گروه سیاسی: پنجمین اجلاس بین‌المللی حمایت از انتفاضه فلسطین روز گذشته با حضور ولی امر مسلمین، حضرت آیت‌الله خامنه‌ای و همچنین شرکت سفرا، روسای مجالس کشورهای مسلمان، فرهیختگان و علمای کشورهای مختلف جهان و شخصیت‌های بر‌جسته کشورهای اسلامی آغاز به‌کار کرد. رهبر معظم انقلاب در افتتاحیه این اجلاس بیانات مهمی در ارتباط با اوضاع منطقه، شرایط کشور فلسطین و توطئه‌های غرب و صهیونیسم علیه ملت‌های منطقه ایراد کردند. متن کامل بیانات رهبر معظم انقلاب به شرح زیر است:
بسم‌الله الرحمن‌‌الرحیم
السلام علیكم و رحمهًْ‌‌الله
الحمدلله رب‌‌العالمین و الصلاهًْ و السلام علی سیدنا محمد و آله‌الطاهرین و صحبه المنتجبین و علی من تبعهم باحسانٍ الی یوم‌الدین.
قال‌الله الحكیم: أُذِنَ‌لِلَّذِینَ یُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَإِنَّ‌اللهَ عَلَى نَصْرِهِمْ لَقَدِیرٌ (٣٩) الَّذِینَ أُخْرِجُوا مِن دِیَارِهِمْ بِغَیْرِ حَقٍّ إِلَّا أَن یَقُولُوا رَبُّنَا اللهُ وَلَوْلَا دَفْعُ اللهِ النَّاسَ بَعْضَهُم بِبَعْضٍ لَّهُدِّمَتْ صَوَامِعُ وَبِیَعٌ وَصَلَوَاتٌ وَمَسَاجِدُ یُذْكَرُ فِیهَا اسْمُ اللهِ كَثِیرًا وَلَیَنصُرَنَّ اللهُ مَن یَنصُرُهُ إِنَّ‌اللهَ لَقَوِیٌّ عَزِیزٌ (٤٠)
به میهمانان عزیز و همه حضار گرامی خوشامد می‌گویم. در میان همه موضوعاتی كه شایسته است نخبگان دینی و سیاسی از سراسر جهان اسلام به آن بپردازند، مساله فلسطین دارای برجستگی ویژه‌‌ای است. فلسطین مساله اول در میان همه موضوعات مشترك كشورهای اسلامی است. مشخصات منحصر به فردی در این مساله وجود دارد :
اوّل: اینكه یك كشور مسلمان از ملت آن، غصب و به بیگانگانی كه از كشورهای گوناگون گردآوری شده و جامعه‌‌ای جعلی و موزائیكی تشكیل داده‌اند، سپرده شده است.
دوم: آنكه این حادثه بی‌سابقه در تاریخ، با كشتار و جنایت و ظلم و اهانت مستمر انجام گرفته است.
سوم: آنكه قبله اول مسلمانان و بسیاری از مراكز محترم دینی كه در این كشور قرار دارد، به تخریب و توهین و زوال تهدید شده است.
چهارم: آنكه این دولت و جامعه جعلی در حساس‌ترین نقطه جهان اسلام، از آغاز تا كنون، نقش یك پایگاه نظامی و امنیتی و سیاسی را برای دولت‌های استكباری بازی كرده و محور غرب استعماری كه به علل گوناگون، دشمن اتحاد و اعتلا و پیشرفت كشورهای اسلامی است، از آن همواره چون خنجری در پهلوی امت اسلامی استفاده كرده است.
پنجم: آنكه صهیونیزم كه خطر اخلاقی و سیاسی و اقتصادی بزرگی برای جامعه بشری است، این جای پا را وسیله‌ای و نقطه اتكایی برای گسترش نفوذ و سلطه خود در جهان قرار داده است.
