تو خودت را روی سکوه‌ها احساس میکنی، پشت نیمکت فاصله‌ای چندصد متری... فقط چند دقیقه مانده بود به پایان بازی که یک روز تمام انتظارش می‌کشی ولی هنوز خبری از ستاره‌ای نیست که تو قاب عکس او را از اواسط دهه 90 روی دیوار اتاقت چسبانده‌ای. انگار وقتی همه چیز در فوتبال تازه می‌شود دیگر کارگردان‌های تلویزیونی نیز فراموش می‌کنند تا تصویر پسری را که تاریخچه باشگاه را به دوش می‌کشد، به نمایش بگذارند. فقط یک بار دوربین‌های ورزشگاه یوونتوس آره‌نا به خودشان زحمت دادند تا آلکس دل‌پیرو را روی نیمکت با آن «کاور صورتی رنگ» نشان دهند. ویدال غریبه شیلیایی همان بازیکن متوسطی است که انتظار داری آلکس به جای او وارد میدان شود ولی انگار در تفکرات آنتونیو کونته چیز دیگری و برخلاف میل تو می‌گذرد. ویدال مدام روی مغزت راه می‌رود، 6-5 شوت خارج از چارچوب! ولی باز هم خبری نیست، کمک‌داور بازی دقایق اضافه را اعلام می‌کند و تو ناخودآگاه به 90 دقیقه قبل نقب می‌زنی زمانی که «تیم شیت» (فهرست بازیکنان) روی صفحه تلویزیون ایتالیا نقش می‌بندد، خب می‌توان امیدوار بود دل پیرو به عنوان ذخیره در نیمه دوم وارد زمین شود! تو روز قبل از بازی در مقاله‌ای به نقاط ضعف روسونری پرداخته‌ای و می‌دانی مدافعان آنها به دلیل کند بودن دست به خطا می‌زنند در پشت محوطه جریمه. این اتفاق می‌افتد و حتی گزارشگر بازی هم به این موضوع اشاره می‌کند که جای دل پیرو خالی است! پیش‌بینی‌ها درست است ولی خبری از آلکس نیست. تو که صدایت به کونته نمی‌رسد ولی تمام تعجبت این است که چرا همکاران ژورنالیست فردای بازی هیچ اشاره‌ای به نبود دل‌پیرو و بازی ضعیف مهره‌ای به نام ویدال نمی‌‌کنند؟ چرا همه سرخوش از کسب 3 امتیازی هستند که با یک گل اتفاقی و یک شوت سهمگین به دست آمده؟ در این موضوع که یوونتوس آنتونیو کونته خیلی خوب به برتری عددی در بیشتر نقاط زمین دست پیدا کرد و اینکه آنها با تشکیل اضلاع هندسی و پرسینگ خوب میلان را خنثی کرده بودند هیچ شکی نیست ولی چرا نباید گفت میلان در این فصل (همانند برادرخوانده‌اش اینتر) آنقدر فرسوده شده که هیچ امیدی به قهرمانی‌اش نیست! نقب زدن به 90 دقیقه تمام می‌شود وقتی داور سوت پایان را به صدا درمی‌آورد، ورزشگاه مملو از شادی است، حتی آنهایی که پای گیرنده‌ها هستند از پایان سلطه میلانو در این چند دهه اخیر خوشحالند، حتی آنهایی که هوادار یووه نیستند .اما این پایان ماجرا نیست چون درک کردن اینکه چرا دل پیرو حتی دقایقی به بازی گرفته نشد به هیچ وجه برایت قابل هضم نیست، آیا واقعا مصدومیت الکس موجب شد به جای او بازیکنان متوسط در زمین حاضر شوند؟ این مساله در خیلی از تیم‌ها اتفاق می‌افتد ولی زمانی که به یاد می‌‌آوری پپ گوآردیولا، کارلوس پویول کاپیتان متعصب بارسا را حتی برای دقایقی اندک به میدان می‌فرستد افسوس می‌خوری آن هم زمانی که ژاوی بازوبند کاپیتانی را به دستان پویول می‌بندد. در حالی که در فوتبال حرفه‌ای اروپا به هیچ‌وجه رسم نیست که بازیکنی حتی با سابقه بیشتر زمانی که وارد زمین می‌شود بازوبند کاپیتانی را از کسی که از ابتدای بازی کاپیتان بوده، پس بگیرد. این بزرگ‌ترین اشتباه کونته بود، آنتونیو روزهای سختی را پیش‌رو خواهد داشت و گذر زمان همه چیز را ثابت خواهد کرد، فوتبال بارها نشان داده که آن روی سکه‌اش تا چه اندازه بی‌رحم است و رگه بی‌رحمی‌‌اش وقتی متورم شود به هیچ مربی رحم نمی‌کند. آن زمان باید دید که آیا کونته باز هم به بازیکنانی مانند ویدال متوسل می‌شود یا اینکه دست به دامن تجربه آلکس دل‌پیرو می‌شود. بازی تمام شد، یووه سرخوشانه 3 امتیاز را به دست آورد و دوشنبه صبح روزنامه‌ها تیتر زدند «توربو یووه!»، «یوونتوس به میلان درس داد» و «انقلاب آنتونیو»! اما کسی اشاره نکرد که درست شب قبل از بازی یادداشت‌های «آله» بود که روی خروجی خبرگزاری‌ها قرار گرفت و عنوان کرد همیشه بازی با روسونری برایش اهمیت داشته است. این کمال بی‌انصافی است و برای تو که «هوادار آلکس دل‌پیرو منهای یوونتوس» هستی قابل درک است. این بی‌محبتی به پسر وفادار بانوی پیر اپیزودی است تکراری از زمان رانیه‌ری کودن تا جی‌جی دل‌نری و حالا کونته. انگار سران باشگاه فراموش کرده‌اند در روزهای سخت سقوط به «سریB» تنها کسی که حاضر شد در صف اول تمدید قرارداد قرار بگیرید چه کسی بود؟ آلکس دل پیرو؛ همان ستاره‌ای که این فصل برگه قراردادش سفید امضا شد و سوال اینجا مطرح می‌شود که رگ بی‌رحم فوتبال تا کی می‌خواهد بازیکنان وفادار را قربانی کند؟ انگار آن دسته از بازیکنانی که فقط و فقط به خاطر پول پیراهن باشگاه را به تن می‌کنند با ارزش‌ترند تا متعصبان و شاید تنها مربی که هنوز پایبند به اصول اخلاقی است پپ گوآردیولاست. تو زمانی که هوادار پینتوریکیو هستی درک میکنی این همه فاصله را و اعتقاد داری فوتبال ایتالیا منهای «آله» تنها یک بازی کسل‌کننده است که هر از گاهی به تماشایش می‌نشینی... خودت را روی سکو‌ها احساس میکنی، پشت نیمکت در فاصله چندصد متری.