بحرانی كردن بودجه مترو سیاسی است
دبیر شورایعالی ترافیک با تاکید بر اینکه شهرداری تهران در سیاست رسانه‌ای خود همواره تلاش داشته دولت را متهم به عدم حمایت از توسعه متروها کند، گفت: بحرانی جلوه دادن کمبود بودجه مترو بازی سیاسی است.مجتبی شفیعی با بیان اینکه دولت در حمایت از متروها حتی بیشتر از تکالیف قانونی‌اش عمل کرده، گفت: کل اعتبارات تخصیص یافته در موضوع توسعه عمرانی خطوط قطار شهری کشور در دولت نهم و یکساله اول دولت دهم نسبت به مدت مشابه در دولت‌های قبل بیش از 13 برابر شده است. این رقم که در سال‌های 79 تا 83 مبلغی در حدود 360/2 میلیارد ریال بوده، بین سال‌های 84 الی 89 به 917/30 میلیارد ریال رسیده است.وی با بیان اینکه اعتبارات پرداختی دولت مربوط به توسعه متروی شهر تهران در دولت نهم و یکساله اول دولت دهم نسبت به همین مدت در دولت‌های قبل بیش از 5/7 برابر شده است، گفت: طوری که این رقم از مبلغ حدود 281/1 میلیارد ریال بین سال‌های 79 تا 83 به رقمی حدود 303/1 میلیارد ریال در فاصله سال‌های 84 الی 89 افزایش یافته است.شفیعی با اشاره به اینکه در سرفصل یارانه بلیت متروی تهران نیز رقم پرداختی در بازه‌های زمانی مورد اشاره در دولت‌های نهم و دهم نسبت به دولت‌های قبل در حدود 3/5 برابر شده است، گفت: این رقم در سال‌های 79 تا 83 جمعا در حدود 259 میلیارد ریال بود که در فاصله سال‌های 84 تا 89 به حدود 303/1 میلیارد ریال افزایش یافته است.دبیر شورایعالی ترافیک تاکید کرد: این مبلغ در سال 89 نسبت به سال 88 طی یک‌سال، رشدی حدود 5 برابر داشته که طی 11 سال اخیر بی‌سابقه بوده است.وی با بیان اینکه بر اساس نص صریح ماده 5 قانون حمایت از سامانه‌های ریلی شهری مصوب مجلس شورای اسلامی «دولت می‌تواند حداکثر تا 50درصد از هزینه احداث خطوط ریلی شهری را پرداخت کند و تامین مابقی این هزینه برعهده شهرداری‌هاست»، گفت: اما دولت در سال‌های اخیر پا را از این تکلیف فراتر نهاده و به طور متوسط در همه کلانشهرهای کشور بیش از 75درصد از این هزینه را پرداخت کرده است طوری که رقم پرداختی دولت به متروهای شهری کشور بدون احتساب شهر تهران در دیگر کلانشهرها در حدود 90درصد از کل هزینه‌هاست.وی یادآور شد: شایسته است شهرداری نیز میزان دقیق رقم بودجه نقدی پرداختی در این حوزه را اعلام کند چرا که بنا به اطلاعات موجود غالبا کمک‌های شهرداری تهران به مترو به‌صورت غیرنقدی بوده که شرکت متروی تهران نیز به واسطه سلسله مراتب اداری همواره راهی جز سکوت در مقابل این مشکلات نداشته است.