فقط چشمان عقاب می‌توانست خارج از آمریکای‌جنوبی متوجه ابعاد واقعا بزرگ مسابقه چهارشنبه شب گذشته شود، دیداری که رسانه‌ها به شکلی عجیب درباره‌اش سکوت کرده بودند؛ برزیل– آرژانتین؛ در شبی که برترین‌های فوتبال اروپا بازی داشتند! آیا اشتباهی رخ داده بود؟ خب، این برزیل–آرژانتین، شاید آن چیزی نبود که می‌شناختیم. یکی از گمانه‌هایی که بسیاری از روزنامه‌نگاران مطرح می‌کردند این بود که با جایگزینی سرخیو باتیستا، سرمربی سابق آرژانتین با یکی مثل خودش به نام آلخاندرو سابهیا، «تیم ملی بومی» آرژانتین به آخر خط رسیده است. اگر هم واقعا این‌طور باشد، به هر حال آنها (ستاره‌های آرژانتینی شاغل در کشور خودشان) یک بار دیگر فرصت یافتند تا خودی نشان دهند و این در قالب یک برزیل–آرژانتین دوستانه دیگر بود که این بار یک جام هم به آن اضافه شده بود و نام سوپرکلاسیکوی آمریکایی‌ها یا آن‌طور که برزیلی‌ها به زبان خودشان (پرتغالی) آن را رسماً نامگذاری کرده‌اند، «سوپرکلاسیکو داس آمریکاس» به خود گرفته بود، با این ایده که آرژانتین و برزیل با ترکیب‌هایی متشکل از بازیکنانی که تنها در لیگ کشورهای خودشان بازی می‌کنند با هم مواجه شوند، این در حالی است که دولت‌های برزیل و آرژانتین شرایط اقتصادی کاملا متفاوتی دارند و تاثیر آن روی لیگ‌های داخلی‌شان به عدم تعادل قدرت این لیگ‌ها انجامیده است. بازی رفت سوپرکلاسیکوی آمریکا، 2 هفته پیش در ورزشگاه ماریو آلبرتو کمپس در کوردوبا برگزار شد، ورزشگاهی که در ماه جولای (اوایل تابستان) میزبان کوپا آمه‌ریکای آرژانتین 2011 هم بود. بازی بدون گل به تساوی کشید. مطبوعات آرژانتین از این نتیجه مشعوف شدند چرا که عدم توازن بین قدرت دو تیم به حدی بود که همه تصور می‌کردند تیم‌شان در خانه ناک‌داون شود. آرژانتین در سطح فوتبال تمام عیار ملی، تیمی است که توان شکست دادن برزیل را دارد و این را در دوره سرخیو باتیستا هم ثابت کرد ولی در مقابل برزیلی که با امثال نیمار، فرد و رونالدینیو آمده بود و آن هم در حالی که بزرگ‌ترین اسم آرژانتین بومی شده خوان رومن ریکلمه و خوان سباستین ورون پا به سن گذاشته و ناآماده بود، خب تساوی بدون گل عالی بود. لیگ برزیل در حال حاضر دوران طلایی‌اش را سپری می‌کند. قدرت اقتصادی که بر اثر رشد همه‌جانبه برزیل پدید آمده این امکان را به باشگاه‌ها می‌دهد تا بازیکنان شاخص خود را مدت زمان طولانی‌تري در اختیار داشته باشند و حتی گاهی به شکل جنون‌آسا با پرداخت‌های باشگاه‌های اروپایی رقابت کنند. مثلا همین قدرت اقتصادی به سانتوس اجازه داده نیمار را تا هر زمان که بخواهد در اختیار داشته باشد و او بتواند 2 سال دیگر در سرزمین مادری‌اش به رشد خود ادامه دهد که این وقتی او سرانجام به اروپا برود اثر خودش را نشان می‌دهد. اما اقتصاد آرژانتین دیگر قدرتی ندارد و این باعث شده باشگاه‌های کشور سخت‌تر از هر زمان دیگری قادر به حفظ استعدادهایشان باشند. بهترین بازیکن آرژانتین در بازی رفت سوپرکلاسیکو خوان مانوئل مارتینس بود که استعدادی است خارق‌العاده از ولس‌سارسفیلد. اما او در کوردوبا مقابل برزیل مصدوم شد. تنها دلیل اینکه مارتینس الان در اروپا بازی نمی‌کند این است که بزودی پدر می‌شود و دلش می‌خواهد فرزندش در آرژانتین متولد شود، در ژانویه، این انتظار بسر می‌رسد.
