يمت واقعي فوتبال ما
100 ميليارد هم نيست
برخلاف خيلي از كارشناسان معتقدم كه فوتبال خصوصي مشكلاتي را به وجود مي‌آورد و فوتبال ايران به دليل دولتي بودن راحت‌تر مي‌تواند از پس اين مشكلات بربيايد. سرعت فوتبال ما در حد فوتبال بين‌المللي نيست يعني همگام با فوتبال بين‌المللي پيش نمي‌رويم. علتش هم اين است كه به فوتبال‌مان توجه لازم را نداريم. فوتبال بين‌المللي درگير آفت‌هايي شده است، اما به دليل اينكه اين فوتبال بين‌المللي به استاندارد معيني رسيده مي‌تواند از ضرر اين آفت‌ها جلوگيري كند. فوتبال بين‌المللي تحت‌تاثير آفت‌هايي مانند بحران اقتصادي است. اين بحران اقتصادي باعث شده نهادهاي توليدي بزرگ از سرمايه‌گذاري در فوتبال صرفنظر كنند. اين مشكلات به فوتبال ما هم سرايت كرده است يعني مسائلي مانند فساد، دستكاري در نتيجه‌ها و دوپينگ به فوتبال ما هم سرايت كرده است. اين مشكلاتي كه در فوتبال وجود دارد مي‌تواند به كشورهايي كه هنوز استاندارد لازم را به دست نياورده‌اند ضرر زيادي بزند. بنابراين فوتبال ما به دليل اينكه دولتي است به راحتي مي‌تواند اين آفت‌ها را از بين ببرد. متاسفانه در كشور ما به اين رشته توجه چنداني نمي‌شود. در كشورهاي اروپايي همه مسؤولان حداقل لگد به توپ زده‌اند و فوتبال بازي كرده‌اند، اما در كشور ما آن توجه وجود ندارد. مسؤولان كشور ما عشق به ورزش بویژه فوتبال ندارند. بنابراين اين توجه به فوتبال وجود ندارد. شايد شوخي بسياري از مسؤولان اين باشد كه چرا 22 نفر به دنبال يك توپ مي‌دوند. وقتي اين توجه نباشد، آفت‌هايي كه در فوتبال بين‌المللي وجود دارد به ما هم سرايت مي‌كند. ايران ارزش افزوده از فوتبال ندارد. نزديك به 400 ميليارد تومان پول وارد فوتبال ما مي‌شود، اما به جرأت مي‌توان گفت كه 100 ميليارد آن هم خرج فوتبال نمي‌شود. در واقع مشكلي كه وجود دارد اين است كه فوتبال ما ارزش افزوده ندارد. به همين دليل وقتي فوتبال ما مانند فوتبال دنيا دچار آن آفت‌ها مي‌شود از 400 ميلياردي كه وارد فوتبال مي‌شود، چيزي باقي نمي‌ماند كه در فوتبال پايه سرمايه‌گذاري شود. اين 400 ميليارد در طول فصل خرج تيم‌ها مي‌شود، اما وقتي در پايان فصل بررسي كنيم مي‌بينيم كه قيمت واقعي آن 100 ميليارد هم نمي‌شود و هيچ ارزش افزوده‌اي نداريم. به دليل اينكه فوتبال ما هيچ ارزش افزوده‌اي ندارد، در ليگ‌هاي اروپايي تنها 2 لژيونر داريم و اگر هم ترانسفر بين‌المللي داريم به ليگ‌هايي مانند ليگ امارات است. به همين دلايل است كه در فوتبال بين‌المللي موفقيت نداريم. در ادامه باید به وجود دلالي و دوپينگ در همه كشورها اشاره کنم؛ دلالي، فساد و دوپينگ در كشور ما هم ديده مي‌شود، اما نبايد به خاطر آبرويمان چشم خود را روي اين مسائل ببنديم. اين آفت‌ها را فوتبال دولتي مي‌تواند برطرف كند. فوتبال بين‌المللي خود درگير اين مسائل است. مگر اين فوتبال دولتي است؟ خصوصي است و اين آفت‌ها هم برخاسته از فوتبال خصوصي است. اگر دولت‌هاي غربي خودشان سرمايه‌گذاري كنند، راحت‌تر مي‌توانند جلوي اين آفت‌ها را بگيرند، چرا كه آنها از فوتبال خصوصي برخاسته‌اند. هر چيزي كه خصوصي شده گران شده است. خصوصي سازي مساوي با گران شدن است اما بايد توجه داشت كه ورزش براي مردم است و اين خصوصي‌سازي براي افراد كم‌بضاعت گران تمام مي‌شود و با خصوصي سازي اولين اتفاقي كه مي‌افتد اين است كه قيمت يك بليت حداقل 50 هزار تومان مي‌شود، اما در فوتبال دولتي ما با 5 ميليارد مي‌توانيم روي آن 400 میلیارد نظارت داشته باشيم و نحوه هزينه‌اش را كنترل كنيم. در فوتبال ما روي بخش پايه سرمايه‌گذاري نمي‌شود و هيچ انگيزه‌اي وجود ندارد. ذوب‌آهن در كره برابر سوون سامسونگ به تساوي مي‌رسد، اما در ايران 2 بر يك شكست مي‌خورد. براي اينكه شرايطي كه در كره وجود دارد باعث انگيزه مي‌شود، ولي وقتي وارد ورزشگاه ذوب‌آهن مي‌شوي انگار به يكي از ورزشگاه‌هاي بنگلادش رفته‌اي. درباره نقش مديريت در مشكلات فوتبال ايران و عدم نتيجه‌گيري‌ها هم مسائلی وجود دارد، مساله مديريتي دايره‌اي معيوب است كه همه چيزش با هم ارتباط دارد. اين مشكلات با مديريت بي‌ارتباط نيست، اما مديريت نيست كه فوتبال معيوب را در بر مي‌گيرد. بلكه فوتبال معيوب است كه مديريت را در بر مي‌گيرد. اين آفت‌هاست كه فوتبال را مي‌سازد و حتي در فوتبال بين‌المللي هم اين مشكل وجود دارد. آفت خودش در نحوه انتخاب مديران و بازيكنان نقش دارد. به نظر من دولت نبايد خجالت بكشد و سعي نكند كه آبروداري كند، چرا كه آبروي فوتبال دنيا رفته است. اگر دولت زرنگي كند و هوشمندانه عمل كند مي‌تواند فاصله فوتبال ما را با كشورهاي ديگر كم كند. دولت بايد تلاش كند كه از اين فوتبال آفت‌زدايي كند. در سراسر ايران استعدادهاي زيادي وجود دارد كه در حد برزيلي‌ها هستند و اگر امكانات به آنها تعلق بگيرد، مي‌توانند رشد كنند. متاسفانه هنوز هم به دنبال اين هستيم كه يك مربي نامي بياوريم تا همه كارها را انجام بدهد، اما مساله اين است كه در فوتبال بين‌المللي تا حدي تعيين شده است كه چه تيم‌هايي از آسيا به جام جهاني بروند. گاهي با قدرت