یکی از مهم‌ترین عباراتی که همواره درباره رخدادهای منطقه مورد تاکید رهبر انقلاب قرار می‌گیرد، سرعت این تحولات و اثرگذاری بسیار آن بر تحولات آینده منطقه و دنیا است، به گونه‌ای که ایشان بارها تصریح کرده‌اند، سال‌ها بعد می‌توان درباره دامنه اثرگذاری و اهمیت این انقلاب‌ها سخن گفت.
این سخن کاملا درستی است. آن زمان که اعتراض‌ها در میدان تحریر آغاز شده بود، شاید کسی نمی‌توانست فضای امروزی منطقه را تصور کند. حیرت‌آور است روند و نتایج انقلاب‌های منطقه. شیاطین منطقه یکی پس از دیگری مغلوب قهر مردم شدند. چه کسی سال گذشته درست در چنین روزهایی تصور می‌کرد یک سال دیگر حسنی مبارک را روی تخت در قفس دادگاهی در مصر مشاهده خواهد کرد؟ و فراتر از آن، آنها که جنگ 22 روزه را دنبال می‌کردند کِی باورشان می‌شد روزی شاهد تسخیر سفارت اسرائیل در قاهره خواهند بود؟! البته وعده خداوند صادق است. باز هم معتقدم هیچ کسی در شرایط فعلی نمی‌تواند بیان کاملی از همه ابعاد انقلاب‌های منطقه ارائه دهد. حادثه بسیار بزرگ است و نیازمند گذر زمان.
***
انقلاب‌های منطقه از آنجا که در کشورهای مسلمان رخ داد، دارای ریشه‌ای اسلامی است. این بدیهی‌ترین اصلی است که می‌توان درباره اسلامی بودن این انقلاب‌ها بیان کرد. رهبر انقلاب از این انقلاب ها، تعبیر به بیداری اسلامی کردند. بیداری اسلامی در ابتدای مفهوم واژگانی خود به معنای پایان خمودگی مسلمانان منطقه است. و این پایان با ریشه‌های اسلامی آغاز شده است. ریشه‌های انقلاب‌های منطقه که توام با شعائر اسلامی انقلابیون نمودار می‌شود، بدون تردید می‌تواند این انقلاب‌ها را مورد طمع قرار دهد. 33 سال است غرب عواقب یک انقلاب دینی در ایران را با تمام وجود احساس کرده و اینک مشاهده انقلاب‌هایی با مختصاتی کم و بیش شبیه به انقلاب اسلامی ایران، آنها را دچار وحشت می‌کند. همین یک موضوع کافی است تا سناریوهایی برای تقابل یا به انحراف کشاندن این انقلاب‌ها طراحی شود. اینجا هنگامه درنگ انقلابیون است. به عبارتی شورای راهبری انقلاب‌های منطقه باید درباره چنین توطئه‌هایی تدبیر کند. متاسفانه به دلیل عدم برخورداری انقلاب‌ها از یک تشکیلات منسجم رهبری، آسیب محتمل است. کما اینکه طی این مدت نوعی سردرگمی و عدم تمرکز بر مطالبات انقلابیون مشاهده می‌شد.
***
کم و بیش همه انقلاب‌های منطقه ملهم از انقلاب اسلامی ایران هستند. شرایط منطقه در دهه 70 میلادی به گونه‌ای بود که 2 کشور ایران و مصر به عنوان کشورهای پیشرو اسلامی در کانون توجهات قرار گرفتند. ایران در دوران تضعیف سلطنت شاهنشاهی و تقویت بنیه‌های اعتقادی نگاه سیاسی مردم بود و مصر دوران نزول ناسیونالیسم عربی را طی می‌کرد.