شاید خالص‌ترین نمود اینکه چگونه اقتصاد روی لیگ‌های 2 کشور تاثیر می‌گذارد این باشد که دریابیم AFA (فدراسیون فوتبال آرژانتین) پس از بازی رفت اجازه داد که 2 کشور بتوانند از بازیکنان ملی‌شان در لیگ‌های یکدیگر نیز دعوت به عمل بیاورند چرا که سابهیا در این مدت می‌توانست برای بازی برگشت، سه‌گانه آرژانتینی اینترناسیونال؛ پابلوگیناسو، ماریو بولاتی و آندرس دی‌آلساندرو همچنین والتر مونتیو ستاره کروزیرو را هم دعوت کند، که کرد؛ اگرچه دی‌آلساندرو به‌خاطر مصدومیت به بازی برگشت نرسید. در عوض تنها برزیلی حاضر در سطح اول فوتبال آرژانتین مهاجمی است بی‌نام و نشان به نام روبروال در تیم تازه‌وارد سان‌‌مارتین دسان خوان که او هم مصدوم است و اصلا شانسی برای دعوت شدن به برزیل پرستاره نداشت. اما بد‌بیاری دیگر آرژانتینی‌ها این بود که دیدار برگشت با برزیل درست پیش از جام سود‌آمریکانا (معادل اروپا لیگ) صورت می‌گرفت که آرژانتینی‌ها بیش از برزیلی‌ها درگیر آن بودند، چون تیم‌های برزیلی حالا در سطحی بالاتر در کوپالیبرتادورس (معادل لیگ قهرمانان اروپا) مدعی هستند. نتیجه آن شد که ضعف به‌علاوه احتیاط از آرژانتین یک بازنده ساخت و با 2 گل در ربع پایانی مسابقه برزیل پیروز شد که البته این برایشان یک تمرین باارزش هم بود. به یک دلیل آنچه هم‌اکنون سوپر کلاسیکو داس آمریکاس و پیش از این کوپاروکا (در فاصله سال‌های 1976- 1914) خوانده می‌شد یک رقابت جالب‌توجه است و آن اینکه در کوپاروکای 1957، پله برای نخستین‌بار پیراهن برزیل را برتن کرد (که در آن موقع آن پیراهن نه طلایی که آبی بود). او تنها گل برزیل را در شکست 2 بر یک کشورش در ماراکانا به ثمر رساند ولی پسران سامبا بازی برگشت را در سائوپائولو بردند و قهرمان شدند. غیر از جنبه تاریخی، اهمیت مسابقه چهارشنبه گذشته از آن‌رو بود که ببینیم، آلخاندرو سابهیا چگونه آرژانتین را هدایت می‌کند. تیم او ماه بعد باید نخستین بازی مقدماتی جام‌جهانی 2014 را انجام دهد که البته بازیکناني بسیار بهتر از آنچه در این 2 مسابقه داشت در اختیار خواهد داشت. اگرچه برزیل جنگ تولید استعداد را برده است اما مانومنزس هم با بحران تاکتیکی روبه‌رو است، طوری‌که می‌توان از همین حالا درباره شکوه برزیل و آرژانتین در جام‌جهانی 2014 برزیل تردید کرد.