رحیم شیخ‌زاده، روانشناس، منکر سحر و جادو نمی‌شود بلکه اعتقاد به آن را نوعی آرامش لحظه‌ای می‌داند. وی در این باره به «وطن‌امروز» بیشتر توضیح می‌دهد: «خرافه‌پرستی و پذیرش جادو و جنبل برای افراد، نوعی آرامش روانی را در پی دارد البته نه آرامش عقلانی. این آرامش سطحی و زودگذر است و در آخر هم به ویرانگری تبدیل می‌شود. شما وقتی به یک معتاد مسکن می‌دهید در واقع چند لحظه به او آرامش هدیه می‌کنید، در اصل آن آرامش برای او خوب است اما خطرناک هم هست». یعنی فوتبالیست‌ها و کادر فنی تیم‌ها برای دقایقی آرامش آینده بازی خود را به دست جادوگران که اکثرا هم کارنابلد هستند، می‌سپارند؟! این روانشناس معتقد است وقتی ما رابطه علت و معلول را نشناسیم بر اساس نادانی و ناتوانی آن را به یکسری عواملی که رابطه عقلانی قابل پیگیری ندارند ربط می‌دهیم. در واقع اعتقادات خرافی بر همین اساس در ذهن افراد شکل می‌گیرد، مثلا با ترکیدن یک لامپ عده‌ای نخستین چیزی که می‌گویند این است: دیدی فلانی چشممان زد و بدون اینکه به شرایط و طول عمر لامپ فکر کنند سریع استدلال‌های غیرمنطقی را به زبان می‌آورند». این‌طور می‌توان گفت که وقتی بر اساس ناامیدی و شکست کاسه صبر افراد لبریز می‌شود آنان در همه حال به دنبال علت می‌گردند و سعی می‌کنند در خارج از میدان دلیلی را بتراشند. شیخ‌زاده به نکته‌ای اشاره می‌کند: «فوتبال در دنیا و حتی در کشور خودمان به یک مافیای بزرگ تبدیل شده و دارای بخش‌هایی با عناوین مختلف است. بخش ظاهری فوتبال در واقع قسمت تفریحی آن است. هرچه به لایه‌های زیرین آن نزدیک می‌شویم، می‌بینیم بخشی سیاسی است و بخشی دیگر اقتصادی و... در جامعه سنتی، ورزش برای سلامتی جسم و روح انسان است در حالی که در جامعه مدرن، ورزش به عنوان نیرویی مخرب محسوب می‌شود. وقتی ورزش جنبه‌های متفرقه و پرحاشیه‌ای پیدا کند، کادر فوتبالی که از راه‌های منطقی به خواسته‌های خود نرسیده‌اند برای اینکه رقیب را از دور خارج کنند دست به هر کار غیراخلاقی می‌زنند. این کار در اصل مقدمه ورود جادو و جنبل به جامعه فوتبال را فراهم می‌کند، البته شکست‌ها هم بی‌تاثیر نیستند و اینجاست که مسکن کاذب جادو و جنبل وارد گود می‌شود».