌های دنیا شدند و چه مصیبت‌هایی که در دین خدا ایجاد کردند. دلیل آن این است که دنیا بیشترین همت آنها بوده است: «لَا تَجْعَلْ مُصِيبَتَنَا فِي دِينِنَا وَ لَا تَجْعَلِ الدُّنْيَا أَكْبَرَ هَمِّنَا» [تهذیب الاحکام؛ 3/92] «خدایا! مصیبت ما را در دینمان قرار مده و دنیا را بزر‌گ‌ترین همت ما قرار مده». بله! با وجود توجه به دنیا و هوي‌های نفسانی، رفتن به مسیر حق دشوار است، اگر نگوییم محال است. البته فرق است بین آن‌که ایمان دارد و اهل نماز و روزه و دیگر امور دین است اما گرفتار نفس است و آن‌که در برابر احکام الهی جرأت به‌خرج می‌دهد و پرچم مخالفت با دین خدا را برداشته است و فرق است بین کسانی که به واجبات خود اهمیت می‌دهند و از محرمات اجتناب می‌کنند اما در درون آلوده به شهوات نفسانی‌اند با کسانی كه چنان آلودگی درون آنها را مسموم کرده است که اجتناب از محرمات ندارند و توجهی به واجبات هم ندارند، مسلماً دسته اول جلوترند و خدا نکند که ما از گروه دوم باشیم. اما حرف ما این است: حالا كه ما ایمان داریم و می‌خواهیم بنده باشیم، به اقتضای بندگی عمل کنیم و تلاش کنیم نفسانیت را از درون خود بزداییم. چون اگر درون را از اغیار پاک کردیم، راه برای ما باز می‌شود و سیر به سوی تعالی و تکامل و قرب الی الله میسر و جامعه به معنای واقعی کلمه اسلامی می‌شود. اما اگر چنین نباشیم، نه‌تنها ایجاد جامعه اسلامی مشکل می‌شود، بلکه نجات اخروی ما هم با فشار و سختی همراه خواهد بود. زیرا در هر حال بهشت جای پاکیزگان است. یا ما خود را در دنیا پاک کرده‌ایم یا ما را پاک می‌کنند و به بهشت می‌برند و این حالت دوم همراه با سختی و فشار و عذاب است و این معنای آن است که شیعیان در نهایت اهل نجاتند. نه اینکه بی‌حساب و کتاب نجات می‌یابند، بلکه اگر خودمان را در دنیا پاک نکرده باشیم، با مرگ و بعد از آن پاکمان می‌کنند و آنگاه به بهشت واردمان می‌کنند. پس بهتر نیست در دنیا با مبارزه و کنارگذاشتن هوي‌های نفسانی راه را باز کنیم؟
آری عزیزانِ همراه! اگر قرار است ما جامعه‌ای بسازیم، نمونه جامعه الگوی اسلامی و دولتي ایجاد کنیم همانند دولت کریمه مهدوی باید مقدمات آن را هم فراهم کنیم و اصلی‌ترین شرط دولت و جامعه اسلامی انسان‌هایی است با تراز اسلام؛ سلمان‌ها، ابوذرها، عمارها و مقدادها انسان تراز اسلام هستند و همگی آنها نفس و نفسانیت را در قربانگاه تقوا ذبح کرده‌اند. دنیا برای آنها رهزن نبوده است و اینچنین جامعه و دولت اسلامی ساخته می‌شود.