همدردی پنهان تورس با دروازه‌بان‌ها
در ماه‌هایی که فرناندو تورس روزگار افول خود را در تیم جدیدش چلسی سپری می‌کرد و نزدیک یک سال از گل زدن عاجز مانده بود، خیلی‌ها به دنبال ریشه روانشناختی این ناتوانی بودند و سرانجام ریشه‌اش را در احساس همدردی مهاجم اسپانیایی با دروازه‌بان‌ها یافتند. تورس در گفت‌وگو با شماره ماه نوامبر مجله Four Four Two اعترافی کرده که قابل تامل است: «برادر من دروازه‌بان بود و من عادت داشتم با او در خیابان بازی کنم. یک روز توپ به دندان جلویی‌ام خورد و مادرم دیگر نگذاشت درون دروازه بایستم».
دقت کردید؛ اگر مادر دلسوز فرناندو نبود او شاید به جای هموطنش په‌په رینا داخل دروازه لیورپول می‌ایستاد یا شاید هم هرگز استعدادی را که در گلزنی از خود نشان داده در گل نخوردن بروز نمی‌داد و به هیچ جا نمی‌رسید.
«من هنوز هم در تمرینات از ایستادن در چارچوب دروازه لذت می‌برم و وقتی به ما اجازه داده می‌شود پست‌مان را خودمان انتخاب کنیم اغلب راهی دروازه می‌شوم. دوست دارم آدم‌ها به سمتم شوت بزنند و تا آنجا که می‌توانم توپ‌هایشان را مهار کنم».
پس بعید نیست پس از آنکه فرناندو 2 دندان جلویی‌اش را فدای دروازه‌بانی کرد دچار حس همدردی پنهانی با دروازه‌بان‌های رقیب شده است و فقط باید مادرش را تحسین کرد که نگذاشته این حس در او رشد کند.
احتمالا در روزهای اخیر که تورس دوباره گلزنی را در چلسی از سر گرفته، مادرش از مادرید به لندن آمده و میهمان خانه پسرش شده و هر روز صبح پیش از خروج فرناندو برای تمرین به او نهیب می‌زند که مواظب دندان‌هایت باش وگرنه با شوقی که تورس برای هدف شوت قرار گرفتن دارد معلوم نیست چه بلایی بر سر دندان‌ها و البته سابقه بازیگری‌اش می‌آمد.
تشابه اسمی دردسرساز
هنگامی که جانلوکا روکی، داور مسابقه اینتر- ناپولی، هافبک نرآتزوری جوئل اوبی را بدون هیچ دلیل موجهی اخراج کرد و با یک خطای بیرون محوطه جریمه یک پنالتی به ناپولی هدیه کرد، او مورد هجوم وسیع هواداران نرآتزوری قرار گرفت.
اما آن مسابقه که 3 بر یک به سود ناپولی تمام شد به سیاق ضرب‌المثل «گنه کرد در بلخ آهنگری» گریبان یک مرد نگونبخت بیکار در فلورانس را گرفته است؛ او نه ارتباطی با فوتبال دارد نه در ناپولی یا میلان زندگی می‌کند و حتی مدتی است دست به هیچ کاری نزده اما در خانه‌اش در لیمیته سول آرنو در حومه فلورانس تماس‌های تهدیدآمیز دریافت می‌کند. تنها جرم او همنام بودن با جانلوکا روکی داور مورد اشاره در بالاست.
این مرد 44 ساله به روزنامه محلی «ایل تیرنو» گفته است: «نخستین‌بار نیست که چنین اتفاقی می‌افتد و به همین خاطر من کار داور فلورانسی را دنبال می‌کنم تا ببینم آیا تلفن‌های تهدیدآمیز خواهم داشت یا خیر. همیشه امیدوارم او خوب قضاوت کند ولی در هر حال هیچکس از اینکه پای تلفن بشنود یک عده می‌خواهند بکشندش، خوشحال نمی‌شود».
اگر داوران با توهین یا تهدیدی مواجه می‌شوند، این بخشی از مسؤولیتی است که پذیرفته‌اند به خاطر آن پول خوبی هم می‌گیرند ولی تصورش را بکنید یک آدم بیکار هر روز باید بد و بیراه هواداران تندروی فوتبال را علیه نام خود دریافت کند بی‌آنکه چیزی گیرش بیاید.
به همین دلیل آقای روکی قصد دارد نامش را عوض کند و یک نام بی‌دردسرتر مثل «سیلویو برلوسکونی» یا «ماریو بالوتلی» انتخاب کند!