حیله

گروه ورزشي: اگر پیروزی هنر است، ایتالیایی‌ها استاد آن هستند. این جمله غلط نیست ولی باید گفت فوتبال در ایتالیا یک هنر است، هنر به معنای قدیمی کلمه و فقط در نتیجه خلاصه نمی‌شود. فوتبال در ایتالیا به معنی یک ورزش فیزیکی نیست که در پایان یک تیم پیروز و یک تیم بازنده شود بلکه یک کارگروهی است که با توجه به بازی داخل زمین و آنالیز و فعالیت‌های دیگر خارج از زمین نتیجه را رقم می‌زند. در فرهنگ فوتبال دیگر کشور‌ها عدم توانایی در تفکیک احساس و فوتبال موجب شده در بسیاری از مواقع بازیکنان از کوره در بروند و بازی به خشونت کشیده شود و ضررهای زیادی برایشان داشته باشد. به حرکت وین رونی در جام‌جهانی که اخراجش را دربر داشت نگاه کنید یا بازی غیرقابل کنترل آرژانتین و آلمان در همان رقابت‌ها اما ایتالیایی‌ها بالعکس روی رفتارشان در زمین مسابقه بسیار هوشیار هستند فقط نگاه کنید ایتالیایی‌ها هرکدام به عنوان بازیکن چگونه در زمین مسابقه بازی می‌کنند و اعتراض خودشان را به داور نشان می‌دهند و تیم حریف را تحت فشار روانی قرار می‌دهند بدون اینکه کارتی دریافت کنند ولی در انتها، گروهی مثل یک تیم پیروزی را جشن می‌گیرند دقیقا مثل یک گروه موسیقی. اگر فوتبال را به کارهای فیزیکی و تکنیکی تقسیم کنیم، متوجه می‌شویم که قدرت ایتالیا را می‌توان در خاج از این 2 فاکتور هم جست‌وجو کرد. پس بهتر است جمله بالا را به این جمله تبدیل کنیم «اگر فوتبال هنر باشد، ایتالیایی‌ها استاد آن هستند». در واقع استفاده از Furbizia(حيله) که ایتالیایی‌ها به نحو احسن از آن استفاده می‌کنند تنها قسمتی از فوتبال است که در آن توپ دخالت ندارد. برای بسیاری از فوتبالدوستان بازی زمانی متوقف می‌شود که توپ از جریان بازی خارج شود مثل آفساید، کرنر اما برای ایتالیایی‌ها این زمان‌های کوتاه برای استفاده از غفلت تیم مقابل بسیار مهم است و جزو زمان‌های مهم بازی تلقی می‌شود که استراتژی خاصی برای آن تعیین می‌کنند. این استراتژی‌ها توسط آنالیزور‌ها مطالعه و شناسایی می‌شوند و به همان میزان که بازی با توپ مورد تحلیل قرار می‌گیرد بازی بدون توپ هم مورد آنالیز قرار می‌گیرد. تیم‌های ایتالیایی از این زمان‌ها برای مجادله شدید با داور، تحریک کردن تیم مقابل و گرفتن سرعت بازی برای شناخت تیم مقابل استفاده می‌کنند. در واقع Furbizia هیچ قانون فوتبالی را زیر پا نمی‌گذارد به نوعی توانایی بیشترین استفاده از قانون را در اختیار تیم‌ها قرار می‌دهد. خطا‌های تاکتیکی هم جزئی از فوتبال مدافعان ایتالیایی است. در هیچ جای قوانین فوتبال نوشته نشده که خطا کردن جرمی محسوب می‌شود. مدافعان از این حربه برای جلوگیری از ضدحملات سریع تیم‌های مقابل استفاده می‌کنند البته ممکن است این خطاها به مزاج تیم‌های مقابل خوش نیاید و آن را ضدفوتبال بنامند ولی برای مدافعان ایتالیایی روش بسیار موثری است بویژه در زمان‌هایی که 2 دفاع وسط باهوش مثل بارزی و مالدینی یا نستا و کاناوارو در کنار یکدیگر بازی می‌کنند. شاید بعضی‌ها بگویند این روش در مقابل مهاجمان غیرمنصفانه است ولی مهاجمان سری A هم روش‌های خاص خود را برای مقابله با مدافعان دارند مثل دایو کردن‌های هوشمندانه که اینقدر طبیعی به نظر می‌رسد که می‌تواند برای مدافعان کارت زرد یا قرمز و پنالتی را همراه داشته باشد. در حالت عادی زمانی که یک بیننده یک مسابقه فوتبال را تماشا می‌کند فقط تقابل تکنیک و تاکتیک را میان مدافعان و مهاجمان 2 تیم می‌بیند ولی در مسابقات سری A داستان کمی پیچیده‌تر است و تکنیک و تاکتیک تنها تعیین‌کننده نتیجه بازی نیست، سری A جایی است که قدرت هوش اگر تاثیرش از بازی فیزیکی بیشتر نباشد، قطعا کمتر هم نیست. پیدا کردن نقطه ضعف روانی تیم حریف و مانور دادن روی آن تا جایی که هیچ قانون فوتبالی را نقض نکنی کار پیچیده است که نیاز به آنالیز و هوشمندی زیادی دارد البته طبیعی است که فوتبالدوستان خیلی از این برخورد‌ها را طبیعی می‌بینند و فکر می‌کنند که کاملا اتفاقی چنین برخورد‌هایی رخ می‌دهد اما برای کارشناسانی که فوتبال ایتالیا را درک می‌کنند هیچ‌کدام از این برخورد‌ها اتفاقی نیست. در واقع ایتالیایی‌ها فوتبال را فقط با پاهایشان بازی نمی‌کنند، آنها فوتبال را با فکرشان، قلبشان و دستشان بازی می‌کنند. بازی کردن جلوی تیم‌های ایتالیایی یعنی بازی کردن مقابل تیمی که تمام توان خود را همراه خود به میدان آورده و تیم‌های مقابل جدال نفسگیری خواهند داشت که بهترین تیم‌ها می‌توانند از این جدال پیروز بیرون آیند. بسیاری که از سبک فوتبال ایتالیا لذت نمی‌برند ممکن است این سبک را نپذیرند مثل اسپانیایی‌ها که به جرات می‌توان گفت تمام سعی خود را کرده‌اند که فوتبالی آکادمیک و زیبا را نمایش دهند و بشدت مخالف سبک فوتبالی هستند که بخواهد به روشی به غیر از تکنیک و تاکتیک وابسته شود آنها بیشتر فوتبال را مثل ورزشی مثل شمشیربازی، بازی می‌کنند سریع و برنده در حالی که ایتالیایی‌ها فوتبال را مثل جنگ‌های تن به تن قدیمی بازی می‌کنند که عرق می‌ریزند و دست به هرکاری برای پیروزی می‌زنند. از طرفی ژرمن‌ها کاملا خونسرد و با حوصله بازی می‌کنند و این بهترین روش مقابله با فوتبال ایتالیاست.