از میان قوای 3 گانه، صدا و سیما یا هر نهاد و ارگان دیگری، گمانم آنکه ضروری‌تر است روزنامه‌ای به روز، رسانه‌ای آن‌لاین، سایتی حرفه‌ای و روزنه‌ای بی‌واسطه برای ارتباط مستقیم با مردم داشته باشد، قوه قضائیه است، که ندارد، یا اگر هم دارد به دلیل نارسا بودن، به چشم نمی‌آید اما دیگران، الی ماشاء‌الله! قوه‌قضائیه، هم لازم است یک رسانه مستقل، قوی و حرفه‌ای داشته باشد و صد‌البته لازم‌تر و حیاتی‌تر است که سران دستگاه قضا، مشاوران حرفه‌ای از جنس رسانه اختیار کنند تا تعامل بهتری با رسانه‌ها داشته باشند. گمانم ضعف دارد قوه قضائیه در ارتباط با اهل رسانه، اعم از خودی و غیر‌خودی، و حزب‌اللهی و دیگران. در ماجرای نامه‌ای که به جناب قاضی‌القضات محترم نوشتم، این درد برایم آشکار و ملموس جلوه کرد که قوه قضائیه ارتباطی درست و حرفه‌ای با رسانه و اصحاب رسانه ندارد و بی‌جهت، و البته ناخواسته، گاهی گمان می‌برد که ما به جای سران فتنه با دستگاه قضا عداوت داریم! یا مثلا این روزها تعامل این قوه با رسانه‌ها در ماجرای اختلاس اخیر گمانم هرگز حرفه‌ای نبوده است. در اینکه گاهی اصحاب رسانه شیطنت می‌کنند، حرفی نیست. در اینکه گاهی یک کلاغ را 40 کلاغ جا می‌زنند، حرفی نیست اما پروپاگاندا خوب یا بد، جزئی از ذات رسانه است و ای خوشا دستگاه قضا این را باور داشته باشد که لااقل رسانه‌های انقلابی، اگر درباره فتنه‌گران و منحرفان و اهل اختلاس، چیزی می‌نویسند، این «مطالبه عدالت» حتما کمک حال دستگاه قضا خواهد بود. شرط است البته که هم ما و هم قوه قضائيه، کمی اهل مدارا باشیم. ما رسانه‌ای‌ها عجول نباشیم و حضرات دستگاه قضا هم، عدالت‌طلبی ما را اگر عداوت با فتنه‌گران و منحرفین و دزدان تفسیر نمی‌کنند، لااقل دشمنی با قوه‌قضائیه هم تأویل نکنند. آنچه در‌این باب می‌تواند در جهت حرفه‌ای، اعتمادزایی کند به گمانم همان بود که در مطلع این نوشتار نوشتم؛ یکی اینکه قوه‌قضائیه رسانه مستقل داشته باشد و دیگر اینکه مشاور رسانه‌ای. هم سطح ارتباط قوه‌قضائیه با رسانه‌ها باید بهتر شود و هم عمق این ارتباط باید بیشتر. هر چند اگر تا به امروز، این تعامل میان قوه‌قضائیه و رسانه‌ها به درستی شکل گرفته بود، شاید ضرورت داشتن یک رسانه مستقل برای دستگاه قضا کان‌لم‌یکن تلقی می‌شد. همچنان که اساتید خبره روابط عمومی این توصیه را به نهادها می‌کنند که از ظرفیت رسانه‌های موجود برای اطلاع‌رسانی بهره ببرند، نه اینکه خود دست به کار انتشار روزنامه شوند و درگیر بازی مطبوعات، اما چون این دومی، عملا تا امروز و بنا به هر دلیلی به وجود نیامده- و با این وضع به وجود نخواهد آمد!- نگارنده بر این باور است که قوه‌قضائیه بهتر است یک رسانه مستقل و به روز داشته باشد. از یک منظر حرفه‌ای اما قوه‌قضائیه، آن هنگام صاحب رسانه مستقل شده است که مثلا مردم برای مشاهده آخرین پیگیری‌های این قوه درباره همین اختلاس اخیر، قبل از هر جریده و سایت دیگری، مراجعه کنند به این رسانه. رسانه‌ای که این روزها من روزنامه‌نگار که سر و کارم با مطبوعات است، نمی‌دانم هست یا نیست و وجود خارجی دارد یا نه، وای به حال مردم عادی! یعنی اگر هم قوه‌قضائیه چنین رسانه‌ای در اختیار دارد، باید اصلاحش کند و به روزش کند. در آن صورت، جلوی بسیاری از شایعات گرفته خواهد شد و از این مهم‌تر، مردم می‌فهمند که ارگان قوه‌قضائیه کجاست تا بلاتکلیف نشوند در مواجهه با این همه رسانه که هر کدام از ظن خود، یار فلان بخش گفته‌های سران دستگاه قضا می‌شوند. این از این و اما نمی‌دانم چقدر ضرورت دارد که نهادی خدماتی مثل شهرداری، حتما