سناریوی جدید
در هجمه به انقلاب
اخیرا دولت آمریکا در یک اقدام کاملا تبلیغاتی و با میدانداری رسانه‌های صهیونیست، سناریوی مسخره تلاش دولت ایران برای ترور عادل الجبیر، سفیر عربستان در خاک آمریکا را در سطح بین‌المللی در دستور کار قرار داده است.
تلاش سازمان‌یافته اخیر صهیونیست‌ها در متهم کردن ایران اسلامی به طراحی ترور سفیر سعودی توسط 2 آمریکایی ایرانی‌تبار به اسامی منصور ارباب‌سیار و غلام شکوری آن هم به دست قاچاقچیان مواد مخدر مکزیکی، ماجراي بسيار مضحكي است که از زوایای مختلف قابل بررسی است. مثلا به راحتی می‌توان انتشار چنین خبر دروغی را در راستای تلاش هدفمند کارتل‌های نفتی جهان سرمایه‌داری برای روشن کردن آتش اختلاف میان 2 عضو اصلی اوپک تفسیر کرد. به هر حال هر آدم عاقلی می‌تواند به راحتی درک کند که کشور بزرگی همانند ایران که خود سالیان طولانی قربانی تروریست‌های مورد حمایت غربی‌ها بوده و منطق گفت‌وگو یکی از استراتژی‌های اصلی آن به حساب می‌آید و هیچگاه ترور را در دستور کار نداشته است، بی‌شک اقدام به ترور نمی‌کند و از سوی دیگر، به فرض محال، چنانچه ترور سفیر عربستان در دستور کار مسؤولان امنیتی ایران قرار داشت باز پذیرفتنی نیست که سیستم امنیتی كشور که اقتدار و توانمندی آن زبانزد خاص و عام است تا این اندازه ناشیانه داخل خاک آمریکا آن هم در شهر دیپلماتیک نیویورک دست به چنین بازی بی‌حاصلي بزند. فارغ از تناقضات متعدد موجود در اصل خبر و وجود ابهامات خاص در موضوع معرفی ایرانی دستگیر شده به عنوان نیروی قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی که اتفاقا نامبرده 10 سال قبل به دلیل دزدی در آمریکا بازداشت بوده، می‌توان از زاویه دیگری هم به موضوع نگریست. پیشبرد گام به گام سیاست ایران‌هراسی در منطقه، مقابله با شکل‌گیری هلال شیعی در خاورمیانه، تلاش عجولانه برای احیای هویت سیاسی از دست رفته دولت سعودی، تخریب جایگاه ایران اسلامی نزد ملل مستضعف و محرومان جهان اسلام، کاستن از فشار خودجوش ملل مسلمان بر دولت غاصب اسرائیل و لاپوشانی خطای استراتژیک دولت ترکیه در پذیرش استقرار سپر دفاعی ناتو می‌تواند از علل اصلی طرح چنین سناریوی خام و ناپخته‌ای باشد. لازم به اشاره است که از سالیان دور 3 کشور ایران، عربستان‌سعودی و ترکیه به دلایل مختلف جمعیتی، جغرافیایی و پیشینه تمدنی‌شان نقش راهبردی در تحولات جهان اسلام برعهده داشته‌اند که در گذر زمان این ایفای نقش متناسب با میزان مقبولیت این کشور‌ها نزد ملل مسلمان با فراز و فرودهای قابل تاملی روبه‌رو بوده است. برای نمونه در یکصد سال اخیر دولت لائیک و اسلام‌ستیز ترکیه به دلیل سرسپردگی کامل به اروپایی‌ها و رویکرد غلط مصطفی کمال‌پاشا (آتاتورک) طی یک دستورالعمل کاملا انگلیسی همه قوانين اسلام را در ترکیه ملغي اعلام کرده و در اقدامی شتابزده و در راستای رسیدن به امپراتوری عثمانی با تغییر خط عربی و تقويم هجري به تقويم ميلادي و ممنوع کردن ظالمانه هر نوع حجاب اسلامی و منحل کردن دادگاه‌هاي شرعی و از رسمیت انداختن دين اسلام در سال 1928 در ترکیه شدیدا جایگاه ترکیه را در جهان اسلام تنزل داد و در کنار ترکیه سیاست‌های تقلیدی رضاشاه پهلوی از کمال آتاتورک لطمات جبران‌ناپذیری بر موقعیت ایران در جهان اسلام وارد کرد اما در همان ایام به موازات تضعیف موقعیت کشور‌هاي ترکیه و ایران، دولت وهابی عربستان به علت قرار گرفتن خانه کعبه در مکه و تظاهر حکام عربستان به دینداری متقلبانه توانست موجبات تقویت جایگاه عربستان در جهان اسلام را فراهم كند و سعودی‌ها عنوان ام‌القرای جهان اسلام را متظاهرانه مصادره کردند.
