1ـ آلمان یعنی انسجام و این مساله را نه‌تنها در فوتبال که در سایر ارکان این کشور نیز می‌توان دید. در حالی که غول‌های اقتصادی اروپا یکی پس از دیگری با مشکلات اقتصادی درگیر می‌شدند، آنها زندگی عادی خود را ادامه می‌دادند. چیزی که در فوتبالشان نیز به‌خوبی قابل رویت است.
2 ـ آنها همیشه از ابتدای قصه به انتهای آن می‌اندیشند و شاید به همین دلیل است که 16 سال است بر نیمه نهایی جام جهانی چنبره زده‌اند. کمتر از این، در ذهن آنها نیز نمی‌گنجد. اما این مساله ابعاد دیگری نیز دارد. آنها همیشه انرژی خود را برای حداکثر تعداد بازی (7 تا) تقسیم می‌کنند. جایی که لازم ببینند، بیشتر انرژی می‌گذارند و هر جا پیروزی برایشان راحت‌تر باشد، کمتر. در همین راستا آنها در اکثر تورنمنت‌ها از بیشترین تعداد بازیکنان خود استفاده می‌کنند.
3ـ درست است که روی کاغذ آرژانتین مسیر راحت‌تری را تا به اینجا طی کرده است، اما آلمان این مسیر سخت‌تر را راحت‌تر پیموده است. آرژانتین 2 بار – یک بار در یک‌هشتم و یک بار در نیمه نهایی – 120 دقیقه فوتبال بازی کرده است. اما این اتفاق برای آلمان‌ها فقط یک بار و آن هم در مرحله یک‌هشتم اتفاق افتاده است.
4ـ باز هم انرژی. آلمان یک شب بیشتر از آرژانتین استراحت کرده است. آن هم در حالی که آنها فقط و فقط 30 دقیقه (!) فوتبال پرفشار بازی کردند. در صورتی که آرژانتین شب بعد از آنها در 120 دقیقه پرفشار و با ضربات پنالتی حریف خود را شکست داده است.
5 ـ بازیکنان آلمان خیلی بهتر از آرژانتینی‌ها یکدیگر را می‌شناسند. پیکره اصلی این تیم متعلق به باشگاه بایرن‌مونیخ است و آنها تمام سال را در کنار هم فوتبال بازی می‌کنند. در صورتی که این مساله درباره آرژانتین کاملا متفاوت است. مسی در بارسا، ایگوآین در ناپولی، دی‌ماریا در رئال، آگوئرو در منچستر سیتی و روخو در اسپورتینگ لیسبون توپ می‌زنند. این مساله درباره سایر بازیکنان نیز صادق است. اکثر آنها حتی در یک لیگ مشترک نیز مشغول به کار نیستند.
6 ـ اگر توماس مولر را مهره کلیدی آلمان و مسی را مهره کلیدی آرژانتین بدانیم، به نشانه جالبی می‌رسیم. مولر هرگز در یک بازی رسمی در برابر مسی شکست نخورده است.
7ـ در اکثر تورنمنت‌ها یک تیم مسیر فینال را راحت‌تر و دیگری آن را سخت‌تر پیموده است و در همین تجربه معمولا تیمی که راحت‌تر به فینال رسیده جام را برده است. البته این داستان استثنائاتی هم دارد. مثل یونان.