باید رسانه‌ای از جنس ارگان مطبوعاتی داشته باشد؛ بگذریم که امروز شهرداری تهران، قبضه کرده کیوسک مطبوعات را. نیز نمی‌دانم چقدر ضرورت دارد که قوه‌ای مثل قوه مجریه، رسانه‌ای از جنس ارگان مطبوعاتی داشته باشد؛ بگذریم که امروز قوه مجریه، گاهی به جای انجام وظایف اصلی، ویژه‌نامه‌های خاص درمی‌آورد و در باب حجاب، نظریه‌پردازی می‌کند. اگر شهرداری پایش را در کفش وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی کرده، دولت هم بیکار ننشسته و بعضا حرافی را به حمالی ترجیح می‌دهد. قطعا مردم از دولتی که با شعار کار و کارگری روی کار آمد، حرافی نمی‌خواهند و بسی مسروریم که دولت مستقر، حمالی برای مردم را عار نمی‌داند و اتفاقا همین حرف‌ها را زد که توانست از مردم رای بگیرد. آنچه در این باب مذموم است، داشتن نگاه سرمایه محور به روزنامه‌هایی است که تاسیس و اداره‌شان با پول بیت‌المال همراه بوده اما امروز، رسانه‌های «ایران» و «همشهری» جزو سرمایه‌های دولت و شهرداری خوانده می‌شوند و نه سرمایه توده‌های ملت.این 2 رسانه در کنار بعضی مزایا برای مردم، مع‌الاسف استاد دعوا با یکدیگرند. یکی در مقام دلسوزی برای مردم تهران می‌گوید؛ دولت، پول مترو را نمی‌دهد، و دیگری منتظر يك باران در تهران است تا آبگيري معابر را به رخ بكشد. تقریبا روزی نیست که این 2 ارگان، به سر و کول یکدیگر نپرند و جالب اینکه هر 2 هم به نام مردم، با هم به مجادله می‌پردازند؛ دعوایی سخت حال به هم زن که در آن تنها چیزی که یافت نمی‌شود، صداقت در بیان درد ملت است. اگر شهرداری واقعا پول ادامه توسعه برخی کارهای خدماتی‌اش را ندارد، می‌تواند کمی کمتر پول، خرج این همه جریده کند، تا لااقل بخش کوچکی از هزینه‌های هنگفتش تامین شود و اگر دولت واقعا نگران جا به جا شدن مسائل فرعی و اصلی است، آیا بهتر نیست که اندکی کمتر برای کارهای فرهنگی- مطبوعاتی جریان انحرافی هزینه کند؟! هیچ رسانه‌ای، بویژه رسانه‌های دولتی یا رسانه‌های جایی مثل شهرداری، که زیرمجموعه‌های رسمی جمهوری‌اسلامی‌اند، نباید خودشان را بزرگ‌تر از اصل نظام تعریف کنند اما در مقام عمل، شهرداری تهران، برای «همشهری» از کل مملکت بزرگ‌تر است و قوه مجریه برای «ایران» از تمام نظام. همین نگاه است که باعث می‌شود در فتنه‌های 10 ساله نمره بدی بگیرند این 2 رسانه. آیا رواست از پول بیت‌المال روزنامه‌هایی دربیاید که در ایام فتنه سال 78 و ایضا سال 88 طرف فتنه‌گران را بگیرد یا سکوت گوش‌خراش اختیار کند؟! آیا حق شهرداری و حق دولت، حق است اما حق حکومت در مواجهه با دشمنی در ردیف آمریکا و اسرائیل، حق نیست؟! آیا رسانه‌ای که از جیب بیت‌المال دارد اداره می‌شود، باید در وقت امتحان، طرف ملت و نظام را بگیرد یا دشمنان و مثلا سران فتنه را؟! بگذریم که اینجا مهم‌ترین حقی که پایمال می‌شود، حق خبرنگار و روزنامه‌نگار است. به هر حال یک خبرنگار برای خود، به جز عقاید حرفه‌ای، افکاری هم دارد. آیا ممکن است روزی دولت، دست هاشمی باشد و دگر روز دست خاتمی و روز دگر از آن احمدی‌نژاد اما خبرنگار، فقط مجیزگوی دولت باشد و کاری به دولتمرد نداشته باشد؟! این نکته درباره ارگان شهرداری هم صدق می‌کند. روزگار شهردار بودن رئیس‌جمهور فعلی، روزنامه «همشهری» خوب بود و الان بد؟! این خشت را اما از همان اول، اعوان و انصار آقای هاشمی کج چیده‌‌اند و این دیوار تا ثریا هم اگر بالا رود، کج بالا خواهد رفت. تمام کنم این نوشته را با این جمله که؛ «آنجا که لازم‌الجریده است، بی‌رسانه است و آنکه باید در قوه‌مجریه و شهرداری، حمالی کند، مشغول است به حرافی».