آلکساندر نثوتون: ژاوی، آندرس اینیستا و لیونل مسی، این 3 شاید بهترین بازیکنان جهان باشند و هر 3 هم برای بارسا بازی می‌کنند. امسال آنها همچنین بهترین ترکیب را هم دارند. اگرچه رئال‌مادرید دارد نزدیک‌تر می‌شود؛ تیم خالص مورینیو! حتی این بار شاید بتواند لالیگا را هم ببرد. در هر بازی بین آنها، فاصله میانی بهترین 11 نفرهای جهان باریک‌تر می‌شود و بارسا با هر مسابقه‌ای به گسست عصبی نزدیک‌تر می‌شود. این تابستان مورینیو از شر خورخه بالدانو خلاص شد یعنی تنها رقیبش دررابطه با خرید‌ها. مورینیو وقتی نباید به کسی جز خود خودش جوابگو باشد، بهترین است. درست است که بالدانو با کیفیت‌ترین بازیکنان را برای او خرید ولی مشکل جنس بازیکنانی بود که خرید. رویکرد این دو به فوتبال از هم بیگانه است و این دو رویکرد نمی‌توانند همزیستی کنند. حالا مورینیو موقعیت خلق تیمی را که می‌‌خواهد دارد و هیچ بهانه‌ای برای او باقی نماند و البته دیگر جز هیات‌مدیره کسی بالاتر از او (در ساختار ورزشی باشگاه رئال‌مادرید) وجود ندارد. او در ابتدای دورانش در چلسی، 2 عنوان لیگ برتر به ارمغان آورد اما وقتی دیگر آدم‌های چلسی شروع به دخالت کردند و شوچنکو بدون اذن او آمد، چرخ‌ها از حرکت باز ایستادند. در اینتر میلان، او تیم رقابتی روبروتو مانچینی را تحویل گرفت و بهترین بازی ممکن را هم از ساموئل اتوئو گرفت تا لیگ قهرمانان را بگیرد و در مسیرش بارسلونا را به سلابه بکشد و این تابستان بالاخره رئال‌مادرید آن جنس بازیکنانی را گرفت که مورینیو با آنها برنده می‌شود.
«فابیوکو ئنترائو» یک دفاع کناری پیشرو است و نوری شاهین یک هافبک گلزن پرانرژی و هر دو فرامین را پیروی می‌کنند. «حمید آلتین توپ» با قراردادی آزاد آمد. او بازیکن شاخصی است و تقریبا آخرین بازیکنی که رئال به طور معمول باید می‌خرید اما در عین حال یک هافبک کلاسیک برای مورینیو است که به سختی کار می‌کند و پستش را عوض می‌کند. تیم‌های مورینیو بازیکنانی دارند که به بهترین شکل برای هم زحمت می‌کشند و برخورد شخصیتی ندارند. بارسلونا هم بازیکنان خودش را خریده است. الکسیس سانچس، فوتبالیستی نخبه است که قابلیت رقابت با داوید ویا و پدرو تا آن طرف تحویل سال بعد را دارد، البته به شرطی که از مصدومیت فعلی‌اش خلاص شود. اما سسک فابرگاس که روی کاغذ سازگارترین خرید تاریخ بارسلونا به نظر می‌رسد، ممکن است موجب بروز مشکلاتی شود. به طور معمول او درخشان کار می‌کند ولی شاید هنوز برای جا افتادن در تیم تقلا کند. آموزش فوتبالی او در همین اسپانیا شکل گرفته اما در انگلستان فارغ‌التحصیل شده است، درست مثل توانایی‌اش در پاسکاری، مشخصه اصلی‌اش انرژی او است. در مقایسه با آبودیابی، پاتریک ویرا در سال آخرش در آ‌رسنال، آ‌لکس سانگ یا دنیلسون، فابرگاس هافبکی محوطه تا محوطه است. حالا دارد کنار بهترین دوستان و همراهانش در تیم ملی اسپانیا بازی می‌کند ولی این هم تضمینی نیست که او بدون گذراندن زمان انطباق با تیم هماهنگ شود. البته مشکلات او از این هم فراتر می‌رود. لحظات اوج او مشکلی دیگر برای خط میانی بارسا هستند. آنها باید افت فیزیکی ژاوی را جبران کنند. او بازیکنی کلیدی در موفقیت‌های بارسلونا محسوب می‌شد اما در این 5 سال کمترین تعداد بازی‌های خود را به خاطر مصدومیت و محرومیت برای آبی و اناری‌ها انجام داد و این وقفه‌ها در فصل 11-2010 افزایش هم یافتند. در اینکه فابرگاس بهترین جایگزین ژاوی باشد، تردید وجود دارد. نه‌تنها او بازیکنی با جنس متفاوت است بلکه مشکل آسیب‌دیدگی‌های خودش هم مطرح است. هنوز روشن نیست که آیا مشکل همیشگی عضلات همسترینگ او پایان یافته یا خیر. کاپیتان کارلس پویول هم در 33 سالگی نزدیک‌تر از هر زمان دیگر به بازنشستگی است و آنها چندین دفاع دیگر دارند که به دنبال موقعیتی شاخص هستند. بارسلونا بازیکنانی دارد که قادرند جای قدیمی‌ترها را پر کنند و ادامه دهند اما مساله این است که حتی بهترین سرمربیان هم در سال‌های انتقالی به زحمت می‌افتند. البته هیچ دلیل قانع‌کننده‌ای وجود ندارد که بارسلونا و گوآردیولا نتوانند امسال هم به جایی برسند. پارسال پپ این کار را کرد. با آن کراوات باریکش او خونسردترین مرد زنده دنیاست ولی باز هم چند باری از کوره درمی‌رود. در بارسلونا از نظر همه او مظهر برتری روحی و انجام کارها به درست‌ترین شکل ممکن است. با این همه مورینیو در لحظاتی این روحیه برتر را به چالش کشید. لحظاتی پیش آمد که گوآردیولا مجبور به استغاثه از خبرنگاران در کنفرانس خبری شد چرا که بازیکنانش خودشان را با هر فرصتی روی زمین می‌انداختند. بازیکنان رئال‌مادرید هم رفتاری افتضاح داشتند ولی مورینیو، بارسلونا را با افکار عمومی مواجه کرد. امسال ژوزه تقریبا توفانی جنجالی به راه انداخت و با انگشت کردن در چشم تیتو ویلانووا، دستیار پپ در نقش یک کمدین شرور ظاهر شد. رقبای بزرگ حالا از لحاظ استعداد بهتر با هم برابری می‌کنند.
بارسلونا بهترین تیم جهان است و این تابستان خودش را تقویت کرده است ولی هنوز نشانه‌هایی وجود دارد که آنها ممکن است بارسلونا در مقابل عزم و اراده خستگی‌ناپذیر رئال آسیب‌پذیر باشد چرا که توفیقات پیشین ذهن‌شان را به خود مشغول کرده است. بهترین تیم‌های مورینیو با ذهنیت یکجانبه‌شان نسبت به پیروزی تعریف می‌شوند. پس کافی است بارسلونا بلغزد تا رئال‌مادرید در بهترین وضعیت 3 سال اخیرش پیشی بگیرد. رئال‌مادرید به این بارسلونا سخت‌تر از فصل گذشته فشار می‌آورد و حتی سخت‌تر از هر زمان دیگر که بارسا صدرنشین بود. فصل 11-2010 ماراتنی بود که با سرعت جهش یکنواخت به جلوی بارسا به پایان رسید. حالا اگر مادرید همه نیروش را در همان جهت جزم کند، می‌تواند بر بارسلونا فائق آید.