پرويز پرستويي معتقد است فيلم‌هايي با مضمون دفاع مقدس ته خط هستند و مسؤولاني كه خودشان از همين تبار هستند، آن‌طوري كه بايد، نمي‌توانند از اين فيلم‌ها حمايت كنند. اين بازيگر سينما در گفت‌وگو با ايسنا با طرح اين پرسش كه در جشنواره فيلم فجر گذشته چند فيلم دفاع مقدس داشتيم، ادامه داد: چقدر دلمان براي اين آدم‌ها مي‌تپد؟ آدمي كه 25 سال است روي برانكارد خوابيده و كسي هم سراغش نمي‌آيد. يا همين «سيزه59» كه گردان تبعيدي‌هاست، واقعا كسي به اينها توجه نمي‌كند. اينها هم زندگيشان را مي‌كنند، طلبي هم ندارند و يقه كسي را هم نمي‌گيرند. وي كه نقش يك سردار را در «سيزده 59» ايفا كرده است، يادآور شد: آنقدر با اين آدم‌ها در ارتباط بودم كه شايد همان انگيزه موجب شد فيلم «سيزده59» را كار كنم و به اين نتيجه رسيدم كه اين آدم‌هايي كه ما مي‌گويیم، شعار نيست و وجود دارند. تك‌تك آنها را مي‌شود ديد. پرستويي گفت: من از نزديك با آنها آشنا هستم و مي‌بينمشان و در واقع به طرف اين آدم‌ها رفتن به طرف خودمان رفتن و براي خودمان راه باز كردن است. بازيگر «آژانس شيشه‌‌اي» خاطرنشان كرد: بارها به من نقد كردند كه فكر نمي‌كنيد در اين نقش‌ها زياد كار مي‌كنيد؟ اين را كساني گفتند كه اهل قلم‌اند و فرهنگي هم هستند. آنها شايد از نظر اينكه يك بازيگر را تعقيب مي‌كنند در واقع اين نظر را مي‌دهند ولي من مي‌خواهم بگويم اينگونه نيست. در واقع نگاهم به جهان هنر يك جور ديگر است. نه اينكه من خودم ابداع كردم. چيزهايي كه به من ياد دادند غير از اين نمي‌توانم متصور باشم. مي‌دانم كه اين پروسه 30 ساله‌اي كه از انقلاب و بعد از تبعات انقلاب و جنگ مي‌گذرد، همه اين چيزهايي است كه بالاخره در جامعه اتفاق مي‌افتد و نگاه‌ها را عوض مي‌كند. وي با اشاره به فيلم «كتاب قانون» گفت: در اين فيلم هم ما اين مشكل را داشتيم و نمي‌دانم چرا با عينك بدبيني نگاه مي‌كنند و چرا فكر مي‌كنند ما دور از اين مملكت زندگي مي‌كنيم. من اگر نقدي مي‌كنم در واقع نقد به جامعه خودم مي‌كنم؛ جامعه‌اي كه دارم در آن زندگي مي‌كنم و نفس مي‌كشم، نه اينكه مقابل جامعه‌ام هستم يا مقابل دولتم ايستاده‌ام، نه؛ من يك شرح وظايف ديگري دارم.پرستويي معتقد است: هنرمند اصالت و شرح و وظايف ديگري دارد و بايد سعي كند التيام ببخشد، آرامش را برقرار كند و به وقتش، نقدش را هم بكند و آنها هم بايد پذيرا باشند، چون معتقدم اين‌طوري جامعه‌مان رو به تعالي مي‌رود. وي ادامه داد: ما آمديم در «سيزده 59» با هم همفكري و همكاري كرديم و گفتيم با پروسه‌اي كه در زندگي سير مي‌كنيم و چيزهايي كه ياد مي‌گيريم ديگر نمي‌توانيم كار گذشته‌مان را تكرار كنيم، بنابراين به سراغ درون اين آدم‌ها رفتيم؛ آدم‌هايي كه پاكباخته‌اند، آدم‌هايي كه ما مي‌توانيم خيلي چيزها از آنها ياد بگيريم. در واقع درس‌هاي زيادي را مي‌توانيم از آنها بگيريم و فكر مي‌كنم پرداختن به اينها نتيجه هم دارد. پرويز پرستويي با بيان اينكه افرادي مانند «سيدجلال» و آدم‌هاي ديگري كه در قصه‌هايي مانند «سيزده59» وجود دارند برايم مهم بوده‌اند، افزود: ما نخواستيم شعار بدهيم و بي‌خودي آدمي را بزرگ كنيم. سعي كرديم دل بزرگ و دريايي اين آدم‌ها را به تصوير بكشيم. ما خود واقعي اين آدم‌ها را مي‌شناختيم و نخواستيم بيخود و بي‌جهت بدون اينكه بدانيم كه هستند، بزرگشان كنيم. پرستويي با بيان اينكه همچنان موضوعات دفاع مقدس برايش در اولويت هستند، اظهار كرد: البته اگر حرفي داشته باشد. تكرار كردن اين موضوعات مردم را خسته مي‌كند و لطفي هم به حال خود اين آدم‌ها ندارد. مردم ما زود خسته مي‌شوند و نياز دارند تغييرات، تحولات و نوآوري وجود داشته باشد. فيلم‌هاي دفاع مقدس بايد موضوع‌هاي متفاوتي داشته باشد كه بتواند چيزهاي جديدي را به وجود بياورد و موضوعات زيادي از جنگ ما وجود دارد كه به آنها پرداخته نشده است. وي به حضورش در آسايشگاه جانبازان قبل و بعد از ساخت «سيزده59» اشاره كرد و گفت: جانبازي را ديدم كه 25 سال است با آن جسم خسته آنجا خوابيده و با وضعيتي ابتدايي با او و امثال او برخورد مي‌شود.
بازيگر «سيزده 59» خاطرنشان كرد: چندي پيش تصاويري از يك سرباز جنگ دوم جهاني ديدم كه انگار او را لاي پنبه نگه داشته بودند و مثل برف مي‌درخشيد، در حالي كه يادگاران جنگ ما بايد خودشان را معرفي كنند كه بدانيم كه هستند. پرستويي در پايان یادآور شد: اين افراد در آن وضعيت و امكانات بسيار هياتي زندگي مي‌كنند و به كم قانع شده‌اند ولي حقشان بسيار بالاتر از اينهاست و ما يادمان رفته آدم‌هايي كه خانه و زندگيشان را فروختند براي بودن و نفس كشيدن ما. به نظر من رسيدگي به اين افراد واجب‌تر و مهم‌تر از هر چيز و هر كسی ديگر است. وي ادامه داد: اينها بايد در همه مجالس باشند و جلوي چشم‌هايمان باشند تا خودمان را بشناسيم و يادمان نرود چكار بايد بكنيم و از زياده‌خواهي‌ها، تكبر و خودشيفتگي دست برداريم.