هوشنگ مرادي‌كرماني به مناسبت زادروز 67 سالگي‌اش از كودكي و نوشتن گفت. اين نويسنده پيشكسوت كودكان و نوجوانان در گفت‌وگو با ايسنا با اشاره به اولين تجربه‌هاي خود از نوشتن، گفت: من در روستاي كوچكي به دنيا آمدم و چيزهايي كه دور و برم مي‌ديدم، به گونه‌اي ديگر بود. نگاهم با بچه‌هاي ديگر فرق داشت و با نوعي كنجكاوي همراه بود. او با اشاره به خاطراتش در كتاب «شما كه غريبه نيستيد»، گفت: در آن كتاب هم نوشتم كه وقتي بچه بودم، سقف حمام عمومي را كه گچي بود و قسمت‌هايي از گچ‌هايش ريخته بود، در شكل‌هاي مختلفي مي‌ديدم؛ مانند آهو، لاك‌پشت و مار بود و براي اين اشكال، قصه‌هايي مي‌گفتم و براي بچه‌ها تعريف مي‌كردم. من اولين بچه پدر و مادرم هستم. مادرم در 17سالگي مرا به دنيا آورد و در 20 سالگي مرد و من او را اصلا به ياد ندارم. بعد از آن، پدرم ناراحتي رواني گرفت و پدربزرگ و مادربزرگم مرا بزرگ كردند. با بچه‌هاي ديگر كمتر ارتباط برقرار مي‌كردم و نوشتن از آنجا برايم شروع شد. او افزود: نوشتن از نوشتن شروع نمي‌شود. قبل از هر قالبي، نوشته در ذهن شكل مي‌گيرد. نوشتن براي من مقابله‌اي بود با تنهايي، با بي‌كسي، با تحقير و گرسنگي‌هاي آن زمان. در واقع نوشتن من مقابله با مشكلاتي بود كه در كودكي داشتم. حتی هنوز هم اينها با من همراه و هنوز در سرم هستند. من كه نمي‌توانم سرم را عوض كنم. اگر من اينها را نمي‌نوشتم، شايد مي‌تركيدم. نوشتن براي من، مادر، خواهر، برادر، دوست و هر كسي بود كه حرف‌هاي مرا گوش مي‌داد و تحقيرم نمي‌كرد. او گفت: فكر نمي‌كردم آثارم اينقدر مورد استقبال قرار بگيرد؛ چون برنامه‌ريزي‌اي براي موفقيت نداشتم اما يك چيزهايي در اثر هنري وجود دارد كه مي‌تواند موفقيت هر هنرمند را تضمين كند. اولين موضوع، صداقت است. اگر اثري را براي به دست آوردن موضوعي در بيرونش ننوشته باشي، مورد پسند قرار مي‌گيرد. اگر همان‌طور كه راحت حرف زدي، بنويسي، با اثرت يك‌جور همذات‌پنداري مي‌شود. اگر بخواهند كارهاي مرا غربال كنند و واژه‌اي را از آن بيرون بياورند، آن واژه «صداقت» است. در هرچه نوشته‌ام، صداقت داشتم و براي نوشتن چيزي از كسي سفارش نگرفتم. با فكر خودم و با حس خودم به درون خواننده رفتم و اگر موفقيتي بوده، همه حاصل آن صداقت است. شايد گفتن اينها از سوي من خودستایي باشد اما اينها جواب سوال شما بود. مرادي‌كرماني درباره اينكه چرا به نوشتن براي كودكان رو آورد، گفت: من براي بچه‌ها و آنهايي كه دل كودكانه‌اي دارند، مي‌نويسم. كتاب «شما كه غريبه نيستيد» را همه مي‌خوانند. كودكان، زنان و مردان پير، همه مخاطب اين كتاب هستند. من هيچ‌وقت براي بچه‌ها ننوشته‌ام؛ براي آنهايي نوشته‌ام كه دل كودكانه‌اي دارند. من قبل از انقلاب براي راديو مي‌نوشتم. در واقع در برنامه خانواده راديو كه براي بزرگ‌ترها پخش مي‌شد، نمايشنامه مي‌نوشتم. در اين برنامه پيشنهاد خلق شخصيتي مانند مجيد را دادم كه بچه‌ای يتيم و تنها بود و با مادربزرگش زندگي مي‌كرد. اين داستان زيربناي تلخي داشت اما در ظاهر طنز بود.
وی اضافه کرد: سال‌هاي 53 تا 58 به مدت 4 سال اين برنامه را ادامه دادم بنابراين اين برنامه كه قرار بود 13 قسمت باشد، 4 سال ادامه پيدا كرد. در اين داستان‌ها خاطرات خودم را همراه با تخيلاتم مي‌نوشتم. در واقع در اين برنامه كه «خاطرات مجيد» نام داشت، بچه‌ها مرا پيدا كردند. اين برنامه، برنامه كودك نبود؛ برنامه خانواده بود اما بچه‌ها مخاطب آن شدند. هنوز هم برخي مي‌گويند مجيد راديو از نوشته و فيلمش بهتر بود. اين شد كه به تدريج من نويسنده‌اي شدم كه مخاطبانش كودكان هم هستند. اين نويسنده همچنين افزود: اينها دل بچگي من است. من هرگز نتوانستم بزرگ شوم. سنم بالاست اما هنوز كفش‌هاي بچگي‌ام به پايم تنگ نيست. سوال‌هايم، حرف‌هايم هنوز كودكانه است. من نتوانستم از كودكي‌ام بيرون بزنم. مرا از كودكي‌ام درآورده‌اند اما كودكي‌ام را از درون من بيرون نياورده‌اند. 2 چيز با من است؛ يكي روستا، ديگري كودكي‌ام. خواننده ايراني هم با اين داستان‌ها كه ساده هستند ارتباط برقرار كرده است. حتی داستان‌هاي من در تركيه هم مورد استقبال قرار گرفته چون ما با آنها زمينه فرهنگي مشترك داريم.