محسن جندقی: زمین کج نبود، توپ کم باد نبود، داور هم به نفع نگرفت؛ آلمان قهرمان شد چون حقش بود، چون جوان‌تر بود، چون مربی باشعوری داشت. نمی‌دانم ما هواداران آرژانتین باید چند سال دیگر صبر کنیم تا چنین فرصت نابی برای دریافت جام زرین جهانی به دست آوریم اما این را می‌دانیم که اگر یک مربی فهمیده و بزرگ روی نیمکت آرژانتین بود، آلمان به این راحتی‌ها قهرمان نمی‌شد. سابیا سرمربی آرژانتین نشان داد که واقعا یک مربی متوسط و مرد بازی‌های کوچک است و در بازی‌هایی با قد و قواره فینال جام‌جهانی نمی‌توان روی او حساب کرد. یک مربی باید در یک بازی چه کند؟ او که نمی‌تواند برود داخل زمین و گل بزند؛ با آغاز یک بازی مربی باید ترکیب خوبی بچیند و تعویض‌های طلایی انجام دهد؛ همین. سابیا، در فینال جام‌جهانی، آگوئرو را به جای لاوتزی و پالاسیو را به جای هیگوآین به زمین آورد تا فاجعه رقم بخورد. در طول بازی آرژانتین زیاد حمله نمی‌کرد اما همان حملات اندک زهردارتر از حملات آلمان بود چراکه هیگوآین و لاوتزی در کنار مسی می‌توانستند از کوچک‌ترین لحظات استفاده کرده و موقعیت خلق کنند اما در نیمه دوم و با هنرنمایی! آقای سرمربی حملات آرژانتین خنثی شد چون بدترین بازیکن جام‌جهانی یعنی پالاسیو که سطح بازی او از بسیاری از بازیکنان تیم ملی ایران پایین‌تر بود به زمین آمده بود. آگوئرو نیز حتی یک دهم توانایی‌ای که در منچسترسیتی از خود نشان داده بود، رو نکرد تا آرژانتین در نیمه دوم به یک تیم معمولی و خسته‌کننده تبدیل شود. لیونل مسی به تنهایی نمی‌توانست با نویر و مدافعان با انگیزه آلمان مقابله کند. مسی تنها بود، تنهای تنها. اگر کسی این را نمی‌دانست که آرژانتین در ردیف پیرترین تیم‌های جام‌جهانی 2014 قرار دارد در وقت‌های اضافی بازی به راحتی می‌توانست این موضوع را بفهمد. پیرمردهای آرژانتین دیگر توان 120 دقیقه مقابله با آلمانی که برزیل ر ا سلاخی کرده بود و با انگیزه‌ای باورنکردنی بازی می‌کردند، نداشتند. کسی هم انتظار نداشت این آرژانتین آن آلمان را شکست دهد اما می‌شد که بشود! آلمان در این جام جهانی، تیم یکدست و منظمی بود و با قهرمانی ژرمن‌ها عدالت برقرار شد اما تفاوت آرژانتین و آلمان فقط در سبک بازی و نظم تیمی نبود بلکه آنها به اندازه یک سرمربی با شعور با یکدیگر فاصله داشتند. اگر آرژانتین افتضاح بود باید مثل برزیل و پرتغال تحقیر می‌شد اما این تیم تا دقیقه 113 پا به پای آلمان بازی کرد. فاصله آلمان و آرژانتین به اندازه یک فرمانده باهوش بود. یوآخیم لو دقیقه 31 شورله را در یک تعویض اجباری به جای کرامر به زمین آورد و دقیقه 88 نیز گوتزه را به جای کلوزه وارد زمین کرد. همین 2 تعویض برای ژرمن‌ها مانند معجزه بود تا بتوانند دروازه رومروی سختکوش را باز کنند. آن دقیقه 113 طلایی برای آلمانی‌ها و نحس برای آرژانتینی‌ها فرا رسید و شورله پاس داد و گوتزه کار را تمام کرد. باور کردنی نبود. آلمان به حقش رسید اما هیچ‌کس باور نمی‌کرد در دقیقه 113 گل قهرمانی به ثمر برسد. آرژانتینی‌ها که در این جام هیچگاه گل اول را دریافت نکرده بودند، گل خوردند تا معلوم شود برنامه و توانی برای جبران گل ندارند. آرژانتین قهرمان نشد و کسی هم انتظار نداشت قهرمان شود اما می‌شد باز هم معجزه‌ای در فوتبال رخ دهد و جام را در دستان لیونل مسی دید. جام‌جهانی 2014 برزیل تمام شد اما این حسرت شاید تا پایان عمر برای مسی و آرژانتینی‌ها و هوادارانشان باقی بماند؛ حسرت بالای سر بردن جام.