در یک اعتراف صادقانه باید بگویم بسیاری از دوستان مرا از نقد فیلم «شیش و بش» منع کردند و گفتند چنین فیلمی ارزش بررسی ندارد و همانند اغلب آثار سخیف و تجاری اخیر کسی از آنها توقع بار معنایی، میزانسن و بازی‌های درخشان ندارد. به طور کلی از سر و شکل و حتی اسم فیلم پیداست که با چه نوع اثری طرفیم و دلیلی که نگارنده را ترغیب به نوشتن کرده پربیننده بودن فیلم به سبب حضور 2 بازیگر تاجر سینمای ایران محمدرضا گلزار و امین حیایی است. گلزار به عنوان سرمایه بزرگ سینمای ایران که نقش مهمی در موفقیت فیلم دارد و حتی اگر در فیلمی «کت‌واک» هم برود آن اثر پرفروش خواهد شد این بار پا را فراتر گذاشته و فیلمنامه‌ای را با تقلیدی به غایت ناشیانه از «سن‌پطرزبورگ» به رشته تحریر درآورده که اثر یاد شده در بازنویسی‌های متعدد پیمان قاسمخانی و خشایار الوند و کارگردان فیلم؛ بهمن گودرزی چنان مثله شده که قاسمخانی در مصاحبه‌ای کلا زیر همکاری با گلزار بزند و درج نامش در تیتراژ «شیش و بش» را یک کار رفاقتی از سوی هدایت‌فیلم بداند! «شیش و بش» به گواهی تیزر پخش شده از تلویزیون قرار بوده تمی مانند «کما» داشته باشد که در سال‌های قبل با زوج طلایی گلزار و حیایی به فروش بالایی دست یافت اما هیهات! جز آنکه دنباله‌سازی در سینمای ایران کاری جز نابود کردن اصل اثر نیست، متاسفانه فیلم دوم یا سوم بر پایه لودگی، شوخی‌های کوچه‌بازاری و پیامکی و شکستن خطوط قرمز شکل می‌گیرد و عمدتا فروش میلیاردی این آثار به صاحبان اثر آنچنان پر و بال می‌دهد که خود را مالک ذهن و فکر و سلیقه مخاطب بدانند. جالب آنکه گلزار خود شخصا درباره «شیش و بش» قول فروشی رکوردشکن داده و به سبب نویسندگی او که حکم پدر معنوی اثر را دارد همه چیز برای موفقیت همه‌جانبه آقای «چشم قشنگ خوش تیپ»* میسر است! با دیدن «شیش و بش» خواهید گفت: «صد رحمت به فیلم‌های شانه تخم‌مرغی! (تله فیلم‌های کمدی شبکه ویدئویی)» و جالب آنکه قسمت بعدی این فیلم به نام «جفت شیش» در راه است و حقیقتا بدا به حال سینمای ایران! در این فیلم متاسفانه با لحنی تمسخرآمیز و زننده به سو‌ءاستفاده از پوشش نیروی پلیس و بسیج می‌پردازد و در اکثر صحنه‌ها ماموران امنیتی را مشتی آدم سودجو، رشوه‌خوار و فاسد نشان می‌دهد و در نهایت با ماستمالی و سرهم بندی و شاید هم چاپلوسی پلیس را شاهد و ناظر هشیار کل داستان قرار می‌دهد. راستش از کارگردان کار اولی چون بهمن گودرزی که کل تجربیاتش به ساخت تله‌فیلم محدود می‌شود انتظاری نمی‌رود اما بی‌شک از آقای گلزار، سوپرمن سینمای ایران که دستی بر قلم و پایی در آثار پرفروش دارند توقع می‌رود مخاطب را احمق فرض نکنند و به خطوط اصلی داستان پایبند باشند. البته اگر خطی وجود داشته باشد او باید در برابر مسؤولانی که در فیلم مورد توهین قرار داده جوابگو باشد چرا که از بسیجیان به عنوان مایه تمسخر و خنده تماشاچی استفاده کرده است!در این فیلم خطوط قرمز به نحوی ناشیانه و کراهتبار شکسته می‌شود و چیزی از ارزش‌های اخلاقی باقی نمی‌ماند. بینندگان فیلم از دیدن صحنه استنشاق مواد مخدر توسط رضا رشید‌پور و علنی کردن مشروبات الکلی در سینما چنان مشمئز شده بودند که بسیاری سالن را به سرعت ترک کردند و نگارنده همانجا آرزو کرد کاش کودکان و نوجوانانی که با والدینشان به نیت دیدن فیلمی شاد و پر از رقص! به سینما آمده‌اند جنس روابط سامی و داوود را درک نکنند و از عشوه و اداهای فاجعه‌آمیز آنا نعمتی الگو نگیرند! البته باید گفت امین حیایی بر‌حسب معمول در این فیلم هم حرکات موزون اجرا کرده و این شاید از منظر مخاطب جلوه شادی داشته باشد ولی بیچاره امین حیایی که با این همه استعداد بازیگری به توانایی رقص خود متکی است و بعد از این همه تجربه‌های متفاوت و بعضا موفق و همکاری با همه نوع کارگردانی، با بازیگری مثل کارگری برخورد می‌کند! فیلم نه آغاز خوبی دارد نه پایان‌بندی درست و اصولی. شخصیت‌ها همه پا در هوا هستند و در نهایت بر بیننده معلوم نمی‌شود آیا آنا نعمتی پلیس مخفی بوده؟ چرا داوود به زندان نیفتاد؟ تکلیف یاقوت‌ها چه شد؟ پروین را دستگیر کردند؟ ولی باز هم باید گفت اینها که مهم نیست! شما در حال تماشای فیلم گلزار هستید! فیلم خود خودش! متاسفانه سیستم ستاره‌پروری در ایران در این مورد بخصوص اصلا جواب نداده و کاش ستاره ما هم چون شهاب حسینی و بهرام رادان خود را نجات می‌داد و به جای اتکا بر فیزیک و گریم‌های سنگین و لباس‌های مکش مرگ ما روی حس‌گیری و فن بیانش کار می‌کرد که بعد از این همه تجربه دیالوگ‌گویی‌اش آنهمه ناجور نباشد! راستش شاید خود خود گلزار هم خیلی مقصر نباشد، روزنامه‌های زرد و پرتقالی به خوراک نیاز دارند و با بزرگنمایی و هوچی‌گری نادانسته یا شاید هم دانسته هم ستاره را می‌سوزانند هم سینما را! دل نگارنده نیز از آن می‌سوزد که بازیگر قابلی چون بیتا فرهی که از جایگاه فعلی‌اش در سینما گله‌مند است با بازی در یک نقش نامناسب در «شیش و بش» سطح خود را تا آن حد پایین آورده که نقش‌آفرینی‌های زیبایش در «هامون»، «بانو» و «کیمیا» خاطراتی دور و دست‌نیافتنی بشوند! بر اساس آخرین آمار موجود، «شیش و بش» طی 10 روز اکران توانسته حدود نیم میلیارد بفروشد و این زنگ خطر بزرگی است... برای آنان که ادعا می‌کنند متولی فرهنگ و هنر این مملکت هستند و مایه افسوس برای ما که چه بودیم و چه شدیم... .