روزنامه «گلوبال تايمز» چين، در تحليلي با عنوان «آيا آمريكا به منظور تكرار موفقيت روزولت به يك جنگ نياز دارد؟» به بررسي شرايط حاكم بر جهان و قدرت رو به افول آمريكا پس از 11 سپتامبر پرداخته است.
به گزارش ايسنا در اين تحليل به قلم Gui Lin، نويسنده آمريكايي چيني تبار آمده است: «10 سال از 11 سپتامبر گذشت؛ براي بسياري از آمريكايي‌ها شوك و خشونت آن لحظه هنوز در پيش چشمانشان زنده است. يك نظرسنجي نشان مي‌دهد بيش از 90 درصد آمريكايي‌ها هنوز به ياد دارند در لحظه وقوع حادثه در چه محلي و درحال انجام چه كاري بودند. اين حادثه براي هميشه در خاطره جمعي آمريكا باقي خواهد ماند. با اين حال، نگاهي به مسيري كه آمريكا در 10 سال گذشته پيموده، نشان می‌دهد آمريكايي‌ها دليلي براي احساس آسودگي خيال نخواهند يافت.
11 سپتامبر افسانه امنيت ملي آمريكا را درهم شكست و 2 جنگ افغانستان و عراق نيز افسانه نظامي‌گري هاليوودي را از بين برد. آمريكا با صرف 10 سال وقت و 1300 ميليارد دلار هزينه هنوز توسط گروه‌هاي تروريستي كه اصلا حريفي براي يك ارتش بشمار نمي‌روند دچار سرگيجه و سردرگمي است.
بحران مالي 2008 نيز موجب آب رفتن و تحليل رفتن اساسي افسانه اقتصادي آمريكا شد. در آستانه دهمين سالگرد 11 سپتامبر اگر به خاطر اخطارهاي گاه و بيگاه درباره احتمال انجام عمليات تروريستي نبود، مساله‌اي كه ذهن دولت و مردم آمريكا را به سختي به خود مشغول مي‌کرد اين نبود كه آيا آمريكا نسبت به 10 سال گذشته امن‌تر شده است يا خير يا اينكه آيا بايد براي كشته شدن بن‌لادن جشن و پايكوبي كرد، بلكه تنها مساله مهم براي آنها اشتغال و اقتصاد بود و اينكه چگونه مي‌توان نرخ 9 درصدي بيكاري را به سطح قبل از بحران مالي بازگرداند. آنچه از اوضاع كنوني آمريكا غم انگيزتر است از بين رفتن و ناپديد شدن آن حس اتحاد و يكپارچگي و روحيه مبارزه با دشمن واحدي است كه پس از وقوع 11 سپتامبر در مردم آمريكا به وجود آمده بود. 2 حزب عمده و بخش‌هاي مختلف جامعه نخست به دليل جنگ عراق و سپس به دليل انتخاب اوباما به رياست‌جمهوري شديدا به 2 گروه يا نظام ارزشي سياسي كاملا متفاوت و متعارض تقسيم شده‌اند. اين دو گروه آنقدر داراي نظرات متفاوت هستند و آنقدر دچار اختلاف درباره منافع حزبي، محلي و منافع گروه‌هاي خاص شده‌اند كه فراموش كرده‌اند منافع ملي و عمومي هم وجود دارد و مسائلي را كه به روزمرگي و معيشت
ميليون‌ها تن از مردم كشور مربوط مي‌شود به عنوان مهره‌هاي بازي در رقابت‌هاي سياسي خود به كار مي‌گيرند.
در مقايسه با 10 سال پيش توان آمريكا كاهش يافته، اعتبار آمريكا نيز پايين آمده است و جامعه آن دچار دودستگي و شكاف شديدتري شده است. دردي كه آمريكایيان در روز 11 سپتامبر احساس كردند شديد ولي مقطعي بود. درست مانند اينكه كسي با چماق بر سرشان كوبيده باشد اما آ‌سمان همچنان آبي بود و آمريكایيان قوي‌ترين كشور روي زمين با اعتماد به نفس بالا بودند و كسي به توان و اراده آمريكا در انتقام گرفتن شك نداشت اما اوضاع 10 سال بعد با آن زمان تفاوت دارد. افول اقتصادي حاصل از مخارج مبارزه با تروريسم و بحران مالي به زخمي كاري و دروني كه درمان شدني نيست، مي‌ماند كه دائما توان ذهني، مالي، منابع و اعتماد به نفس آمريكا را تحليل مي‌برد. نه‌تنها تعداد بيشتري از كشورها آغاز به ابراز ترديد در توانايي آمريكا در رهبري جهان کرده‌اند بلكه حتي خود آمريكایيان نيز درباره آينده آمريكا اعتماد به نفس نداشته و اكثريت معتقدند آينده آمريكا از گذشته بدتر خواهد شد. پس از آغاز خيزش چين در صحنه جهاني يكي از سوال‌هايي كه مردم آمريكا اغلب مي‌پرسند اين است كه چين به عنوان يك كشور بزرگ در جهان چه راه و مسيري را در آينده انتخاب خواهد كرد؟ سخنراني زوليك، معاون اسبق وزير خارجه آمريكا به عنوان «چين به كدامين سو مي‌رود؟» به يك مقاله واجب براي مطالعه توسط تصميم‌گيران و سياستگذاران بسياري از كشورها تبديل شده است. در دهمين سالگرد 11 سپتامبر آيا لازم نيست آمريكا كه سال‌هاست خود را رهبر جهان پنداشته ولي در واقع در 10 سال گذشته در حال غرق شدن بوده است نيز از خود بپرسد آمريكا به كدامين سو مي‌رود؟ آيا بايد از دولت تندرو ريگان كه از طریق جنگ سرد و توليد انبوه تسليحات اقتصاد آمريكا را به حركت درآورد و موجب سقوط شوروي شد تقليد كند يا اينكه از دولت كلينتون پيروي کند كه تا حدود زيادي از مخارج نظامي و دخالت‌هاي نظامي در سطح بين‌المللي كاست و توجه و تلاش خود را بر اقتصاد آمريكا متمركز كرد تا توانست تعادلي بين دخل و خرج دولت فدرال به وجود آورد يا اينكه از مدل هوشمندانه روزولت پيروي كند؛ مسيري كه با وجود تجربه ركود عظيم اقتصادي و چالش‌هاي ديگر نظير واقعه پرل هاربر و جنگ دوم جهاني، توانست آمريكا را به قدرت جهاني تبديل كند؟
البته موفقيت روزولت از شرايط موجود پس از پايان جنگ دوم جهاني جدا نبود. اينكه آيا آمريكا تحت شرايط صلح‌آميز خواهد توانست اين موفقيت را تكرار کند يا به منظور احياي خود نيازمند يك جنگ است، سوالی است که باید پاسخ
داده شود.