درخواست محمود عباس از سازمان ملل برای پذیرش کشور مستقل فلسطینی این روزها مورد توجه افکار عمومی جهان و بویژه ایران قرار گرفته است. اینکه آیا این طرح در شورای امنیت به تصویب خواهد رسید یا خیر و موضع ایران درباره این طرح چگونه است، دلیلی شد تا با محمدتقی تقی‌پور عضو هيات موسس جمعيت حاميان آزادی قدس شريف به گفت‌و‌گو بنشینیم .
***
تحولات بیداری اسلامی برای سرزمین فلسطین چه ارمغانی داشته است؟
امواج بیداری اسلامی و سکوت حامیان و متحدان و به بیانی پایگاه‌های صهیونیسم در بعضی کشورهای اسلامی بویژه تسخیر و تعطیلی سفارتخانه‌ها و به عبارتی دقیق‌تر لانه‌های جاسوسی اسرائیل در برخی ممالک اسلامی از دید و نظر خود آنها زلزله بزرگی است که رهبران صهیونیست و سردمداران دولت اسرائیل هم اعتراف کرده‌اند که این زلزله ارکان و پایه‌های موجودیت اشغالگران را در سرزمین فلسطین به لرزه درآورده است. بنابراین این حرکت فصل مشترکش در کل جهان اسلام، در مسیر آزادی فلسطین است. یعنی حرکتی است برای نجات فلسطین و فلسطینیان و این طبیعی است که اسرائیل و حامیان و پشتیبانان بین‌المللی‌اش بویژه ایالات متحده آمریکا و اتحادیه اروپايي این را برنمی‌تابند و به هر شکلی به دنبال یک فرصت و دسیسه هستند که این موضوع را تحت‌الشعاع قرار دهند.
موضع ایران در قبال ماجرای اخیر و درخواست محمود عباس چیست؟
این مساله باید ریشه‌ای بررسی شود. جنگ اول جهانی دسیسه‌ای بود برای ایجاد یک دولت یهودی در سرزمین فلسطین. یک سال قبل از پایان جنگ اول جهانی انگلیس نامه‌ای به روچیلد یهودی نوشت که با ایجاد کانون کلی یهود- دولت یهود- موافق است. صهیونیست‌ها در نوامبر 1947 میلادی (1326شمسی) با تبانی آمریکا و انگلستان لایحه‌ای را آماده کردند که به قطعنامه 181 سازمان ملل معروف است و این لایحه سرآغاز طرح تقسیم فلسطین بود که به 2 بخش یهودی و فلسطینی تقسیم مي‌شد. 56 درصد را سهم یهودی‌ها کردند و 42 درصد را به صاحبان اصلی فلسطین اختصاص دادند و بخشی از قدس و بیت‌المقدس را منطقه بین‌المللی اعلام کردند و تقسیم فلسطین درآن زمان با توطئه در مجمع عمومی سازمان ملل کلید خورد. جالب اینجاست که در منشور سازمان ملل، مجمع عمومی چنین مشروعیت و جایگاهی نداشته که سرزمین فلسطین را با رای‌گیری به دیگران بسپارد و تکه‌پاره کند. جمهوری‌اسلامی اساسا موجودیت یهودی‌ها و صهیونیست‌ها و اشغالگران را حتی در یک وجب از خاک فلسطین به رسمیت نمی‌شناسد. حتی اگر نه 120 کشور بلکه تمام کشورهای عالم با تمام کشورهای شورای امنیت، اسرائیل را حتی در یک وجب از خاک فلسطین بخواهند به رسمیت بشناسند، از نظر جمهوری اسلامی این در تضاد و تعارض با آرمان فلسطین است. بنابراین ما به هیچ عنوان رژیمی به عنوان اسرائیل را در هیچ بخشی از فلسطین برای هیچ وقتی در تاریخ به رسمیت نخواهیم شناخت و معتقدیم که برای احقاق حقوق فلسطینی‌ها و ایجاد کشور یا دولت مستقل فلسطینی به پایتختی بیت‌المقدس نمی‌شود از کسانی که خودشان عامل اصلی این فتنه - یعنی ایجاد اسرائیل- بودند، کمک خواست. تنها راه همان عزم و رزم و اراده و مجاهدت نسل انتفاضه و جوانان مقاومت است و سرنوشت فلسطین هم در دستان آنهاست و از این طریق آینده فلسطین رقم خواهد خورد.
