این روزها حضور در ورزشگاه اولدترافورد شما را متوجه تبلیغی برای «آقای سیب‌زمینی» می‌کند. این یک برند محبوب چیپس در مالزی است که در قامت آگهی‌های دور زمین منچستریونایتد جلوه‌گر شده، درست مثل سینگا که یک نوشیدنی تایلندی است. لیگ برتر و باشگاه‌های نخبه‌اش حالا خانه برندهای تولیداتی از سراسر جهان شده‌اند که البته بازار آسیای‌شرقی در آن جایگاهی ممتاز دارد. باشگاه فوتبالی که در قرن نوزدهم توسط مردان راه‌آهن منکانی (منچستری) تاسیس شده بود حالا ابزاری است بازرگانی برای پول درآوردن از کوآلالامپور گرفته تا بانکوک. در منچستریونایتد بازاریابی بی‌پایانی برای جست‌وجو‌ی جریان سودآور به وسعت جهان راه افتاده است. وقتی یان آلیر، مدیر اجرایی لیورپول عرف را زیر پا گذاشت و پیشنهاد داد نام‌های بزرگ لیگ برتری باید قادر باشند درباره حق پخش تلویزیونی (بازی‌هایشان) در آن سوی آب‌ها چانه‌زنی کنند در واقع می‌توان باشگاهش را پیشدار عبور از پلی قلمداد کرد که فوتبال جزیره را به رودهای پرآب و منفعت و جریان‌های تجاری رسانده است. لیورپول در وهله اول هنوز باشگاهی تجاری است و آلیر به دنبال زنده کردن سنت فراموش شده آن است. آنها نخستین باشگاه بریتانیایی بودند که نام حامیان مالی را روی پیراهن‌هایشان آوردند. در 1979 آنها با قراردادی موافقت کردند که هیتاچی غول الکترونیکی آن زمان را به آرم پیراهن‌شان بدل می‌کرد و این یک تبلیغی زودهنگام در همکاری با منافع آسیایی‌ها بود. بسیاری از باشگاه‌ها ممکن است توسط هواداران‌شان لعن و نفرین شوند که چرا از لیگ قدیمی فوتبال که برای دهه‌ها توسط باشگاه‌هاشان تسخیر شده بود پا به دنیای پس از 1992 گذاشته‌اند که لیگ برتر امروزی ماحصل آن است هرچند یکی از معماران این ساختار پرمنفعت فعلی فوتبال انگلیس نوئل وایت بود، یعنی رئیس به تازگی برکنار شده باشگاه لیورپول که تا سال 2007 هنوز مدیر اجرایی آن بود. باشگاه او یکی از همراهان کلیدی «پنج بزرگ» فوتبال جزیره یعنی لیورپول، اورتون، آرسنال، تاتنهام و منچستریونایتد بود که نقشی کلیدی در روند مکانیزه کردن ساختار جدید لیگ داشتند. لیورپول در حالی پا به لیگ برتر انگلستان گذاشت که پیشتازی‌اش به سختی قابل نفوذ بود. تصورش را بکنید که از آن زمان تا فصل گذشته، 19 سال طول کشید تا منچستریونایتد به‌رغم برتری بی‌چون و چرای 2 دهه‌ای‌اش بر فوتبال جزیره تازه به رکورد 18 عنوان قهرمان لیگ که در تمام این سال‌ها در انحصار لیورپول بود، دست یابد. 4 قهرمانی اروپایی را هم به اینها اضافه کنید، افتخاری که حتی اقتدار من‌یو هم دستش به آن نرسید. آنچه مسیر لیورپول را رو به قهقرا برد شاید فاجعه هیلزبورو بود که رهبری مثل کنی دالگلیش را درگیر عواقب احساسی و انسانی فاجعه کرد و از لیورپول دور کرد و با اینکه گروه ورزشی فنوی در حال مدرن کردن لیورپول به همان شکل منچستریونایتد هستند اما حقیقت این است که در 20 سال گذشته آنفیلدی‌ها فقط یک بار دیگر در لیگ برتر بالاتر از اولدترافوردی‌ها ایستاده‌اند و در همان حال چلسی و منچسترسیتی با آمدن مالکان میلیاردر خود را در میدان رقابت به‌پیش انداخته‌اند. پس چانه‌زنی بر سر حق پخش تلویزیونی شاید تنها بهانه برای لیورپولی‌ها باشد تا یک بازی جدید به موازات بازی واگذار کرده‌شان در لیگ برتر به راه اندازند تا شاید در آن از رقبای خود پیشی بگیرند.