پنجشنبه شب، رویای جامعه والیبال ایران بعد از 36 سال به واقعیت تبدیل شد. از سال 1975 تا سال 2011، 36 سالی است که همه ما برای کسب قهرمانی در آسیا صبر کرده‌ایم. خولیو ولاسکو را پرافتخارترین مربی جهان می‌دانند. والیبال رشته پیچیده‌ای نیست. من 30 سال از عمرم را در والیبال گذرانده‌ام و می‌دانم بین بالا و پایین والیبال فاصله زیادی وجود ندارد اما چیزی که ولاسکو به والیبال ایران داد اعتماد به‌نفس بود. ولاسکو نام بزرگی در والیبال دنیاست. او با حضورش روی نیمکت ایران، اعتماد به‌نفس بزرگی را به بازیکنان ایران داد. این اتفاقی است که نباید به سادگی از آن بگذریم. با این شرایط روانی من موفقیت در مسابقات جهانی و المپیک را هم دور از دسترس نمی‌دانم. در کلکسیون افتخارات والیبال ایران، جای همین عنوان خالی بود و حالا می‌توانیم با عنوان «قهرمان آسیا» پا به مسابقات انتخابی المپیک بگذاریم. رقابت‌های قهرمانی آسیا با اتفاقات ویژه‌ای برای والیبال ایران همراه بود. اینکه پس از 4 سال بازیکنانی چون امیرحسینی و فرهاد ظریف با منطق «شایسته‌سالاري» ولاسکو به تیم‌ملی بازگشتند و نمایش فوق‌العاده‌ای داشتند، یکی از این اتفاق‌های ویژه برای والیبال ما بود. نکته مهم‌تر اما حمایت بی‌نظیر مردم از والیبال بود. حمایت بیش از 20 هزار تماشاگر در دیدار نهایی همه را شگفت‌زده کرد. این نشان می‌دهد، رسانه‌های فوتبالزده ما باید از این پس نگاه ویژه‌تری به والیبال داشته باشند. باور کنید اگر رسانه‌ها حمایت کنند و وزارت ورزش و جوانان بودجه مناسبی را به رشته‌هایی مانند والیبال اختصاص دهد، افتخارات بزرگ‌تری در راه است. ژاپن، کره‌جنوبی و چین نام‌های کوچکی در والیبال دنیا نیستند. این تیم‌ها بارها برابر قدرت‌های والیبال دنیا دردسرساز شده‌اند و این نشان می‌دهد، والیبال ایران می‌تواند در سطح جهانی هم افتخارآفرین باشد؛ تنها حلقه مفقوده در والیبال ایران حمایت رسانه‌ها و نگاه ویژه‌تر مسؤولان وزارت ورزش است. اگر نگاه مهربانانه‌تری وجود داشته باشد و رسانه‌ها فارغ از طبع فوتبالی‌شان به والیبال بیشتر توجه کنند، باور کنید تاثیرهای مثبت این توجه بیشتر خودنمایی می‌کند. فدراسیون والیبال با این قهرمانی نشان داد در مسیر درستی حرکت می‌کند. بازیکنانی نظیر ظریف و حسینی هم نشان دادند توانایی والیبال ایران بسیار بالاست. نمی‌خواهم با نام بردن از بازیکنان، موفقیت «تیم» را کمرنگ کنم؛ باید بگویم قهرمانی ایران مرهون «تیم» بودن آن بود. اعتماد به‌نفسی که ولاسکو به تیم‌ملی والیبال ایران داد، هدیه این مربی بزرگ بود به ما. حالا که قهرمان شده‌ایم، مبارک همه اما نباید از یاد ببریم که حفظ این قهرمانی و تداوم موفقیت‌ها مهم‌تر از این قهرمانی است. نباید در همین جا بایستیم. وقتی می‌توانیم بالاتر برویم، در جا زدن در سطح آسیا قابل پذیرش نیست.