گروه ورزشی: هیچ‌کس رانیری را دوست ندارد! انگار همین دیروز بود که پیرمرد از رم اخراج شد، یا کمی عقب‌تر؛ روزی روزگاری که مرد محافظهکار بانوی پیر را به انحطاط کشاند و از آن زمان تا حالا که یک بار دیگر هدایت نرآتزوری را بر عهده گرفته چیز زیادی نمی‌گذرد. یک جابه‌جایی چرخشی، از فصل 2007 تا 2011، یعنی از زمانی که پارما را ترک کرد به طور میانگین در هر فصل از تیمی که هدایت آن را بر عهده داشته اخراج شده و درست مثل یک چرخ دنده هدایت تیم دیگری را برعهده گرفته است. به سیاهه تیم‌های کالچو از 4 سال پیش که کلودیو هدایت آنها را بر عهده گرفته نگاه کنید؛ پارما (2007)، یوونتوس (2007 تا 2009)، رم (2009 تا2011) و اینترمیلان (2011 تا...؟)، با این اوضاع می‌توان پیش‌بینی کرد تا 2013! البته به نظر نمی‌رسد پیرمرد محافظهکار بتواند درد اینترمیلان را تشخیص دهد. واقعا به این مساله کمی دقت کنید که درست بعد از رفتن مورینیو هیچ‌کدام از مردانی که هدایت آبی و مشکی‌پوشان را بر عهده داشتند از پس تیم خارجی‌های میلانو (لقب تیم اینترمیلان) برنیامدند. تیم بیمار اینتر تنها آبروی مربیانی نظیر رافا بنیتس و گاسپرینی را بر باد داد و شاید تنها کسی که می‌توانست به داد پسران نرآتزوری برسد همان لئوناردویی بود که عطای ایتالیایی‌ها را به لقایشان بخشید و راهی پاریس شد تا به عنوان مدیر فنی در پاری‌سن‌ژرمن فعالیت کند. البته قرار نیست دست به قضاوتی زودهنگام بزنیم ولی کارنامه رانیری گویای همه واقعیت‌هاست. اینترمیلان در نخستین بازی خود برابر بولونیا (شنبه بعدازظهر) رانیری را روی نیمکت خود دید ولی فکر می‌کنید پیرمرد چگونه می‌تواند نرآتزوری‌ها را از جایگاه هجدهم نجات دهد؟ این موضوع در حالی است که گویی خودش هم دوست داشت تا یک بار دیگر شانسش را در فوتبال کهنه ایتالیا امتحان کند. او خودش در این‌باره اعتقاد دارد: «اینتر هم‌اکنون در موقعیت خوبی نیست اما پیروزی و جنگندگی در خون این تیم است. من به بازیکنان تیمم اعتقاد دارم و از توانایی‌های آنها آگاهم. نتایج ضعیف اینتر بیشتر به دلیل بدشانسی و مصدومیت مهره‌های کلیدی این تیم بوده است. خوشحالم از اینکه موراتی به من اطمینان کرده و هدایت باشگاه را به من سپرده است. امیدوارم بتوانم پاسخ این اطمینان را بدهم و اینتر را به جایگاه اصلی‌اش بازگردانم».