نكات دیگری را هم می‌توان بر اینها افزود: هزینه مالی و انسانی سنگینی كه كشورهای اسلامی تا كنون پرداخته‌اند؛ اشتغال ذهنی دولت‌ها و ملت‌های مسلمان؛ رنج میلیون‌ها آواره فلسطینی كه بسیاری از آنان پس از ٦ دهه هنوز در اردوگاه‌ها زندگی می‌كنند؛ انقطاع تاریخ یك كانون مهم تمدنی در جهان اسلام و و و... .
امروزه بر این دلایل، یك نكته كلیدی و اساسی دیگر افزوده شده است و آن نهضت بیداری اسلامی است كه سراسر منطقه را فرا گرفته و فصل تازه و تعیین‌كننده‌‌ای در سرگذشت امت اسلامی گشوده است. این حركت عظیم كه بیگمان می‌تواند به ایجاد یك مجموعه مقتدر و پیشرفته و منسجم اسلامی در این نقطه حساس جهان منتهی شود و بحول و قوه الهی و با عزم راسخ پیشروان این نهضت، نقطه پایان بر دوران عقب‌ماندگی و ضعف و حقارت ملت‌های مسلمان بگذارد، بخش مهمی از نیرو و حماسه خود را از قضیه فلسطین گرفته است.
ظلم و زورگویی روز‌افزون رژیم صهیونیستی و همراهی برخی حكام مستبد و فاسد و مزدور آمریكا با آن از یك سو، و سر‌برآوردن مقاومت جانانه فلسطینی و لبنانی و پیروزی‌های معجزه‌آسای جوانان مومن در جنگ‌های ٣٣ روزه لبنان و ٢٢ روزه غزه از سوی دیگر، از جمله عوامل مهمی بودند كه اقیانوس به‌ظاهر آرام ملت‌های مصر و تونس و لیبی و دیگر كشورهای منطقه را به تلاطم درآوردند.این یك واقعیت است كه رژیم سراپا مسلح صهیونیست و مدعی شكست‌ناپذیری، در لبنان در جنگی نابرابر، از مشت گره شده مجاهدان مومن و دلاور، شكست سخت و ذلتباری خورد، و پس از آن در برابر مقاومت مظلومانه و پولادین غزه، بار دیگر شمشیر كند خود را آزمود و ناكام ماند. اینها باید در تحلیل اوضاع كنونی منطقه مورد ملاحظه جدی قرار گیرد و درستی هر تصمیمی كه گرفته می‌شود با آن سنجیده شود. پس این، قضاوت دقیقی است كه مساله فلسطین، امروز اهمیت و فوریت مضاعف یافته است و ملت فلسطین حق دارد كه در اوضاع كنونی منطقه، انتظار بیشتری از كشورهای مسلمان داشته باشد. نگاهی به گذشته و حال بیندازیم و برای آینده، نقشه راهی ترسیم كنیم. من رئوس مطالبی را در میان می‌گذارم. بیش از ٦ دهه از فاجعه غصب فلسطین می‌گذرد. عوامل اصلی این فاجعه خونین، همه شناخته شده‌اند و دولت استعمارگر انگلیس در راس آنها است كه سیاست و سلاح و نیروی نظامی و امنیتی و اقتصادی و فرهنگی آن و سپس دیگر دولت‌های مستكبر غربی و شرقی در خدمت این ظلم بزرگ به كار افتاد. ملت بی‌پناه فلسطین در زیر چنگال بیرحم اشغالگران، قتل عام و از خانه و كاشانه خود رانده شد. تا امروز هنوز یك‌صدم فاجعه انسانی و مدنی‌ای كه به دست مدعیان تمدن و اخلاق، در آن روزگار اتفاق افتاد به تصویر كشیده نشده و بهره‌‌ای از هنرهای رسانه‌ای و تصویری نیافته است. اربابان عمده هنرهای تصویری و سینما و تلویزیون و مافیاهای فیلمسازی غربی این را نخواسته و اجازه آن را نداده‌اند. یك ملت در سكوت، قتل عام و آواره و بی‌خانمان شد.
مقاومت‌هایی در آغاز كار پدید آمد كه با شدت و قساوت سركوب شد. از بیرون مرزهای فلسطین و عمدتاً از مصر، مردانی با انگیزه اسلامی تلاش‌هایی كردند كه از حمایت لازم برخوردار نشد و نتوانست تأثیری در صحنه بگذارد.
