1- آنچه در بازی پرسپولیس و ذوب‌آهن در فولادشهر روی داد در ظاهر یک تساوی، یک بازی جذاب، یکی، دو اشتباه داوری و چند چیز دیگر بود اما یک اتفاق در بطن قرمزها نهان بود که سرانجام بعد از 6 هفته خودش را نشان داد؛ بازی هدفدار، با حوصله، با چشمان باز و هوشمندانه. اگرچه گل دوم آنها از روی یک سانتر و توپ بلند زده شد اما همان سانتر هم با چشمان باز بادامکی فرستاده شد و ارتباطی به آن «سانترهای شوت» و بی‌حاصل نداشت که گویا این روزها ابراهیم شکوری آن را تز دکترایش در بک چپ قرار داده است. گزارشگر اصفهان که دقیقا شباهت فراوانی به دیگر گزارشگران شهرستان‌ها دارد با وجود اینکه از گل‌های تیم شهرش به وجد می‌آمد و گل‌های سرخ را به گونه دیگری شرح می‌داد اما نتوانست اقرار نکند که پرسپولیس از میزبانش بهتر بازی کرد حتی همان زمانی که گل دوم را خورد، 90 درصد جذابیت بازی وامدار بازی نترس شاگردان استیلی بود. نیمه پر لیوان می‌گوید گرفتن یک امتیاز در اصفهان از ذوب‌آهن چندان بد نیست، بازی پیش داربی را بدون تلفات مهم تمام کردن هم اتفاق خوبی می‌تواند باشد، بازی روان پرسپولیس هم دست کم ته دل هواداران این تیم را گرم کرده است بنابراین به نظر می‌رسد تماشاگران پرسپولیس شب جمعه، کمتر اذیت شدند اما هنوز چند گره دیده می‌شود که اگر به موقع همانند مشکلات قبلی باز نشود شاید چند قربانی بگیرد که نخستین آنها صندلی حمید استیلی است.
2- وجه مشترک این بازیکنان در چیست؛ ابراهیم شکوری، محمد نوری، غلامرضا رضایی و امیرحسین فشنگچی. این 4 مرد همگی به بدترین شکل ممکن افت کرده‌‌اند و دیگر نقطه اشتراک آنها در این است که جزو نزدیک‌ترین بازیکنان به سرمربی سابق پرسپولیس هستند. حتی در روزهای ابتدایی که دایی در تمرینات راه‌آهن حاضر شد آنها به محض دیدن مردی که آنها به واسطه او به پرسپولیس آمدند، دایی را در آغوش کشیدند و همگی سلامی گرم با او داشتند. مسلما این بازیکنان می‌دانستند با وجود درگیری شدید دایی و کاشانی، شاید این در آغوش کشیدن‌ها چندان از سوی باشگاه خوشایند نباشد اما آنها یک نکته دیگر را هم می‌دانند که دایی حالا حالاها در این فوتبال از اعتبار و جایگاه ویژه برخوردار است و هیچ بعید نیست چند سال بعد مجددا سرمربی تیم ملی شود یا یک تیم بزرگ لیگی یا هر قله دیگری که در این فوتبال وجود دارد. نگاه بدبینانه می‌گوید این بازیکنان آنچنان که می‌باید در خدمت تیم باشند نیستند مثل همین بازی با ذوب‌آهن که نوری و رضایی چند موقعیت منحصر بفرد را عوض طاق دروازه روانه زاینده‌رود بی آب کردند. فشنگچی پس از ورودش به زمین یکی از بدترین بازیکنان زمین بود و در صحنه گل دوم عوض اینکه بازیکن گلزن ذوب را در پرس قرار دهد ترجیح داد نیم‌تنه‌اش را به بازیکن حریف نزدیک کند تا اینکه خودش را مقابل توپ و دروازه قرار دهد. در همان صحنه شکوری آفساید را پر کرده بود وگرنه توپ ارسالی ماهینی به هوگو ماچادو در منطقه آفساید به این بازیکن پرتغالی می‌رسید اما این نگاه بدبینانه، مختص کسانی است که «توهم توطئه» دارند. قطعا کسی باور ندارد این بازیکنان از روی عمد خوب بازی نمی‌کنند غیر از شکوری (که اصلا مشخص نیست چگونه توانسته به پرسپولیس نزدیک شود) 3 بازیکن فوق از آماده‌های فصل قبل بودند که در هفته‌های ابتدایی لیگ دهم فقط اینان گلزنان پرسپولیس بودند اما افت آنها منجر به باخت‌های سریالی دایی شد. بنابراین می‌توان گفت وجه اشتراک این بازیکنان تنها در این است که فعلا آماده نیستند اما مشخص نیست چرا با این برچسب خطرناکی که حوالی‌شان پرسه می‌زند و آماده چسبیدن با قدرت بالاست، چرا بعد از 6 هفته همانند «تیم» نمی‌خواهند دست کم، کمی بهتر شوند.
