آخرین برنامه مجله سینمایی «هفت» جمعه‌شب 8 مهر با بحث پیرامون سینمای دفاع مقدس روی آنتن رفت. در این برنامه شهریار بحرانی، کارگردان فیلم‌هایی چون «گذرگاه»، «هراس» و «حمله به اچ 3» بحث خود را اینگونه آغاز کرد: «برای چه سینمای دفاع مقدس اینقدر برایمان مهم است؟ برای اینکه نگاه آرمانی در آن وجود دارد. ما تفاوت قائل می‌شویم، می‌گوییم این نوع سینما، سینمایی است که در آن ارزش‌هایی مطرح می‌شود وگرنه کل سینما و ژانرهای مختلف سینمایی می‌توانند مفید و سودمند باشند. ما معتقدیم سینمایی که به افرادی می‌پردازد که از جان و همه هستی خود در اوج فداکاری می‌گذارند، لابد در آن آرمان‌های دیگری هم مطرح می‌شود. سعید سهیلی، کارگردان فیلم «مردی شبیه باران» هم گفت: در بررسی این قضیه نباید دچار افراط و تفریط شد. باید اجازه داد فیلمسازان نگاه‌های مختلف و متفاوتی به جنگ داشته باشند اما جنگ اتفاقی است که افتاده و به تعداد گسترده‌ای قیم واقعی دارد. یک فرزند شهید، یک مادر شهید، یک رزمنده، یک جانباز، یک جانباز شیمیایی، همه قیم این جنگ هستند، یعنی نباید اجازه داد یک فیلمساز برای اینکه فیلم بسازد بیاید با جنگ شوخی کند یا جنگ را خدای نکرده تحریف کند. درست است، باید اجازه داد درها باز شود و هر کسی نگاه خود را به جنگ داشته باشد که این اتفاق نیفتاده است. در ادامه برنامه ویژه «هفت» درباره سینمای دفاع مقدس، مسعود فراستی گفت: طیف فیلمسازان جوان‌تر از کجا باید جنگ بیاید از نظر ذهنی، در پس اندیشه‌شان قرار بگیرد و محکم‌شان کند تا درباره یک دوره فیلم بسازند؟ از یک فضای متوهم و وهمی؟ نه! جوان‌تر‌ها باید از یک فضای تجربه شده حرف بزنند. مگر می‌شود بدون تجربه (تجربه مستقیم یا تجربه مبتنی بر تحقیق) درباره دفاع مقدس فیلم ساخت؟ من وقتی فاقد تجربه و فاقد پیوند با آن آدم‌ها هستم، نمی‌توانم در این زمینه به جایی برسم. در ادامه این نشست، شهریار بحرانی گفت: آن چیزی که ما در بحث خلاقیت می‌گوییم و اعتقاد داریم که هسته اصلی کار هنری است، از کجا برمی‌خیزد؟ از قلب ما. در کار هنری این خلاقیت باید از قلب ما بیرون بیاید. در حقیقت اگر قلب در این فضا نباشد و مسموم باشد، این تولید انجام نمی‌شود. اگر هم تولیدی انجام بدهیم، اسمش را هم اسم انقلابی و جنگی بگذاریم، دروغ گفته‌ایم. دل‌مان باید با ارزش‌های‌مان باشد، دل‌مان با ارزش‌های‌مان نیست. دل من در آمریکاست در هالیوود است، در اسکار است. در این فکر هستیم که فلان شخص خارجی بهتر از ما می‌تواند درباره ما نظر بدهد. ما خودباخته شده‌ایم. حتی نخبگان‌مان هم این‌طوری فکر می‌کنند. وقتی با آنها صحبت می‌کنیم، می‌بینیم این آدم، آن آدمی نیست که 10 سال، 15 سال پیش بوده است. فراستی در بخش آخر انتقادات خود اظهار داشت: سازندگان فیلم‌های ضدجنگ ما به بهانه اینکه روشنفکر هستند، راه اشتباه می‌روند. آقایان معتقدند روشنفکر یعنی اینکه ضدجنگ باشد و متوجه این نیستند که در جنگ تحمیلی، ضدجنگ بودن بشدت ارتجاعی است. ما مخالف کدام جنگ هستیم؟ من نمی‌فهمم! واقعیت این است که ما مخالف جنگ تجاوزگرانه‌ایم و موافق جنگ دفاعی. اگر فیلمسازی این بحث را نفهمد و با صدای بلند پز روشنفکری بگیرد، بشدت راه باطل و عقب‌افتاده‌ای رفته است.