بزرگ‌ترین بانک جهان اسلام، قلک کوچک عطیه بود که همراه با یک نامه و چند قطره اشک، رهسپار جنگ با تانک شد؛ «به نام خدا. سلام بابا. توی این مدت که تو نبودی، هر چی از مامان پول توجیبی گرفتم، ریختم داخل قلک. خیلی پول شده. باهاش تفنگ بخر و با دشمن خمینی بجنگ. اینجا خیلی جای تو خالی است. منتظر می‌مانم تا برگردی. مامان دارد شام درست می‌کند. بشقاب تو را می‌گذارم کنار. هفته بعد نه، اون یکی هفته، می‌شود 5 ماه که مرا بوس نکردی. دلم برایت یک ذره شده. دیروز رفتم برایت یک قلک نو خریدم و باز هم برایت پول جمع می‌کنم و می‌فرستم جبهه که گرسنه نمانی. برای خودت بیسکوئیت بخر. راستی بابا! تانک خیلی گرونه؟!... هر وقت دلت هوایم را کرد، قلک را بوس کن. جای اشکام روش معلومه... دیروز دیکته شدم 19 چون که صلاح را با سین نوشتم؛ دلم نیامد، وقتی تو داری با دست خالی می‌جنگی! دوسِت دارم. عطیه».
***
بزرگ‌ترین بانک جهان اسلام، قلک کوچک عطیه بود؛ قلکی شبیه نارنجک، پر از 20 تومانی‌هایی که پشت آن، کارگران مشغول «جهاد اقتصادی» بودند در خط مقدم خدمت. قلکی شبیه نارنجک، پر از مواد مذاب عشق. قلکی شبیه تنگ ماهی که پول خردهایش، «سکه بهار شهادت» بودند. ضامن این قلک، قلب کوچک عطیه بود که وقتی پدر، شلمچه رفت، داشت تند تند می‌زد. 20 تومانی‌ها تا خورده بودند اما کارگران راست قامت، ایستاده بودند به کار. نخاع یکی از بولدزرچی‌های سه راه شهادت، نخ اسکناس بود که اصل بود. یکی‌شان پدر عطیه بود. از بچه‌های جهاد. در جبهه داشت می‌جنگید، که قلک دخترش را دید. آقا مرتضی، قلک را بوسید و زد زیر گریه. قلک بچه‌های دیگر هم بود. شده بود کوهی از قلک. این تنها بانکی بود که جز خط مقدم جنگ، در هیچ‌کجای دیگر، شعبه‌ای نداشت اما برای خرید تانک، هیچ کدام از شهدایی که عرق ملی داشتند، نتوانستند در این بانک، LC باز کنند. هنوز کارت ملی نداشتند. مدارک‌شان ناقص بود. وصیتنامه داشتند ولی شناسنامه‌های‌شان باطل شده بود. قلک‌ها اما کوهی از پول بود؛ پول خُرد. پول‌های توجیبی. اسکناس‌هایی که نمی‌شد با آن تانک بخری اما دل پدر را، چرا! در این بانک، همه رزمندگان، رفتند و گشایش اعتبار کردند، گریه‌های زلال‌شان را در موسسه خیریه اصحاب‌الحسین علیه‌السلام.
***
بزرگ‌ترین بانک جهان اسلام، قلک اول عطیه بود؛ دومین قلکش کمی دیر رسید به جنوب. با پول آن فقط می‌شد تابوت بخری، برای یک پیکر قطعه قطعه. تابوت، سنگین تر از پیکر آقامرتضی بود. سنگین‌ترین بخش پیکر آقا مرتضای بی‌سر، نخستین قلک عطیه بود. روی قلک، قطرات خون، داشتند بوسه می‌زدند بر قطرات اشک اما داخل جیب پیراهن آقا مرتضی، نامه‌ای بود به عطیه: «سلام دخترم! خیلی وقت ندارم که برایت توضیح بدهم. اینجا جنگ بالا گرفته. قلک را نگه می‌دارم که اگر برگشتم، برایت یکی از آن عروسک‌هایی را بخرم که به تو قول داده بودم. حسابی شرمنده‌ام کردی. به مامان سلام برسان. درست را خوب بخوان. دلم برای شیرین زبانی‌هایت تنگ شده. قربانت بابا مرتضی».
***
چند روز پیش، یعنی 25 سال بعد از شهادت پدر، عطیه، بزرگ‌ترین بانک جهان اسلام را رسما افتتاح کرد. همه پول‌های داخل قلک، هنوز هم خاکی بودند الا اسکناسی که آقا مرتضی، آخرین لحظات زندگی‌اش، از جیب پیراهنش انداخته بود داخل قلک. یک اسکناس 20 تومانی پر از قطره‌های خون. عطیه این اسکناس را گذاشت لای قرآن سفره عقد و با مابقی پول قلک، رفت همان عروسکی را خرید که پدرش قول داده بود. عروس رفته بود گل لاله بچیند.