به هر صورت در دوران پیش از پیروزی انقلاب اسلامی 2 کشور ایران و ترکیه به دلیل اطاعت کامل از غربی‌ها و همراهی آشکار با دولت آمریکا در همراهی با رژیم جعلی صهیونیست و دفاع فراگیر از هویت نامشروع صهیونیست‌ها و انجام مراودات گسترده اقتصادی– سیاسی با رژیم اشغالگر قدس متزلزل‌ترین موقعیت را نزد ملل مسلمان داشتند. به طور طبیعی با پیروزی انقلاب اسلامی و تغییر فضای سیاسی حاکم بر جامعه انقلابی ایران و دفاع اصولی حضرت امام(ره) از محرومان و مبارزه آرمانی انقلاب اسلامی با سلطه‌گری‌های استعمارگران غربی معادلات از پیش طراحی شده غربی‌ها به هم ریخته و استمرار حکومت اسلامی مبتنی بر اصل مترقی ولایت‌فقیه ضمن افزایش غیرقابل تصور میزان ضریب نفوذ جهانی ایران، موقعیت ایران را در جهان اسلام دست‌نیافتنی کرد و متقابلا با صدور تدریجی مفاهیم انسان‌ساز انقلاب اسلامی و اقدام استراتژیک حضرت امام(ره) در رونمایی از اسلام آمریکایی آل‌سعود از اعتبار کاذب دولت سعودی نزد ملل مسلمان بشدت کاسته شد و دولت عربستان از جایگاه ام‌القرایی به حامی اصلی دیکتاتورهای جنایت‌پیشه منطقه تنزل یافت. البته تحولات بعدی و رخداد‌های منطقه نیز در افول قابل پیش‌بینی اعتبار بین‌المللی دولت وهابی عربستان بی‌تاثیر نبوده است. در حال حاضر که موج بیداری اسلامی در حال پیچیدن تومار دیکتاتورهای منطقه است، سیاست ضداسلامی دولت سعودی در حمایت فزاینده از دیکتاتورهای بنام منطقه مانند بن‌علی، حسنی مبارک، عبدالله صالح، آل‌خلیفه و مهم‌تر از همه لشکرکشی مذبوحانه برای سرکوب شیعیان مظلوم بحرین موجب شده دولت وهابی سعودی نزد افکار عمومی و جهان اسلام مشروعیت و مقبولیت سیاسی- دینی خویش را از دست داده و به منفورترین دولت جهان اسلام مبدل شود. بدیهی است در چنین شرایط خطرناکی بازسازی هویت از دست رفته سعودی‌ها به هر نحو ممکن در دستور کار دولت آمریکا قرار گیرد و در نهایت در ازای متهم شدن ایران اسلامی به داشتن رویکرد تروریستی دولت وهابی سعودی مجال تنفس سیاسی پیدا کند، لذا قابل پیش‌بینی است که در آینده‌ای نزدیک ما شاهد موج سهمگین تبلیغات سوء علیه ایران باشیم. به هر حال کاملا طبیعی است که آمریکایی‌ها برای رسیدن به اهداف خویش در منطقه غنی و سرشار از مخازن نفت و گاز خلیج‌فارس از هیچ کوشش غیرانسانی فروگذار نکنند.