حضور غیرمنتظره محمد رویانیان در هیات مدیره پرسپولیس و بلافاصله انتخابش به‌عنوان مدیرعامل قرمزها آنقدر شوک‌برانگیز بود که تقریبا هیچ رسانه‌ای نسبت به آن بی‌تفاوت نماند. فرمانده سابق پليس راهور، مدیر فعلی ستاد مدیریت سوخت با چهره‌ای شناخته شده چرا باید چنین پستی را قبول می‌کرد؟ سوالی که هرکس به فراخور درکش از اصل قضیه، پاسخی برای آن تراشید. رسانه‌های ورزشی متفق‌القول بر این باور بودند و هستند که رویانیان به خاطر علاقه به رسانه‌ها حاضر به تقبل این تکلیف (آنچه خودش مدعی می‌شود) شده است اما چه کسی است که امروز در ایران دست‌کم از روی چهره این مرد را نشناسد؟ او برخلاف دیگر مدیران غیرورزشی که غالبا چهره‌های ناشناخته‌ای برای مردم بودند در یک دهه اخیر در پست‌هایی مشغول به فعالیت شد که رسانه‌ها بیشترین مانور را روی آن داشتند؛ از حضور در نوک هرم پلیس 110گرفته تا ریاست راهنمایی و رانندگی و دست آخر مدیریت ستاد سوخت. هریک از این پست‌ها کافی است تا یک فرد معمولی به چهره‌ای شناخته شده در سطح کشور مبدل شود. از سوی دیگر رویانیان بیشترین تعامل را با رسانه‌های مختلف داشت. مردی بلند قامت با عینکی خاص که هم در لباس پلیس با دیگران متمایز بود و هم وقتی لباس شخصی می‌پوشید. او بارها با مطبوعات مصاحبه کرد، به صورت لاینقطع روبه‌روی دوربین پخش مستقیم تلویزیون قرار گرفت و هر وقت پیچ رادیو را می‌پیچاندید پس از چند دقیقه جست‌وجو در عالم امواج، موجی از صدای او را می‌یافتید. بنابراین فرضیه آمدن برای مشهوریت به صورت کل باطل است. وقتی خبرنگاران ورزشی خودشان را به محمد رویانیان می‌رسانند بدون معطلی نخستین پرسش‌شان را به این سوال اختصاص می‌دهند که چرا به پرسپولیس آمدی؟ اما او هرگز لب به دروغ باز نمی‌کند. در بخش اول می‌گوید مطمئن باشید برای معروفیت چنین تکلیفی را قبول نکردم اما در بخش دوم درباره کسب «مقبولیت» هیچ حرفی به زبان نمی‌آورد. تا امروز سردار بازنشسته پلیس هر پستی را در اختیار داشته مناصبی بوده انتصابی. یعنی بر حسب لیاقتش به پست‌هایی رسید که هیچگاه برای رسیدن به آن احتیاجی به «انتخابات» نبوده و نیست اما حالا او می‌خواهد خودش را کاندیدا کند و چه آوردگاهی بهتر از مدیریت پرسپولیس و سر و سامان بخشیدن به اوضاع پرطرفدارترین تیم ایران. مقصد هم چندان دور نیست؛ جایی در حوالی خیابان سئول. آدرس دقیق‌ترش هم می‌شود؛ اتاق و صندلی رئیس فدراسیون فوتبال.
رقابت از هم‌اینک آغاز شده
با توجه به اتفاقات رخ داده در طول مدیریت 4 ساله علی کفاشیان باید خیلی ساده‌انگار بود تا قبول کرد این مرد خوش‌خنده نائینی برای 4 سال دیگر در جایگاهش می‌نشیند. از سوی دیگر برخلاف دوره گذشته که هیچ نامزدی در این پست حاضر نبود و کفاشیان به سادگی موفق به «فتح سنگر بی‌سرباز» شد، حالا چند مرد مصمم با اهدافی متفاوت رقیب او به شمار می‌روند.