پس از آن نوبت به جنگ‌های رسمی و كلاسیك میان چند كشور عرب با ارتش صهیونیست رسید. مصر و سوریه و اردن نیروهای نظامی خود را وارد صحنه كردند ولی كمك بی‌دریغ و انبوه و روز‌افزون نظامی و تداركاتی و مالی از سوی آمریكا و انگلیس و فرانسه به رژیم غاصب، ارتش‌های عربی را ناكام كرد. آنها نه فقط نتوانستند به ملت فلسطین كمك كنند، كه بخش‌های مهمی از سرزمین‌های خود را هم در این جنگ‌ها از دست دادند.
با آشكار شدن ناتوانی دولت‌های عرب همسایه با فلسطین، به‌تدریج هسته‌های مقاومت سازمان‌یافته در قالب گروه‌های مسلح فلسطینی شكل گرفت و پس از چندی از گرد آمدن آنها «سازمان آزادی‌بخش فلسطین» تشكیل یافت. این برق امیدی بود كه خوش درخشید ولی طولی نكشید كه خاموش شد. این ناكامی را می‌توان به علل متعددی منسوب كرد ولی علت اساسی، دوری آنان از مردم و از عقیده و ایمان اسلامی آنان بود. ایدئولوژی چپ و یا صرفا احساسات ناسیونالیستی آن چیزی نبود كه مساله پیچیده و دشوار فلسطین به آن نیاز داشت. آنچه می‌توانست ملتی را به میدان مقاومت وارد كند و نیرویی شكست‌ناپذیر از آنان فراهم آورد، اسلام و جهاد و شهادت بود. آنها این را به درستی درك نكردند. من در ماه‌های اول انقلاب كبیر اسلامی كه سران سازمان آزادی‌بخش روحیه تازه‌ای یافته و به تهران مكرراً آمد و شد می‌كردند، از یكی از اركان آن سازمان پرسیدم: چرا پرچم اسلام را در مبارزه به حق خود بلند نمی‌كنید. پاسخ او این بود كه در میان ما بعضی هم مسیحی‌اند. این شخص بعدها در یك كشور عربی به دست صهیونیست‌ها ترور و كشته شد و ان‌شاءالله مشمول مغفرت الهی قرار گرفته باشد ولی این استدلال او ناقص و نارسا بود. به گمان من یك مبارز مسیحی مومن در كنار یك جمع مجاهد فداكاری كه خالصانه با ایمان به خدا و قیامت و با امید به كمك الهی می‌جنگد و از حمایت مادی و معنوی مردمش برخوردار است، انگیزه بیشتری برای مبارزه می‌یابد تا در كنار گروه بی‌ایمان و متكی به احساسات نا‌پایدار و دور از پشتیبانی وفادارانه مردمی.
