مأمور یک‌میلیون دلاری آمريكا در مصر
بازوی انقلاب در دست یک یانکی؟!
هنوز چند روز بیشتر از تسخیر لانه شرارت صهیونیست‌ها در قاهره نگذشته که در اتفاقی عجیب پای یک یانکی به مصر باز می‌شود. جوانان مصری که از زمان انقلاب بهمن ماه یک دلمشغولی بسیار مهم‌تر از فوتبال پیدا کرده بودند، یک هفته پس از آخرین اقدام انقلابی‌شان موسوم به انقلاب دوم که نمایندگی اسرائیل بر ساحل نیل را به تعطیلی کشاند، حالا دوباره حواس‌شان جلب فوتبال شده است چرا که یکی از آخرین دست‌نشانده‌های رژیم مبارک دسته‌گلی تاریخی به آب داده است. سمیر ظاهر، رئيس پیر فدراسیون فوتبال مصر در آخرین روزهای ماموریتش زهر خود را می‌ریزد و تیم ملی فوتبال مصر را به دست یک آمریکایی می‌سپارد. باب بردلی، سرمربی سابق تیم ملی آمريكا حالا بر نیمکتی می‌نشیند که از نظر افکار عمومی دومین کرسی مهم کشور پس از ریاست‌جمهوری محسوب مي‌شود و نکته جالب اینجاست که پس از به زیر کشیده شدن آخرین فرعون، مصر فعلا نه رئيس‌جمهور دارد و نه شخصیتی سیاسی که از جایگاهی کاریزماتیک برخوردار باشد. ظاهر 68 ساله که رفیق گرمابه و گلستان مبارک و پسرانش بویژه جمال محسوب می‌شد، هنوز هم عادت دارد از لقب مربوط به پیش از انقلاب برای تیم ملی مصر استفاده کند: «فرعون‌ها!» این یکی دیگر از نشانه‌های آشکار مخالف بودن باند ریاست فدراسیون با انقلابی است که هدفش به زیر کشیدن فرعونی نامبارک بود و البته کمک‌های میلیون دلاری بلاعوض پنهانی و آشکار آمریکایی- صهیونیستی به محبوب‌ترین نهاد اجتماعی این اجازه را به سمیر ظاهر و باند وابسته‌اش می‌دهد.
این آخرین زهری بود که باند مبارک ریخت. شاید کمتر کسی در مصر پیدا شود که از دوستی نزدیک جمال مبارک با شخص سمیر ظاهر بی‌خبر باشد و همکاری نزدیک آنها برای دامن زدن به آتش کینه و نفاق بین 2 ملت مصر و الجزایر در جریان بازی‌های مقدماتی جام‌جهانی 2010 را نداند، پروژه‌ای که جمال در یک سخنرانی تازه فاش‌شده آن را به عنوان «شعله‌ور کردن تعصب عربی مصری‌ها»توجیه می‌کرد اما در واقع هدفی جز مورد توجه قرار دادن حکومت مبارک با ظاهر ساختگی یک حکومت ملی غیرتمند در سطح افکار عمومی مصر نداشت. ظاهرا همین روزها ظاهر جایش را به یکی از دست‌پرورده‌های خود هانی ابورضا می‌دهد اما در اصل این ارتباطات پنهان آمریکایی است که سعی در کنترل فوتبال مصر به اسم استقلال فدراسیون و ارتباط با فیفا دارد وگرنه هیچ توجیه دیگری برای استخدام یک مربی آمریکایی وجود ندارد که در فوتبال درجه 2 کشور خودش هم خواهان ندارد. مصر یکی از کشورهای صاحب سبک فوتبال در قاره آفریقاست و قهرمان بلامنازع 4 دوره اخیر
جام ملت‌های قاره سیاه. باشگاه‌های مصری مثل الاهلی و الزمالک هم نه‌تنها باسابقه‌ترین باشگاه‌های عربی و آفریقایی محسوب می‌شوند بلکه هواداران وسیع آنها در یک جامعه 80 میلیونی بشدت علاقه‌مند به فوتبال، نقش مهمی در سازماندهی انقلاب‌های اول و دوم مصر داشتند. هواداران فوتبال چنان با انقلاب مصر پیوند خورده بودند که حسن شحاته موسوم به «معلم» سرمربی بزرگ و موفق پیشین با همه افتخاراتش فقط به خاطر حمایت شفاهی از حکومت مبارک در نخستین روزهای انقلاب ماه فوریه 2011 عملا جایگاه خود را از دست داد و حتی فدراسیون هم جرات نکرد قرارداد او را تمدید کند. شحاته یکشبه از اوج محبوبیت به چهره‌ای منفور بدل شد. حتی خود او معترف بود که دلایل حمایت و شعارهای مردم علیه تیم‌ملی در ماه‌های اخیر نه تیم‌ملی بلکه شخص خود او بوده است. این «امپراتور» سقوط کرده 61 ساله این روزها برای ادامه کار در باشگاه الزمالک قاهره که اسطوره آن به حساب می‌آید نیز با مخالفت بخش مهمی از سکو‌ها مواجه است. حال در چنین شرایطی فدراسیون فوتبال یک مربی معمولی آمریکایی با شهرت گرایش به فوتبال دفاعی (چیزی که مصری‌ها از آن نفرت دارند) را جایگزین شحاته می‌کند چراکه آمریکایی‌ها در توافقی مخفیانه دستمزد ماهی 35 هزار دلاری فرستاده‌شان به فوتبال مصر را تا پایان مسابقات مقدماتی جام‌جهانی 2014 یعنی تا دسامبر 2013 تقبل کرده‌اند که رقمی نزدیک به یک میلیون دلار (بدون پاداش برد‌ها) می‌شود و این برای سمیر ظاهر و دوستانش که پس از سرنگونی مبارک با مشکل نقدینگی مواجه هستند مطلوب است. اما آمریکایی‌ها مامور یک میلیون دلاری‌شان را بی‌جهت به فوتبال مصر اعزام نکرده‌اند چرا که به قول «دیوزیرین» مولف برجسته انگلیسی، «فوتبال بازوی انقلاب مصر» بوده است و باب بردلی حتما قرار است این بازو را مهار کند. درست است که بردلی 53 ساله تیم ملی آمریکا را (با شکست دادن مصر و اسپانیا) نایب‌قهرمان جام کنفدراسیون‌های 2009 کرد و یانکی‌ها را به مرحله دوم جام‌جهانی 2010 آفریقای‌جنوبی رساند اما نه‌تنها سبک فوتبال محافظه‌کارانه او با سبک فوتبال آتشین مصری‌ها در تضاد است بلکه او فاقد یکی از شاخصه‌های بسیار مهم مربیگری در مصر یعنی قدرت الهام‌بخشی به بازیکنان عمدتا احساسی است. در ضمن او بخت بسیار اندکی برای کنار آمدن با بازیکنانی بسیار محبوب مثل محمد ابوتریکه دارد که بارها نفرتشان از اسرائیل و آمریکا را اعلام کرده‌اند و به همین دلیل می‌توان از همین حالا پیش‌بینی کرد مصر با این مامور آمریکایی رنگ جام‌جهانی 2014 برزیل را نخواهد دید و بلکه اقتدار گذشته‌‌اش در آفریقا را هم از دست خواهد داد. همچنانکه بعید نیست او بازیکنان انقلابی را به بهانه‌های فنی میدان ندهد و چه راهی بهتر از این برای کنترل بازوی انقلاب مصر!