3- هر کسی می‌خواهد از بدشانسی حمید استیلی فکت بیاورد، به دیدار فصل قبل شاهین بوشهر و استقلال در آزادی اشاره می‌کند؛ 2 مصافی که شاهین در تهران، هرکاری با استقلال کرد جز گل زدن و پیروز شدن. حالا گویا این ویروس از بوشهر به تهران آمده و بلای جان پرسپولیس شده. علی کریمی درون رختکن فریاد می‌زند جان می‌کنیم تا گل بزنیم اما با اولین حمله نصفه و نیمه گل می‌خوریم. اینکه چرا پرسپولیس سخت گل می‌زند کاملا دلیل فردی و فنی دارد؛ نبود یک مهاجم شبیه مجیدی 35 ساله که همان توپ اول را گل می‌کند و تکلیف تیمش را روشن. با این وجود استیلی مهاجم‌ترین بازیکن تیمش که صرفا تخصص گلزنی دارد را همچنان روی نیمکت کنار خودش می‌نشاند. اگرچه هاشمیان هفته‌ها از ناحیه دست مصدوم بود اما در بازی با ذوب می‌توانست لااقل یک نیمه بازی کند. یکی از آن توپ‌هایی که غلامرضا رضایی، محمد نوری و حمید علی عسگری و فشنگچی نفله کردند اگر گیر یک مهاجم شبیه هاشمیان می‌آمد شاید دیگر جان کندن برای گل زدن لازم نبود. اما برسیم به آسان گل خوردن. در این باره یک انسان نیمه بینا هم قادر به حدس مشکل است. در فوتبال نتیجه‌گرا فاصله نوک عرش و زیر فرش در وجود یک دروازه‌بان تقریبا مطمئن است. در هفته پنجم مهدی رحمتی یک پنالتی در اهواز گرفت، چند موقعیت خوب را خوب مهار کرد و سپس وقتی فولاد ناامید شد آبی‌ها 2 گل دیگر زدند تا تیترهای حماسی فردایش مختص استقلال برنده باشد اما در پرسپولیس 2 دروازه‌بان وجود دارد که مطمئنا نمی‌توانید بدتر بودن یکی از دیگری را به این سادگی‌ها تشخیص دهید. حقیقی آنقدر گل مفت خورد که پرسپولیس به رتبه هفدهم هم سرک کشید سپس معمارزاده جای او را گرفت و چنان گل‌هایی این یکی خورد که همه دلشان برای حقیقی زود تنگ شد. شاید گل دوم ذوب‌آهن را دروازه‌بانی مثل رحمتی هم می‌خورد اما گل اول تقریبا یک شاهکار بود از میثاق که بدجوری حقیقی را برای حضور در داربی امیدوار کرد. همیشه دنبال مقصر گشتن آسان‌ترین کار ممکن است اما اگرهر چه خوشبین هم باشید و بخواهید فقط خوبی‌ها را ببینید نمی‌توانید از وضعیت دروازه‌بان‌های پرسپولیس راضی باشید. دوباره و چندباره گل اسماعیل فرهادی به معمارزاده را نگاه کنید؛ متوجه شباهت آن با گل‌هایی که غلامپور در قطر 93 می‌خورد، شدید؟ گویا حمید استیلی همچنان بدشانس است.