تفهيم اتهام آمريكا در سازمان ملل
هفتمين سفر هيات جمهورياسلامي به نيويورك در 7 سال اخير براي شركت در اجلاس سالانه مجمع عمومي سازمان ملل، با وجود تلاشهاي رسانهاي محافل غربي بويژه رسانههاي صهيونيست، نتيجهاي كاملا برخلاف طراحيهاي از پيش صورت گرفته به بار آورد. احمدينژاد اينبار نيز در سخنرانياش در مجمع عمومي سازمان ملل متحد، سياستها و الگوي مديريت آمريكاييها در مناقشات بينالمللي را به چالش كشيد. مخالفان سفر رئيس دولت ايران از تلآويو تا پاريس و از رم تا واشنگتن، همه ابزارهاي تبليغي و سياسي خويش را به كار بستند تا صداي ايران به گوش جهانيان نرسد، طوري كه طي هفته منتهي به حضور احمدينژاد در نيويورك برخي شبكهها و رسانههاي غربي از قبيل فاكسنيوز، نيويوركتايمز، CNN و دهها شبكه تلويزيوني و زنجيرهاي از مطبوعات صهيونيست تلاش كردند، اين سفر پيش از شروع، يا لغو شود يا در مسير سناريوي دوم كه همان فضاسازي تخريب و تغيير واقعيت بود، قرار گيرد. رئيسجمهور در شصت و ششمين اجلاس مجمع عمومي نيز در اظهارات خويش تصريح كرد: آرمانهاي ملت ايران، آرمانهايي جهاني و انساني است و نسبت به مديريت جهاني داراي منطق مجزاست. او در نطق خويش كه با توجه به برخاستن موج بيداري در جهان، با عصر تزلزل و افول سلطه ايالات متحده همزمان شده بود، بر اين خواسته ملتها پاي فشرد كه سازمان ملل متحد بايد به عرصهاي براي مشاركت عموم ملتها در مديريت جهاني و برچيدن نظام تبعيض و يكجانبهگرايي تبديل شود. واقعيت تلخي كه وجود دارد، اين است كه در يك دهه اخير، زمامداران كاخ سفيد، ديدگاه سلطهجويانه خود را از طريق سازمان ملل و نهادهاي وابسته به آن، رسميت بخشيدند و نتيجه آن شد كه نهادهايي مثل شوراي امنيت، شوراي حقوق بشر و آژانس بينالمللي انرژي اتمي، به جاي آن كه محل بروز و ظهور مسؤوليتهاي صلحطلبانه باشند، به ابزاري براي پيشبرد اهداف نامشروع روساي دولت آمريكا و سگهاي دستآموز آنها در فرانسه، انگلستان و ... درآمدند.
رئيس جمهور، در نطق مهم خويش كه به طور زنده، رسانههاي كشور ميزبان نيز آن را مخابره كردند، ثابت كرد هدف ويژه جمهوري اسلامي ايران از حضور نمايندهاش در چنين مجمعي، اين است كه شأن و جايگاه واقعي سازمان ملل تحقق پيدا كند و ۶ دهه انحصار قدرتهاي بزرگ بويژه ايالات متحده در اين كانون اقتدار جهاني، پايان پذيرد. ديپلماسي نظام اسلامي در هفتمين حضور رئيس دولت فعلي در مجمع عمومي اين راهبرد را رسميت بخشيد كه ملتهاي آزاديخواه براي خلاصي از چنگ نظام نابرابر كنوني چارهاي جز اين ندارند كه نظام مديريتي امروز را به نقد و چالش بكشند و در هزاره سوم، جهان به ثبات و آرامش نميرسد؛ مگر آنكه اراده تمام ملل دنيا بر جهان حكومت كند و تمام ملتها در فرآيند تصميمگيريها مشاركت داشته باشند.