نبود ایمان راسخ دینی و انقطاع از مردم، به‌تدریج آنان را خنثی و بی‌تاثیر كرد. البته در میان آنان مردان شریف و پرانگیزه و غیور بودند ولی مجموعه و سازمان به راه دیگری رفت. انحراف آنان به مساله فلسطین ضربه زد و هنوز هم می‌زند. آنها هم مانند برخی دولت‌های خائن عربی به آرمان مقاومت كه تنها راه نجات فلسطین بوده و هست، پشت كردند، و البته نه فقط به فلسطین، كه به خود هم ضربه سختی وارد كردند. به‌قول شاعر مسیحی عرب:
لئن اضعتم فلسطیناً فعیشكم
طول الحیاهًْ مضاضات و آلامٌ
32 سال از عمر نكبت بدین ترتیب سپری شد. ولی ناگهان دست قدرت خداوند ورق را برگرداند. پیروزی انقلاب اسلامی در ایران در سال ١٩٧٩ (١٣٥٧ هجری شمسی) اوضاع این منطقه را زیر و رو كرد و صفحه جدیدی را گشود. در میان تأثیرات شگرف جهانی این انقلاب و ضربه‌های شدید و عمیقی كه بر سیاست‌های استكباری وارد ساخت، از همه سریع‌تر و آشكارتر، ضربه به دولت صهیونیست بود. اظهارات سران آن رژیم در آن روزها خواندنی و حاكی از حال و روز سیاه و پر‌اضطراب آنها است. در نخستین هفته‌های پیروزی، سفارت دولت جعلی اسرائیل در تهران تعطیل و كاركنان آن اخراج شدند و محل آن رسما به نمایندگی سازمان آزادی‌بخش فلسطین داده شد كه تا امروز هم در آنجا مستقرند. امام بزرگوار ما اعلام كردند كه یكی از هدف‌های این انقلاب آزادی سرزمین فلسطین و قطع غده سرطانی اسرائیل است. امواج پرقدرت این انقلاب كه آن روز همه دنیا را فراگرفت، هر جا رفت با این پیام رفت كه: فلسطین باید آزاد شود. گرفتاری‌های پیاپی و بزرگی كه دشمنان انقلاب بر نظام جمهوری اسلامی ایران تحمیل كردند كه یك قلم آن جنگ ٨ ساله رژیم صدام حسین به تحریك آمریكا و انگلیس و پشتیبانی رژیم‌های مرتجع عرب بود نیز نتوانست انگیزه دفاع از فلسطین را از جمهوری اسلامی بگیرد. بدین گونه خون تازه‌ای در رگ‌های فلسطین دمیده شد. گروه‌های مجاهد فلسطینی مسلمان سر برآوردند. مقاومت لبنان جبهه نیرومند و تازه‌ای در برابر دشمن و حامیانش گشود. فلسطین به جای تكیه به دولت‌های عربی و بدون دست دراز كردن به سوی مجامع جهانی از قبیل سازمان ملل- كه شریك جرم دولت‌های استكباری بودندـ به خود، به جوانان خود، به ایمان عمیق اسلامی خود و به مردان و زنان فداكار خود تكیه كرد.
این كلید همه فتوحات و موفقیت‌ها است.
در 3 دهه گذشته این روند روز به روز پیشرفت و افزایش داشته است. شكست ذلتبار رژیم صهیونیستی در لبنان در سال ٢٠٠٦ (١٣٨٥ هجری شمسی)، ناكامی فضاحتبار آن ارتش پر‌مدعا در غزه در سال ٢٠٠٨ (١٣٨٧ هجری شمسی)، فرار از جنوب لبنان و عقب‌نشینی از غزه، تشكیل دولت مقاومت در غزه و در یك جمله تبدیل ملت فلسطین از مجموعه‌ای از انسان‌های درمانده و ناامید، به ملت امیدوار و مقاوم و دارای اعتماد به نفس، مشخصه‌های بارز 30 سال اخیر است .
این تصویر كلی و اجمالی آنگاه كامل خواهد شد كه تحركات سازشكارانه و خیانتباری كه هدف از آن، خاموش كردن مقاومت و اعتراف‌گیری از گروه‌های فلسطینی و دولت‌های عرب به مشروعیت اسرائیل بود نیز به درستی دیده شود.
این تحركات كه آغاز آن به دست جانشین خائن و ناخلف جمال عبدالناصر در پیمان ننگین كمپ دیوید اتفاق افتاد، همواره خواسته است نقش سوهان را در عزم پولادین مقاومت ایفا كند. در قرارداد كمپ دیوید برای نخستین‌بار یك دولت عرب، رسما به صهیونیستی بودن سرزمین اسلامی فلسطین اعتراف كرد و پای نوشته‌اي كه در آن «اسرائیل، خانه ملی یهودیان» شناخته شده است، امضای خود را گذاشت.
