«ربنا» در دستگاه VOA
جواب نمی‌دهد!
ادامه از صفحه اول
ملی بودن و مردمی بودن، نه‌تنها تعارضی با دفاع محکم و قاطع از جمهوری اسلامی ندارد، بلکه دقیقا در یک سمت و سو است. حتما نقد احمدی‌نژاد، حتی مدح موسوی تا مقطع انتخابات، چیزی جدای از این است که ارز و ارض و عرض‌مان را هزینه دشمن کنیم. اگر شجریان در انتخابات شرکت نکرده، به قول این گزارش‌نویس روزنامه جوان، در آن صورت از کدام اجتماع می‌تواند سخن بگوید؟! اما فرض می‌کنیم که شجریان به موسوی یا کروبی یا آرای باطله رای داده باشد، اینها هرگز برای یکی مثل شجریان و با شناختی که ما از ایشان داریم و سطح توقع‌مان از ایشان، اشتباه اجتماعی تفسیر نخواهد شد. اشتباه این است که تو برداری اجتماع خود را با یک اشتباه فاحش، بفروشی به اجتماع دشمن. آیا اگر جمهوری اسلامی نبود، در رژیمی چون رژیم پهلوی به موسیقی جماعت برهنه و سردمداران فیلمفارسی میدان می‌دادند یا موسیقی اصیل که این روزها حتی ربع پهلوی هم طرفدار صدای شجریان شده؟! آیا دشمنان دین خدا و منکران بدیهیات دین مبین اسلام، اصلا معنای «ربنا» را می‌فهمند که حالا از «ربنای استاد» زبان به مدح باز می‌کنند؟! آیا هنرمند ملی، در کنار ملت خویش می‌ماند یا پناه می‌برد به آغوش دشمن؟! و اما گیرم که شجریان فتنه 88 را دوگانه «ملت/ حکومت» تفسیر می‌کند. آیا نباید بر اساس همین تفسیر، آوازی هم برای مردم بحرین بخوانند؟! آیا بر اساس همین تفسیر، می‌توان علیه حکومت‌های امروز انگلیس و آمریکا آوازی نخواند؟! کجاست حد و نهایت مظلومیت نظام جمهوری اسلامی و غایت حجب و حیای این ملت که لابد برای استاد شجریان، خوب مردمی بوده‌اند؟!... و اما امیدواریم که هنوز هم دیر نشده باشد. جناب شجریان می‌تواند منتقد خیلی چیزها باشد و معتقد خیلی چیزها. از یار گلایه کردن اما چه سود، وقتی که تو در آغوش اغیاری؟! فکر کنم بد نباشد ایشان دمی هم در دستگاه وجدان خویش، کلاه سازها را قاضی کند. راستی! ما صدای اساتید آواز را برای چه می‌خواهیم و دشمن برای چه؟! در جمهوری اسلامی بود که ربنا، «ربنا» شد؛ در دستگاه BBC، امثال دیوید کامرون هیچ خدایی را بنده نیستند. «دود عود» در این نظام و بین همین ملت بود که «سوز» داشت. استاد! نگذار بیش از این بد بسوزد... آیا جز این است که تمام قشنگی «شب، سکوت، کویر» به «ماه و ستاره‌ها» است؟! شما که اهل سنتی، قدیمی‌ها خوب گفته‌اند؛ نان و نمک، حق می‌آورد. جناب شجریان! شأن شما بالاتر از این است که حق نان و نمک شب و سکوت و کویر را به جای این خاک، این آسمان، این ماه و این همه ستاره، بدهی به خفاشانی که صدای تو را فقط در دستگاه صدای آمریکا دوست دارند. لطف می‌کنی، اگر بیش از این ظلم نکنی به استاد شجریان! هم ما از شما گلایه داریم و هم، هم‌صنفان‌تان. جز افتخاری، کاش به «اشتباه اجتماعی» دیگر اهالی موسیقی هم اشاره می‌کردید.
این همه که نوشتم، سخن از مظلومیت جمهوری اسلامی در عرصه هنر بود، لیکن انقلاب اسلامی، اصلش از جنس هنر عاشوراست؛ پس مقتدر است. نه جمهوری اسلامی و نه انقلاب اسلامی، بدهکار هیچ هنرمندی نیست، اگر طلبکار نباشد. آنجا که سخن از انقلاب اسلامی است، ما از موضع بالا سخن می‌گوییم. انقلاب اسلامی از هر هنری زیباتر است. اگر شکستن دل یک هنرمند کار نادرستی است، دل این انقلاب و این ملت را هم نباید شکست. مهم‌ترین تجلی هنر انقلاب اسلامی، در این روزهای بیداری اسلامی است. از این کاروان اگر هنرمندی جا بماند، به خودش ظلم کرده، نه به ساربان. از همین رو است که کرامت بچه‌های انقلاب اسلامی، هرگز حمل بر منت‌کشی نمی‌شود. ما فقط در زیرمجموعه مفهوم والا و هنری انقلاب اسلامی رصد می‌کنیم عالم هنر را. البته ما یک «هنرمند» داریم و یک «هنرمرد». جوشش خون شهدای انقلاب اسلامی و جنگ و جبهه، در رگ‌های حیات «بیداری اسلامی»، قشنگ‌ترین حیات و هیات هنری و با ابهت جمهوری اسلامی است. در شب اما این دیگر با خودمان است که ماه و ستاره‌ها را انتخاب کنیم یا ظلمت و تاریکی را. خون شهدای هنرمرد خاکی‌پوش باید به همه هنرمندان ما آموخته باشد که «پرواز» بسی زیباتر از «آواز» است. با آواز می‌توان «ربنا» گفت اما با پرواز می‌توان به «ربنا» رسید. بزرگ‌ترین اشتباه اجتماعی و خبط فرهنگی و خطای سیاسی جماعت هنرمند در این است که خیال کنند می‌تواند برای این انقلاب ناز کنند. انقلاب اسلامی اولا خودش ناز دارد و ثانیا چیزی که زیاد دارد خریدار ناز است. اگر مجبور به انتخاب شویم، ما ناز پرواز قشنگ شهدای راه ولایت فقیه را می‌خریم؛ بسیجیان خمینی و خامنه‌ای را. اتفاقا همین دال بر این است که ما هنر را و جنس هنر را به خوبی می‌شناسیم که آن عزیز دوران قشنگ گفت: «شهادت، هنر مردان خداست».