تاکنون بیش از 120 کشور از تشکیل سرزمین فلسطین در مرزهای 1967 حمایت کرده‌اند. آیا امکان به تصویب رسیدن این طرح وجود دارد؟
البته به تصویب رسیدن این طرح بستگی به مکان آن دارد؛ شورای امنیت یا مجمع عمومی سازمان ملل. آنچه مسلم است این حرکت دسیسه‌ای است برای نجات اسرائیل از بحران‌هایی که به آن اشاره شد که دامن اسرائیل را گرفته است. واقعیت این است که ایالات متحده آمریکا و حتی بسیاری از کشورهای عضو اتحادیه اروپايي که تحت سیطره یهودی‌ها و صهیونیست‌ها هستند، موافق تشکیل کشور مستقل فلسطینی نیستند. یعنی آنها معتقدند که هر وجب از خاک فلسطین که بخواهد آزاد شود، در تعارض با موجودیت اشغالگری رژیم صهیونیستی در آن موقعیت جغرافیایی است. بنابراین به نظر می‌رسد کشورهایی که از اهرم وتو برخوردارند، حداقل در شورای امنیت این بحث را وتو کنند و پیشگیری بکنند از تشکیل کشور مستقل فلسطینی اما در مجمع عمومی یک مقدار پیش‌بینی سخت است. حال با توجه به آمار و ارقام و نظرسنجی‌هایی که به عمل آمده که بیش از 120 کشور حامی تشکیل کشور مستقل فلسطینی هستند به نظر می‌رسد در مجمع عمومی این طرح بتواند رای بیاورد.
به رسمیت شناخته شدن فلسطین چه فواید و مضراتی برای ساکنان این سرزمین دارد؟
درباره این مساله دیدگاه‌های متفاوتی وجود دارد. یک دیدگاه هم مربوط به بعضی از کشورها می‌شود و هم بعضی از مردم یا گروه‌های فلسطینی یا آزادیخواهان جهان، اینها معتقدند که به رسمیت شناخته شدن دولت یا کشور فلسطینی به پایتختی قدس از سوی مجمع عمومی سازمان ملل متحد، باعث می‌شود که فلسطینی‌ها یک کرسی رسمی در سازمان ملل داشته باشند و از این به بعد فقط ناظر نباشند و به عنوان یک عضو رسمی خانواده سازمان ملل از جایگاه حقوقی و رسمی بین‌المللی برخوردار می‌شوند و می‌توانند مطالبات و دعاوی‌شان را به طور رسمی از این طریق پی بگیرند و در واقع رژیم صهیونیستی هم ناگزیر می‌شود در برابر خواست و دعاوی این دولت قانونی به طور رسمی پاسخگو باشد. بنابراین این طیف معتقدند که به رسمیت شناخته شدن کشور مستقل فلسطینی از سوی سازمان ملل و حامیان این طرح، یک دستاورد حقوقی و سیاسی و بین‌المللی و حتی روانی و تبلیغاتی برای طرف فلسطینی است. این ممکن است بخشی از واقعیت باشد اما حقیقت نیست. اصلا ما به شرطی می‌توانیم از فلسطین و فلسطینی‌ها حمایت کنیم که معادلش به رسمیت شناختن دولت صهیونیستی در اراضی اشغالی نباشد. ما هر چند بخش از اراضی اشغالی را بخواهیم به عنوان کشور فلسطینی به رسمیت بشناسیم از آن طرف در کنارش یک بخش از فلسطین را متعلق به صهیونیست‌ها دانسته‌ایم. یعنی اگر موجودیت اشغالگران یهودی را در اراضی اشغالی بویژه اراضی اشغالی سال 1948 به رسمیت بشناسیم، این کاملا در تعارض، تضاد و تقابل با حقوق و آرمان آزادی قدس و فلسطین است.
