وقتی همه رشته‌ها موفقند و فوتبال همچنان ناکام
در سوگ فوتبال ایرانی
تراژدي فوتبال ايراني همچنان ادامه دارد، سپاهان و ذوب‌آهن روياي يك نيمه‌نهايي تمام ايراني را بر باد مي‌دهند تا ناكامي تيم‌هاي ملي و باشگاهي همچنان ادامه داشته باشد.
به ذهن‌هاي خود فشار بياوريد. آخرين موفقيت و پيروزي فوتبال ملي چه زماني بود؟ موفقيتي كه همه مردم از آن خوشحال شوند و حداقل چندصباحي در ميان خود به خاطر آن برد به شادي و خوشحالي بپردازند و تا مدت‌ها از آن صحبت كنند.
1- امير قلعه‌نويي پس از مدت‌ها به آرزوي خود رسيده و سرمربي تيم ملي فوتبال شده است. ايران با يكي از پرستاره‌ترين تيم‌هاي تاريخ فوتبال خود گام به جام ملت‌هاي آسيا در سال 2007 مي‌گذارد. پيروزي 2 بر يك بر ازبكستان، تساوي 2بر2 مقابل چين و برد خفيف 2 بر صفر مقابل مالزي ميزبان، عملكرد متوسطي را براي ايران در دور گروهي ثبت مي‌كند. كره جنوبي حريف ايران در مرحله بعدي است اما ضربات پنالتي مانع از صعود شاگردان قلعه‌نويي به جمع 4 تيم برتر مي‌شود. فدراسيون فوتبال قلعه‌نويي يا بازيكنان؛ مقصر هركسي كه مي‌خواهد باشد فرقي به حال فوتبال نمي‌كند. ما حذف شده‌ايم.
2- 3 بازي حساس و سرنوشت‌ساز باقي‌مانده است. نام‌هاي زيادي براي جايگزيني دايي وجود دارد.در نهايت اين افشين قطبي است كه با پشتوانه قول‌هاي زيبايش هدايت تيم ملي را در دست مي‌گيرد. سرمربي جديد تيم ملي «كف دست» خود را فداي صعود ايران به جام جهاني 2010 مي‌كند. تساوي با كره شمالي و كره‌جنوبي و پيروزي بر امارات حاصل اين وعده و وعيدها بود. اما فوتبال ايراني اين بار هم شكست خورده. فدراسيون همان فدراسيون است. فقط دايي و قطبي اضافه شده‌اند كه نقش سيبل را بازي مي‌كنند.
3- جام ملت‌هاي 2011 و اميدهاي دوباره فوتبال. فوتبال ايراني اين بار با افشين قطبي دفتر آرزوهايش را ورق مي‌زند. صعود از مرحله گروهي و باز هم رسيدن به كره‌جنوبي. اين بار نمي‌گذاريم كار به ضربات پنالتي برسد و در وقت‌هاي اضافه خيال خودمان را راحت مي‌كنيم. فوتبال ايراني همچنان در حسرت يك شادي بزرگ است.
4- همچنان به ذهن‌تان فشار بياوريد. آخرين باري كه فوتبال ايران مردم را يك متر به هوا فرستاد چه زماني بود؟ بله، آخرين بار سال 84 بود. ايران در زمان محمد دادگان و با هدايت برانكو ايوانكوويچ به جام جهاني 2006 رفت. از آن اتفاق تا كنون بيش از 6 سال مي‌گذرد. نزديك به 6 سال است كه حسرت يك پيروزي و موفقيت بزرگ بر دل فوتبال‌دوستان مانده است. البته مواردي كه اشاره شد تنها گوشه‌اي از ناكامي‌هاي فوتبال ملي در اين مدت بود. اضافه كنيد به آنها ناكامي تيم ملي اميد در رسيدن به المپيك 2008 پكن و 2012 لندن، ناكامي تيم‌هاي باشگاهي در ليگ قهرمانان آسيا، حدف تيم‌هاي نوجوانان و جوانان در رقابت‌هاي آسيايي و جهاني مختلف و چندين و چند شكست ديگر كه در كارنامه اين فوتبال طلسم شده ثبت شده است.
5- واقعا مشكل اين فوتبال كجاست؟ چرا حداقل يك جام خشك و خالي نصيب‌مان نمي‌شود كه خودمان را هرچند كوتاه با آن شاد كنيم؟ چرا فوتبال‌مان بايد به روزي بيفتد كه بزرگ‌ترين دستاوردش در چند سال گذشته قهرماني در رقابت‌هاي قهرماني غرب آسيا باشد؟ اما جالب اينجاست كه طي اين سال‌ها و با وجود همه اين ناكامي‌ها، همچنان خودمان را جزو 4-3 تيم برتر آسيا مي‌دانسته‌ايم. آيا دور ماندن دست فوتبال ايران از همه عنوان‌هاي ممكن چيزي جز درجا زدن است؟
6- خوشبختانه رشته‌هاي ديگر ورزش‌مان مثل بسكتبال و واليبال در چند سال گذشته به خوبي خود را به سطح اول آسيا رسانده‌اند و چندين بار هم بر بام قله آسيا ايستاده‌اند. آخرينش همين قهرماني تيم ملي واليبال در جام ملت‌هاي آسيا بود كه پنجشنبه‌شب به دست آمد و حداقل براي چندروزي مردم را شاد نگه مي‌دارد. اما واقعا درد فوتبال چه بوده كه هنوز پس از 6 سال نتوانسته انتظارات را برآورده كند؟ آيا مشكل فوتبال دلال‌ها هستند؟ يا ورود افراد غيرورزشي به آن يا كمبود امكانات يا نداشتن فرهنگ مناسب يا بي‌كفايتي مديران يا شايد هم دولتي بودن فوتبال؟ فوتبال ما 6 سال است نتيجه نگرفته است، نه موفقيتي، نه مقامي و نه جامي. چه كسي مسؤول اين ناكامي است؟ پس چه زماني انتظار ما بسر مي‌آيد و شاهد روزهاي خوب در اين فوتبال خواهيم بود؟ شايد حق با بعضي‌ها باشد كه مي‌گويند اگر اين روند ادامه داشته باشد هيچ وقت فوتبال درست نمي‌شود.