1- مهم‌ترین رقیب کفاشیان همین محمد رویانیان است. آيا او راضی به ماندن در صندلی مدیرعاملی پرسپولیس خواهد بود؟ جامعه ورزش ما مرتب از خودش می‌پرسد مردی با مختصات او چرا به پرسپولیس آمده و حالا پاسخ پیش روی‌شان است. اگر تا پیش از این رویانیان به‌عنوان یک پليس بازنشسته مستقیم وارد انتخابات فدراسیون فوتبال می‌شد یا به‌عنوان یک فرد از پیکره دولت، شاید هم مشکل قانونی داشت و هم عدم مقبولیت عمومی اما وزیر ورزش به او پستی را اهدا کرد که دست‌کم تا چند ماه محمد رویانیان می‌تواند در قالب آن خودش را به جامعه ورزش بشناساند، مقبولیت عمومی کسب کند و دست آخر بگوید به عنوان مدیرعامل پرسپولیس، وارد انتخابات فدراسیون فوتبال شدم. او حتی تلویحا در مصاحبه تلویزیونی با برنامه« نود در نود» گفت: «قصد دارم بزودی از دیگر مناصبم استعفا کنم تا تمام و کمال در خدمت پرسپولیس باشم». همین یک جمله به خودی خود بازگوکننده اصل واقعیت است. حبیب کاشانی نزدیک به 3 سال (در 2 دوره) در پرسپولیس باقی ماند و هرگز راضی نشد دست‌کم برای حفظ ظاهر یک بار صحبت از استعفا در دیگر پست‌هایش کند چون می‌دانست صندلی مدیریت فوتبال آن هم در باشگاه متزلزلی مثل پرسپولیس، لرزان‌تر از آن است که بتوان رویش حساب کرد اما حالا سردار بازنشسته می‌گوید استعفا می‌کند. مطمئن باشید اگر او «سیاس‌تر» از کاشانی نباشد هرگز خام‌‌تر از او نیست. اگر هنگامه انتخابات فدراسیون فوتبال در پایان سال، ناگهان دیدید و شنیدید مدیرعامل پرسپولیس خودش را نامزد کرده اصلا تعجب نکنید. وزیر ورزش بی‌جهت پای سردار را به ورزش باز نکرده است.
2- مهدی تاج از همان روز نخست برای ریاست فدراسیون فوتبال پا پیش گذاشت. او با کمک رسانه تاثیرگذارش (روزنامه جهان فوتبال) با چراغ خاموش وارد فدراسیون فوتبال شد اما پس از ورود به ساختمان سئول، ترجیح داد با روش دیگری به ریاست برسد. از این رو در ابتدا روزنامه‌اش را به یک بخش خصوصی اجاره داد و پس از اینکه دید گروه جدید تنها در حال تخریب نام «جهان‌فوتبال» هستند، از ابتدای سال 88 تصمیم گرفت دیگر رسانه‌ای با این نام چاپ نشود. نزدیکی به رسانه‌ها و مصاحبه با خبرگزاری‌ها و روزنامه‌های تاثیرگذار تاکتیک جدید تاج بود اما تناقض در گفتار نائب رئیس و کفاشیان موجب شد سرانجام او کمتر مصاحبه کند اما حالا در آستانه انتخابات فدراسیون فوتبال و پس از اینکه کفاشیان در یک گپ خودمانی با یک خبرنگار ورزشی گفت: «در کجای دنیا نایب رئیس علیه رئیس لابی می‌کند» بازی شکل دیگری به خود گرفت. چندی پیش آقای نایب رئیس، گروهی از مدیرمسؤولان رسانه‌های ورزشی و همچنین سردبیران آنها را به ساختمانی واقع در میرداماد دعوت کرد تا با آنها صحبت از مصائب چاپ و کاغذ و این دست حرف‌های مهم کند(!) او سپس از افراد تصمیم‌گیرنده در رسانه‌ها درخواست‌های دیگری هم داشت که احتمالا در همان دوره انتخابات فدراسیون فوتبال ثمره این درخواست‌ها را خواهید دید. البته تاج به شرطی کاندیدا می‌شود که رقبای دانه‌درشت او پا پس بکشند وگرنه شاید به همان پست نایب رئیسی قانع باشد.
3- مصطفی آجورلو هم از دیگر نامزدهای احتمالی است. او 4 سال قبل هم به‌عنوان رئیس اتحادیه فوتبال قصد کاندیدا شدن را داشت که بنا به مشکلات اساسنامه نتوانست به خواسته‌اش برسد اما حالا و پس از یک دوره ناموفق در استیل‌آذین، سردار ناجا بازگشته و می‌گوید می‌خواهد پاس را به تهران برگرداند. او با توپ پر آمده و می‌خواهد این بار به هر قیمتی رئیس شود. اهرم‌های لازم در دستان مدیرعامل سابق پاس بزرگ تهران هست و شاید این بار شانس به او لبخند بزند.
4- محمد علی‌آبادی باید هم‌اینک رئیس فدراسیون فوتبال باشد. اگر انتخابات فدراسیون فوتبال بدون دخالت بند‌های دست و پا گیر اساسنامه جدید بود و اگر علی‌آبادی 4 سال قبل رئیس وقت سازمان ورزش نبود، شک نکنید هم‌اینک او رئیس بود اما قانون دست او را بست تا خودش علی کفاشیان را بیاورد برای ریاست. اگرچه مهندس علی‌آبادی بعد از خروج از سازمان ورزش، پست‌های به مراتب بالاتری را به دست آورد و حتی در مقطعی سرپرست وزارت نفت و رئیس اوپک شد اما چه کسی است که نداند او برای رسیدن به پست ریاست فدراسیون فوتبال هنوز مایل به ادامه رقابت است.
5- یک نام هم در این بین می‌ماند که وضعیتی مشابه باقی موارد یاد شده دارد. اگر او بیاید حتما شانس بیشتری از دیگران خواهد داشت اگر هم نیاید آن وقت رویانیان کاندیدای همان گروهی است که این فرد را حمایت می‌کردند. نامش چندان سخت نیست کمی اسم‌ها را واکاوی کنید به او خواهید رسید.