عناصر سازشکار و وطن‌فروش فلسطینی هم نقش کاتالیزور را در این طرح ایفا می‌کنند و می‌کوشند میان فلسطینی‌ها هم برای این تزویر مشروعیتی دست و پا کنند. کسب مشروعیت برای دولت به اصطلاح مستقل توسط تشکیلات خودگردانی که خود اندک مشروعیتی ندارد عملا دور باطلی می‌شود که تنها به ترکستان ره می‌برد. در فلسطینی که تنها گروه‌های با ایدئولوژی اسلامی و حامی مقاومت (به شهادت انتخابات 2006) محبوبیت، مشروعیت و مقبولیت دارند، چه مجالی است برای سازشگران و وطن‌فروشان؟ اما بی‌شک طرح دوباره و عبس تشکیل دولت فلسطینی در مرزهای 1967 با بهار عربی ارتباط مستقیم دارد. انقلاب‌های اسلامی منطقه هراس را در دل صهیوینست‌ها و متحدانشان صدچندان کرده است. در حال حاضر رژیم صهیونیستی پس از پیرزوی انتفاضه التحریر، مصر را به عنوان مهم‌ترین متحد خود از دست داده و در بدترین وضعیت ممکن پس از کمپ دیوید اول (1979) بسر می‌برد. بویژه که انقلاب اسلامی ایران در همان سال نشان داد پیروزی انقلاب‌های اسلامی به رشد جنبش‌های مقاومت اسلامگرا در فلسطین منجر می‌شود و انتفاضه‌های عظیمی را به دنبال دارد. به باور بسیاری از تحلیلگران انتفاضه بزرگ (1987) و انتفاضه مسجد‌الاقصی (2006) محصول معنوی انقلاب ایران محسوب می‌شود. در حال حاضر هم با اپیدمی شدن انقلاب‌های اسلامی در منطقه، غرب و صهیونیست‌ها بیم آن دارند که انتفاضه‌های فلسطین از نو مشتعل شود و آتش در خرمن صهیونیست‌ها اندازد. به هر حال طرح تصویب تشکیل دولت مستقل فلسطینی که با دعواهای زرگری آمریکا، اروپایی‌ها و بعضا اعراب در حال شکل‌گیری است، با بیداری اسلامی مردم منطقه محکوم به شکستی محتوم است. شکستی که نشان خواهد داد مسلمانان بر سر ذره‌ای از خاک فلسطین تسامح و تساهل به خرج نخواهند داد. به فرموده رهبر معظم انقلاب ما فلسطینی می‌خواهیم برای همه فلسطینیان. فلسطینی که از نهر (رود اردن در شرق سرزمین فلسطین) تا بحر (دریای مدیترانه در غرب فلسطین) است و نه وجبی کمتر.