مصاحبه خودتان با شهروند امروز را با خستگی تمام کردید. حرفم را با شما با همان خستگی شروع می‌کنم. آقای حاتمی‌کیا! فقط شما نیستید که حالی برای این حرف‌ها ندارید! من هم خسته شدم. امثال من هم خسته‌اند! کلا همه مردم این شهر خسته‌اند. دیده‌بان هم خسته است و سعید هم. خسته‌ایم از بس نوه امام و شاگرد آوینی و صحابی پیغمبر دیدیم که صدایش را در گلویش می‌اندازد و عرض خود می‌برد و بیچاره حتی زحمت ما هم نمی‌دارد! خسته‌ایم از بس نجات سرباز رایان و گلوری و کاپیتان آمریکا دیدیم و حسرت وطنی‌اش را خوردیم! خسته‌ایم از دیدن کوهستان‌هایی که هالیوود از کاه ساخته و مشت کاهی که کارگردان‌هایمان از کوه می‌سازند. خسته‌ایم از دیدن شهدای آمریکایی راه آزادی در ویتنام و عراق! و ندیدن شهدای راه خدا در اروند. خسته‌ایم از مقایسه قهرمان‌های سرافرازی که یانکی‌ها در راه آبروی نداشته آمریکا می‌سازند و چهره‌های مشمئز‌کننده‌ای که در ارتفاع پست و امثال آن، شما و امثال شما از پاسداران عزت این مملکت ساخته‌اید. آقای حاتمی‌کیا !عزت را آن پاسداری دارد که به هر قیمتی حاضر نمی‌شود شرف وطنش را به رفاه‌طلبی هموطنش بفروشد. خسته شدیم از بس هرکس یک کاردستی برای‌مان ساخت پشت چشمش را هم برای‌مان نازک کرد. خستگی ما اما با خستگی شما فرق می‌کند. آقای حاتمی‌کیا! حتی اگر نمی‌گفتید خسته‌اید هم از لحن کلامتان معلوم بود، از فیلم‌هایتان هم. شما که یکی دو تا کاردستی برای‌مان ساخته‌اید و حالا خسته شده‌اید. احتمالا اگر حماسه‌ای مثل نجات سرباز رایان ساخته بودید پس از اکرانش شهید می‌شدید! ولی راه آوینی اتفاقا از آن راه‌هایی است که خسته که می‌شوی باز می‌مانی. قافله است و بیابان، باز که ماندی حرامی است از پس.
جناب حاتمی‌کیا! به قول شما «حکایت ما شبیه بچه‌هامونه که تازه قد کشیدن» با این فرق که بچه‌های قصه ما بعضی وقت‌ها یادشان می‌رود چه کسی بزرگشان کرده و کجا بزرگ شدند. آقای حاتمی‌کیا شما که به گفته خودتان حقوق‌بگیر «هیچ دم و تشکیلاتی نیستی» برای‌مان بگویید معنی گرفتن تنها در 2 نوبت 500 میلیون تومان از بنیاد فارابی و 200 میلیون از سازمان ملی جوانان‌چه چیزی می‌تواند باشد؟ شاید هم البته شما حقوق به چیزی می‌گویید که‌ماه به ماه به حسابتان بریزند.
جناب حاتمی‌کیا! خودی بودن و دشمن بودن همچنان همان‌هاست که قبلا بوده، فرقش این است که دشمن از آن 1200 کیلومتری که می‌گویید چندین سال است که گذشته و در درون مرز‌ها هم آنهایی که به دشمن پیوسته‌اند، حواسشان نیست و همچنان فکر می‌کنند خودی‌اند والا این چاقو دسته خودش را نمی‌برد.
آقای حاتمی‌کیا! من به اینکه این فیلم شما چه منظوری داشته کار ندارم اما آدمی که برای دل خودش فیلم می‌سازد گیج نمی‌زند. وقتی معیار دلش با معیار دیگران فرق می‌کند. می‌رود یک گوشه و با دل خودش فیلمش را می‌بیند. به علاوه مخاطب، سطل زباله نیست که شما دردتان را با او تقسیم کنید. اتفاقا هنرمند است که باید درد مخاطبش را کم کند و باری از روی دوش او بردارد. اگر برای دل این ملت ساخته بودید شاید می‌شد فکری برایش کرد اما فکر نمی‌کنم حرفی برای گفتن باقی مانده باشد. شما را با دلتان تنها می‌گذاریم!
راستی! به نظر شما چرا جنابان حاتمی‌کیا‌ها فکر می‌کنند ما باید معیار‌هایمان را با آنها هماهنگ کنیم نه آنها ساخته‌هایشان را با ملت و اینکه چرا محصولشان منشور زندگی مردمشان است و آینه تمام‌نمای خوبی‌ها و بدی‌ها؟ چرا مردم قمر هستند و هنرمند اینچنینی، زمین که باید بدورش بچرخند؟ چرا فکر می‌کنند اگر آیندگان ابداعات آنها را از دست بدهند مظلوم مانده‌اند و بهشان خیانت آشکار شده؟ آقای حاتمی‌کیا! محض رضای خدا از کی سلیقه کارگردان گزارش، شده است راه صاف و سلیقه دیگران کج و کلا دیگران در سراشیب مهندسی شده سقوط؟ حکایت عروس است و زمین کج و...!
آقای کارگردان! این روز‌ها از هنر، بارکشی کسی نمی‌خواهد؛ انجام وظیفه می‌خواهد. صداقت و راستگویی می‌خواهد. حقگویی می‌خواهد. بصیرت می‌خواهد! آقای کارگردان، ملت حافظه‌اش خوب است. خودش خاطراتش را نگه می‌دارد. حواسش هست که مادر حاتمی و اخراجی‌های ده‌نمکی و دیده‌بان حاتمی‌کیا را به فرزندانش نشان بدهد و فرزندانش به فرزندانشان و فرزندانشان به آیندگانشان. آقای حاتمی‌کیا اصولا این ملت کارهایش را خودش انجام می‌دهد. با فقدان امام که خود انقلاب بود کار خودش را کرد. بدون یار امام هم که می‌گفتند ستون انقلاب است کارش را دارد می‌کند. همای جاودانگی است لا یصطاده العناکب! شما که دیگر به قول خودتان خاطره می‌گویید برای این مردم!
جناب حاتمی‌کیا! این گربه بی‌وفا نیست. این گربه یادش مانده حتی آرشی را که شاید هم افسانه باشد. این گربه مجسمه این آرش را در شهرها می‌سازد و شب‌ها قصه‌اش را برای بچه‌هایش می‌خواند. آرشی را که یک تیر بیشتر نینداخت و بخاطر همان کشته شد اما همان یک تیر را به سوی دشمن انداخت. عجب اما از آنهایی که چند تیر به سوی دشمن انداخته‌اند و چندین و چند تیر به سود دشمن و همچنان انتظار دارند این گربه دستشان را بلیسد! گربه پای آرش را هم می‌بوسید اما کثیف شده‌اند این دست‌ها دیگر. نگاه کردنی هم نیستند.