گروه فرهنگ‌و‌هنر: كتايون رياحي، بازيگر مطرح سينماي ايران كه چندي است از بازيگري كناره‌گيري كرده و فعاليت‌هاي خود را به سمت امور معطوف به نيكوكاري سوق داده در يك اقدام بشردوستانه به سومالي سفر كرده است. كتايون رياحي با هدف كمك به مردم سومالي به شهر گارسيا در 600 كيلومتري مرز كنيا و سومالي سفر كرده است. در اين سفر، غوغا بيات (عكاس مطرح) نيز او را همراهي مي‌كند. رياحي در اين سفر ضمن اهداي كمك‌هاي شخصي خود و بخشي از كمك‌هاي موسسه مهرآفرين به مردم سومالي، در شهر گارسيا از يك كلاس درس، مكتبخانه آموزش قرآن و كمپ نگهداري از قطحي‌زدگان بازديد كرد و ضمن اهداي كمك‌هاي نقدي به صورت نمادين نيز يك دستگاه تانكر آب را نصب و آبگيري كرد. رياحي در يادداشتي كوتاه درباره اين سفر نوشت: «روز اول مهرماه 1390 است و من در 600 كيلومتري مرز كنيا و سومالي در شهر گارسيا، خياباني ديدم با انبوه آلونك و حجره‌هايي كه از نايلون و پلاستيك ساخته شده است! شهري و جايي كه جاي زندگي نيست و فقط آنهايي كه توان بيشتري دارند يا مي‌توانند از ورقه‌هاي حلبي و قوطي‌هاي خالي استفاده كنند به نفس‌هاي شمرده و آرام خود رنگ مي‌دهند و زندگي مي‌كنند. تكان‌دهنده‌ترين نكته سفرم در اين است كه من كشوري ديدم فقير كه در اوج فقر و نداري به خنده و نگاهي گرم، ميزباني مهرباني مي‌كند. مردمي در حال اضمحلال و اما خوشرو و اميدوار. پس ما هم مي‌خنديم تا روشناي خنده‌ها، تن نحيف و سوي اين نگاه‌ها را كمرنگ و بي‌اثر نكند. امروز من در كنيا هستم و براي كمك به قحطي‌زدگان سومالي كه بعد از طي روزها گاه هفته‌ها راهپيمايي، گرسنه و تشنه خود را به كمپ داداب مي‌رسانند، هر چند تعدادي هرگز به مقصد نمي‌رسند. كمپ داداب، بزرگ‌ترين كمپ پناهندگان است با حداقل امكانات براي بقا. كنيا خود كشور فقيري است و شهر مرزي كوچك داداب كه در فاصله كمي با كمپ داداب قرار دارد جزو فقيرترين شهرهاي كنياست ولي با اين وجود آنها ميزبان پناهندگان و قحطي‌زدگان سوماليايي هستند، نكته تكان‌دهنده همين بود؛ آب بزرگ‌ترين مشکل صحراي عظيم آفريقاست، چيزي كه براي ما قابل درك نيست. يك جرعه آب مي‌تواند زندگي‌اي را نجات دهد. من به شكرانه آبي كه در سرزمينمان ايران وجود دارد، تعدادي تانكر آب براي منطقه خريداري كردم كه به كمك 3 ايراني فعال كه چرتي اكتز را در آنجا فعال كرده‌اند و صليب سرخ توانستم كمك‌هاي خود و مهرآفرين را به دست مردم برسانم. در آنجا مكاني بود به نام خانه ماما هاني، بيشتر كودكاني كه به هر دليل خانواده خود را از دست داده‌اند به اينجا آورده مي‌شوند. ماما هاني، پيرزني است كه با كمك‌هاي مردمي بيش از 300 كودك و نوجوان كه برخي از آنان معلولند را نگهداري مي‌كند. بخشي از هديه مادران و كودكان مهرآفرين به اين خانه اهدا شد. كودكان اينجا سوماليايي و كنيايي، مسلمان و مسيحي هستند. هركسی به اين خانه درآمد، آبش دهيد، نانش دهيد وز ايمانش نپرسيد خدايا! اميد اين مردم را نااميد مكن، خدايا! اين مردم را درياب و عزيز بدار». كتايون رياحي هم‌اينك به واسطه پخش مجموعه تلويزيوني «يوسف پيامبر(ع)»، در 90 شبكه ماهواره‌اي كابلي و تلويزيوني چهره‌اي شناخته شده است و در اين سفر در كنار كمك‌هاي شخصي خود به نمايندگي از سوي موسسه مهرآفرين، كمك‌هايي را از طرف اين موسسه به مردم سومالي اهدا كرده است.
معجزه زلیخا!