به نظر شما به رسمیت شناخته شدن سرزمین فلسطین باعث تضعیف مقاومت با محوریت ایران می‌شود؟
اصلا دسیسه و توطئه همین است. این باعث می‌شود که آنها از مجاهدان و مبارزان فلسطینی به طور رسمی بخواهند که حالا که فلسطین به عنوان یک سرزمین مستقل شناخته شده است، شما دلیلی ندارد که با عملیات شهادت‌طلبانه و نبرد و رزم و انتفاضه حقوقتان را بازپس گیرید. به بیان دیگر اینها می‌خواهند بگویند که شما حقتان را گرفته‌اید و حقوقی ندارید. این یک حرکت و دسیسه‌ای است که فراتر از حد و اندازه دولت خودگردان فلسطینی و شخص محمود عباس است. اگر چه آمریکا و اتحادیه اروپايي گفته‌اند که ما مخالف تشکیل فلسطین با همین ساز و کار هستیم ولی به نظر می‌رسد اینها دسیسه‌ای را دنبال می‌کنند که فلسطینی‌ها را مهار کنند. بویژه با توجه به این بیداری اسلامی که در دنیای امروز به وجودآمده و موقعیت اسرائیل را به خطر انداخته است، اینها به دنبال تثبیت و تحکیم رژیم صهیونیستی‌اند.
اگر تشکیل فلسطین به رسمیت شناخته نشود، اسرائیل در این صورت آینده روشن‌تری خواهد داشت؟
وضعیتی که الان بیداری اسلامی به وجود آورده است و پیش از آن جنگ 33 روزه لبنان و 22 روزه غزه به دنبال داشته، توانسته بر شکست‌ناپذیری اسرائیل خط بطلان بکشد. برای نخستین‌بار از طریق جنگ 33 روزه حزب‌الله لبنان و بار دوم با جنگ 22 روزه مقاومت اسلامی مردم فلسطین نشان داده شد اسرائیل شکننده و آسیب‌پذیر است. تا دیروز اینها در دنیا تبلیغ می‌کردند حتی برخی از این ژنرال‌های کشورهای عربی که در بعضی از این جنگ‌های 1948 یا 1967 شکست خورده بودند، می‌گفتند هیچ‌کسی جرات مقابله با این رژیم را ندارد. در واقع موقعیتي را برای اسرائیل در افکار عمومی و در تبلیغات روانی تنظیم و ترسیم کرده بودند که با این رژیم نمی‌شود در افتاد. ولی 2 جنگ اخیر نشان داد که اینها افسانه است و بر آن خط بطلان کشیدند. از این تاریخ به بعد براساس آنچه خود اسرائیلی‌ها و تئوریسین‌های صهیونیست اعتراف کرده اند، زنگ زوال اسرائیل و اضمحلال دولت یهودی در اراضی اشغالی به صدا درآمده است. این یک واقعیتی است که حتی همپیمانان جهانی اسرائیل بویژه ایالات متحده آمریکا بر آن اذعان داشته‌اند. بنابراین می‌شود گفت که با توجه به فضای جدید بعد از امواج بیداری اسلامی و گسترش آن در جهان اسلام که یکی از ویژگی‌های این بیداری اسلامی
صهیونیسم ستیزی است، به نظر می‌رسد اسرائیل در سراشیبی سقوط قرار گرفته است. الان هیچ آینده روشنی برای اسرائیل
متصور نیست.