از آن پس تا قرارداد اسلو در سال ١٩٩٣ (١٣٧٢ هجری شمسی) و پس از آن در طرح‌های تكمیلی كه با میدانداری آمریكا و همراهی كشورهای استعمارگر اروپایی، پی‌در‌پی بر دوش گروه‌های سازشكار و بی‌همتی از فلسطینیان گذاشته شد، همه سعی دشمن بر آن بود كه با وعده‌های پوچ و فریب‌آمیز، ملت و گروه‌های فلسطینی را از گزینه مقاومت، منصرف كند و به بازی ناشیانه در میدان سیاست سرگرم سازد. بی‌اعتباری همه این معاهدات بسیار زود آشكار شد و صهیونیست‌ها و حامیان آنها بارها نشان دادند كه به آنچه نوشته شده است به چشم ورق‌پاره‌‌های بی‌ارزشی می‌نگرند. هدف از این طرح‌ها، پدید آوردن دو‌دلی در فلسطینیان و به طمع انداختن افراد بی‌ایمان و دنیا‌طلب آنان و زمینگیر نمودن حركت مقاومت اسلامی بوده است و بس.
پادزهر همه این بازی‌های خیانت‌آمیز تاكنون، روحیه مقاومت در گروه‌های اسلامی و ملت فلسطین بوده است. آنها به اذن خدا در برابر دشمن ایستادند و همانطور كه خداوند وعده داده است كه: وَلَیَنصُرَنَّ‌اللهُ مَن یَنصُرُهُ، إِنَّ اللهَ لَقَوِیٌّ عَزِیزٌ، از كمك و نصرت الهی برخوردار شدند. ایستادگی غزه با وجود محاصره كامل، نصرت الهی بود؛ سقوط رژیم خائن و فاسد حسنی مبارك، نصرت الهی بود؛ پدید آمدن موج پرقدرت بیداری اسلامی در منطقه، نصرت الهی است؛ برافتادن پرده نفاق و تزویر از چهره آمریكا و انگلیس و فرانسه و تنفر روز‌افزون ملت‌های منطقه از آنان، نصرت الهی است؛ گرفتاری‌های پی‌در‌پی و بی‌شمار رژیم صهیونیست، از مشكلات سیاسی و اقتصادی و اجتماعی داخلی‌اش گرفته تا انزوای جهانی و انزجار عمومی و حتی دانشگاه‌های اروپایی از آن، همه و همه مظاهر نصرت الهی است.
امروز رژیم صهیونیستی از همیشه منفورتر و ضعیف‌تر و منزوی‌تر، و حامی اصلی‌اش آمریكا از همیشه گرفتارتر و سردرگم‌تر است.
اكنون صفحه كلی و اجمالی فلسطین در شصت و چند سال گذشته، پیش‌روی ما است. آینده را باید با نگاه به آن و درس‌گیری از آن تنظیم كرد.
2 نكته را پیشاپیش باید روشن كرد:
اول: اینكه مدعای ما آزادی فلسطین است، نه آزادی بخشی از فلسطین. هر طرحی كه بخواهد فلسطین را تقسیم كند، یكسره مردود است. طرح 2 دولت كه لباس حق به جانب «پذیرش دولت فلسطین به عضویت سازمان ملل» را بر آن پوشانده‌اند، چیزی جز تن دادن به خواسته صهیونیست‌ها یعنی «پذیرش دولت صهیونیستی در سرزمین فلسطین» نیست. این به معنی پایمال كردن حق ملت فلسطین، نادیده گرفتن حق تاریخی آوارگان فلسطینی، و حتی تهدید حق فلسطینیان ساكن سرزمین‌های ١٩٤٨ است. به معنای باقی‌ماندن غده سرطانی و تهدید دائمی پیكره امت اسلامی، بویژه ملت‌های منطقه است. به معنای تكرار رنج‌های ده‌ها ساله و پایمال كردن خون شهدا است. هر طرح عملیاتی باید بر مبنای اصل: «همه فلسطین برای همه مردم فلسطین» باشد. فلسطین، فلسطین «از نهر تا بحر» است، نه حتی یك وجب كمتر. البته این نكته نباید نادیده بماند كه ملت فلسطین همانطور كه در غزه عمل كرده‌اند، هر بخش از خاك فلسطین را كه بتوانند آزاد كنند، به وسیله دولت برگزیده خود، اداره امور آن را برعهده خواهند گرفت ولی هرگز هدف نهایی را از یاد نخواهند برد.
ادامه در صفحه 3