کتایون ریاحی پس از ایفای نقش زلیخا در مجموعه «یوسف پیامبر(ع)»، اعلام کرد برای همیشه از بازیگری خداحافظی کرده است. او در یادداشتی نوشت: «گاهي اوقات زندگي طوريه که آدم نون امروز را واسه شکم فرداش نمي‌خواد، اونوقته که روياهاي آدم به تعويق مي‌افته. گاهي اوقات آدم از سرنوشت، رودست خوبي مي‌خوره که فکر مي‌کنه داره تصميم مي‌گيره، اونوقته که آدم ادعاهايي مي‌کنه که تو رودربايستي انجامش گير مي‌افته.گاهي اوقات آدم از آرزوهاش جا مي‌مونه. گاهي اوقات آدم مي‌خواد بازي کنه، بازيگر مي‌شه. گاهي اوقات داره مي‌خنده وقتي تو دلش خونه، گاهي گريه مي‌کنه وقتي داره از زور خنده مي‌ميره. گاهي اوقات شوخي شوخي همه چيز جدي مي‌شه. گاهي اوقات آدم وقتي زياد مي‌خواد کم مي‌ياره، گاهي وقتي کم مي‌ياره زياد مي‌خواد. گاهي اوقات با ترس و لرز برمي‌گرده به پشت سرش نگاه کنه، مي‌بينه چه شجاعتي. گاهي اوقات با شجاعت مي‌تونه ترساشو نگاه کنه. گاهي اوقات آدم به دنبال خوشبختي، زندگي را گم مي‌کنه، گاهي هم با انتظار زندگي را معنا مي‌کنه. گاهي اوقات آدم براي پيدا کردن يه گنج الکي، گوهر خودشو گم مي‌کنه، گاهي هم گوهر حقيقت را پيدا مي‌کنه. گويا زمان برآورده شدن آرزوي من و پسرم فرارسيده و لازم است که زائر سرزمين قصه، راهي شود. اينک که عازم سفرم، سفري به ديگر سوي زندگي، بر خود لازم مي‌دانم تا از دوستانم و استادانم که آنقدر به من نزديک بودند که در من بودند، تشکر کنم؛ پروانه ماهان، زهرا عروس خوب پدرسالار، خانم‌بس، فاطمه ملاصدرا، فخرالزمان، مهين مشرقي، تارا، ثريا اردلان... و زليخاي عاشق. گرچه همه اين عزيزانم عاشق بودند ولي عشق زليخا خود يک معجزه بود. اين زنان و تنها دوستان نازنينم گاهي تشويقکي شدند و اگر تنبيه نشدند، خدا را شکر که البته باور نمي‌کنم بازيگر زني در جهان باشد که شماتت، تحقير و تنبيه نشود اما همواره بزرگ‌ترين مشوقم مردم بودند با مهر آريایي‌شان و ايمان به خدا. بسيار بسيار مفتخرم که در تمام طول زندگي بازيگري‌ام، تنها و تنها يک حامي داشتم و به قول جماعت سينمايي آنان که با کمان حلاجي پنبه‌ام را زدند، خواسته يا ناخواسته به دنبال چيزي بودند که سهم من وراي آن بود. در طول بيش از 2 دهه هرگز افتتاحيه و اختتاميه جشنواره فجر را نديدم. کارت دعوت به دستم نرسيد! و خلاصه به قول ولتر: «خدايا! مرا از شر دوستانم در امان بدار، خود با دشمنانم مي‌دانم چه کنم!»در مقطعي که سينما را جايگاهي شايسته براي خود نمي‌ديدم، رسانه ملي (تلويزيون) پايگاهي شد تا مهرم را با مردم مهربان تقسيم کنم و باز به قول حافظ: «کيمياي سعادت رفيق بود رفيق»، رفقايي که همچنان هستند و من قدردانشان و آنان که رفتند خدا به همراهشان. اما اين همه تنهايي، برکت بود براي خلوت انس و اينکه «يدالله فوق ايديهم» که ترجمه سينمايي آن مي‌شود: براستي خدا بزرگ‌ترين کارگردان است. آنچه باید از جادوي سينما و بازيگري بياموزم، آموختم تا شايد ره‌توشه‌اي براي نوشتن باشد و در پي تجلي معجزه عاشقانه زليخا در زندگي‌ام. اينک بر آنم تا با اعجاز کلمات، پيوندي ديگر با شما نه از جنس نقش‌آفريني بلکه با آفرينش نقش داشته باشم. اراده امروز من براي نوشتن، گويا مجالي براي بازيگري نخواهد گذاشت اما بايد ديد اراده خدا چه تقديري برايم رقم خواهد زد. باشد که از اين آزمون سربلند و دست پر بيرون آيم».
از عروس «پدرسالار» تا عروس نیل
کتایون ریاحی با نویسندگی برای کودکان آغاز و با فیلم «خبرچین» به سینما آمد اما فیلم در نیمه راه متوقف شد و او برای بازی در فیلم «پاییزان» انتخاب شد. در آن زمان در سینما چندان موفق نبود اما با بازی در مجموعه «پدرسالار» توانست خود را مطرح کند و حضور او در مجموعه‌های «روزهای زندگی» بویژه سریال تلویزیونی «پس از باران» از او چهره‌ای محبوب ساخت. ریاحی موفق شد در مجموعه‌های «پس از باران» و «شب دهم» بازی خوبی ارائه دهد. او پس از
5 سال دوری از سینما با بازی در «شام آخر» مهم‌ترین و زیباترین بازی دوران زندگی خود را به معرض نمایش گذاشت و برای بازی در همین فیلم نامزد جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن از بیستمین جشنواره فیلم فجر شد. «این زن حرف نمی‌زند» دیگر فیلمی بود که توانایی‌های کتایون ریاحی را به رخ همگان کشید. ریاحی برای بازی در این فیلم هم کاندیدای جایزه از هفتمین جشن
خانه سینما شد.