آنگلا مرکل عاشق فوتبال است درست مثل پیشوا، فقط کمی مدرن شده. شاید اگر زمان هیتلر، تیم ملی آلمان به فینال
جام جهانی می‌رسید دستور می‌داد اگر زمین و زمان و توپ بر خلاف جهت ژرمن‌ها حرکت کردند، سرزمین برزیل را بمباران کنند ولی حالا مرکل با سیاست‌های خودش می‌تواند قاعده بازی را به نفع آلمان تغییر دهد. اینکه بگوییم بوی رشوه‌خواری فیفا و دست داشتن در قهرمانی آلمان‌ها بلند شده یک پیشداوری محض است چون ممکن است «کک» با هم‌تیمی‌هایش چنان بلایی به سر آلمان بیاورد که مردان میانسال آرژانتینی که خاطره تلخی از آخرین فینال با آلمان‌ها در اذهانشان باقی مانده جگرشان یخ ببندد! اما احتمال رخ دادن این اتفاق خیلی روی کاغذ قوی نیست و هر چه فکر می‌کنید می‌بینید آلمان‌ها از لحاظ تیمی منسجم‌تر هستند، بازیکنان ماشینی تمام دستورات را به خوبی عمل می‌کنند حتی رسم خوشحالی نکردن بعد از تحقیر حریف. شاید مسی سرنوشت دیگو 90 در انتظارش باشد چون به هیچ‌وجه شبیه مارادونای 86 نیست. نه خودش، نه مردمش. آن زمان آرژانتینی‌ها در فقر بودند، دیگو دوران اوجش بود و اواسط دهه 80 دوره ضد امپریالیسمی و شرق و غرب بود اما حالا همه چیز فرق کرده و حتی طرفداران تفکرات چپگرایانه «چه‌گوارائیسم» هم لباس‌های رزم را با مارک‌های آدیداس و نایکی عوض کرده‌اند. این روزها خبری از ساق‌های لخت و بدون محافظ نیست و بدن‌ها «سیکس پک‌هایشان» را به رخ می‌کشند. واقعا این فوتبال کجا و آن عاشقانه‌های زیبا کجا و شاید به همین دلیل است که می‌گوییم مسی به هیچ وجه شبیه دیگو نیست ولی اگر باشد هم آن هم به اندازه یک درصد، نفوذ و قدرت مرکل آنقدر زیاد است که سوتی از سوت‌های داور را به نفع ژرمن‌ها تغییر دهد. آنگلا مرکل سوار بر جت شخصی به همراه هم‌حزبی‌هایش به ریودوژانیرو پرواز نکرده تا محبوب سفیدپوشش را در مقام دوم ببیند. این برای سومین‌بار است که صدراعظم برای تماشای بازی‌های جام‌جهانی روی صندلی ویژه می‌نشیند و چشم‌هایش با آن نگاه ویژه و موذیانه خیلی خوب توپ و داور را دنبال می‌کند. البته باز هم حدس و گمان است چون در مکزیکوی 86 خیلی قبل‌تر از اینکه پدیده مرکل به جهان سیاست وارد شود بانوی به اصطلاح آهنین، مارگارت تاچر با تمام سیاست‌هایش نتوانست حریف مارادونا شود و آن گل دست خدا تمام رویاهای بریتانیایی‌ها را بر باد داد ولی حیف که نه مسی در اندازه‌های دست خداست و نه دیگر خدا به اعجوبه‌های مدرن فکر می‌کند!
هنوز نوستالژی گیرنده‌های سیاه و سفید از جام 90 ایتالیا در ذهن باقی‌مانده،آن فینالی که تنها با یک ضربه پنالتی تکلیف قهرمانش مشخص شد. شاید 4 سال قبلش را بعضی‌ها به خاطر دارند، آن زمان آرژانتین گریبان آلمان را گرفته بود و در مکزیکوی 86 به لطف درخشش دیگو به قهرمانی رسید ولی در رم همه چیز فرق کرده بود، مارادونا اسیر تاکتیک‌های آلمان غربی شد. از آن سال‌ها بیست و اندی می‌گذرد و دوباره دست روزگار آلمان و آرژانتین را روبه‌روی هم قرار داده البته این دوره خبری از آن هیجان‌ها نیست، تیم‌ها بیشتر دفاعی بازی می‌کنند تا تهاجمی و شاید اگر تیمی هوس تهاجمی بازی کردن به سرش بزند به سرنوشت برزیل دچار می‌شود! حالا دست روزگار ما را به یک فینال کلاسیک می‌کشاند، چیزی که شاید اگر در حد باشگاهی برگزار می‌شد می‌توان نام «داربی» را بر آن گذاشت. آلمان و آرژانتین یکشنبه شب در ورزشگاه ماراکانا در حالی به مصاف هم می‌روند که هر کدام برای به دست آوردن عنوان قهرمانی 24 سال صبر کرده‌اند. شاید آرژانتین این 24 سال را با 4 سال دیگر جمع بسته و انتظارش برای بالا بردن جام قهرمانی فراتر از ژرمن‌ها باشد و شعله‌های انتقام از شکست مقابل آلمان برای آنها به مراتب بیشتر باشد.