مهاجرت علما و مردم تهران به قم و آغاز هجرت کبری در جریان نهضت مشروطه (1285ش)
در ادامه نهضت مشروطه، پس از آنکه خواستههای علما و مردم در مورد تاسیس عدالتخانه و اجرای قوانین اسلام و... عملی نشد، علما تصمیم گرفتند به قم مهاجرت کرده و در حرم حضرت معصومه(س) تحصن کنند. این مهاجرت، موجی از یک قیام در سراسر کشور ایجاد کرد و علمای بزرگ زمان به این تحصن پیوسته و روحانیون سایر شهرها با تلگرافهای متعدد، در انجام خواسته متحصنان قم پافشاری کردند. در جایی که نهضت در اوج پیروزی قرار داشت و مظفرالدین شاه قاجار هم خواسته رهبران نهضت را پذیرفته بود، به واسطه دستهای مرموزی که در جریان بود، اولین انحراف نهضت آشکار شد و عدهای از مردم، ناآگاهانه به سفارت انگلیس پناهنده شدند و در حیاط سفارت تحصن کردند. تحصن بیش از 20 هزار نفر از مردم در سفارت انگلستان، هرچند در ظاهر به بهانه حفظ جان مردم صورت میگرفت ولی در واقع نوعی تعدی از احکام اسلامی بود که استعمار پیر به دنبال آن بود. سرانجام بر اثر فشار متحصنان، مظفرالدین‌شاه تمام خواستههای آنان را پذیرفت و در 14 مرداد 1285ش، طی فرمانی، ضمن عزل عینالدوله، صدراعظم مستبد خود، دستور برگزاری انتخابات و تشکیل مجلس شورا را صادر کرد. در نهایت علما و مردم متحصن در قم، 10 روز بعد از امضای فرمان مشروطه، با احترام به تهران بازگشتند.
معراج پیامبر اسلام(ص)(سال دوازدهم بعثت)
بنا به روایتی، پیامبر گرامی اسلام، در شب هفدهم ماه رمضان سال دوازدهم بعثت به امر خداوند از مکه به بیت‌المقدس سیر و به آسمانها عروج کرد. در اولین آیه از سوره اسراء، این معجزه بزرگ، توصیف شده است. با توجه به این آیه و سخنان حضرت محمد(ص)، ایشان در معراج با بسیاری از اسرار الهی، رموز جهان آفرینش و سرنوشت انسانها در جهان دیگر آشنا شد. مرکب پیامبر در این سفر آسمانی بُراق نام داشت و جبرئیل، فرشته بزرگ خداوند، با آن حضرت همسفر بود و دیدنیهای عالم بالا و ملکوت و فرشتگان آسمان، بهشت و جهنم را به پیامبر نشان داد. این حادثه از معجزات بزرگ پیامبر گرامی اسلام به شمار میرود و حاکی از جایگاه رفیع ایشان است.
تصرف و اشغال بیت‌المقدس در فلسطین توسط سپاهیان صلیبی (1099م)
جنگهای صلیبی عنوان یک سلسله از جنگهایى است که طی قرون 11 تا 13 میلادی با تهاجم مسیحیان به سرزمینهای اسلامی به وقوع پیوسته است. در این نبردها که به بهانه نجات قبر حضرت عیسی(ع) از دست مسلمین آغاز شد قتل و غارت و استثمار و استعمار مسلمین، هدف اصلی جنگجویان مسیحی بود. در سال 1095م پاپ اوربانوس با شعار «این است اراده خدا» نسبت به تصرف بیت‌المقدس توسط مسلمانان که از آنها به عنوان دشمن یاد کرد، اظهار نگرانی کرد و برای آزادسازی آن از یاران مسیح(ع) کمک خواست. از اینرو اولین جنگ صلیبی در نیمه آگوست 1096م با شرکت اقوام اروپایى آغاز شد و مسیحیان به طرف فلسطین به راه افتادند. آنان در مسیر خود پس از کشتار و قتل عام در شهرهای منطقه آسیای صغیر و به ویژه انطاکیه، به راه خود ادامه دادند. شهر بیت‌المقدس در آن زمان در اختیار خلفای فاطمی بود و اگرچه در ابتدای کار، دولت فاطمی به صلیبیون پیشنهاد دوستی داد اما آنها که برای قتل و غارت و تصرف آن شهر حرکت کرده بودند ضمن رد این پیشنهاد، خود را به آن منطقه رساندند. در این هنگام، اردوی 400 هزار نفری مسیحیان برای تسلط بر بیت‌المقدس آماده میشدند. صلیبیون حدود 40 روز به محاصره شهر ادامه دادند و سرانجام پس از چند حمله، موفق شدند بخشی از دیوار دفاعی شهر را ویران کرده و پس از فرار مدافعان آن، سربازان صلیبی وارد شهر شدند. در نهایت در روز 15 ژوئیه 1099 بیت‌المقدس سقوط کرد. در این جریان سربازان مسیحی آنچنان قتل و غارت و کشتاری به راه انداختند که همه مورخان، اعم از مسیحی و مسلمان، به آن اذعان کردهاند. در جریان این حمله وحشیانه در مسجدالاقصی بیش از 70 هزار نفر به قتل رسیدند و این آغازی بود بر تسلط مسیحیان بر اولین قبله مسلمین.