یک کارگر انقلابی
او که به تازگی ۴۰ساله شده در یک طبقه کارگری و کنار شهروندان رمی «راستگرا» بزرگ شد. از این رو در کودکی می‌توانست به یک راست افراطي تبدیل شود. کودکی او تحت تأثیر تروریست‌های جناح راست و چپ دهه۷۰ ایتالیا بود. دی‌کانیو قبل از اینکه فوتبالیست شود یکی از هواداران تیم لاتزیو بود و در سال ۱۹۷۰ بسیاری از حامیان لاتزیو (و تعداد کمی از بازیکنان) به حزب فاشیست پیوستند.
سیمون مارتین، نویسنده کتاب فوتبال و فاشیسم می‌گفت در طول سال‌های استیلای فاشیسم در ایتالیا (۱۹۴۵ تا۱۹۲۲)، لاتزیو یک باشگاه فاشیست نامبروان نبود.
در مقایسه، رقیب آنها، تیم رم براساس اصول فاشیستی تاسیس شد. سیمون مارتین در کتابش می‌نویسد: «فاشیسم واقعی بین سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۰ به لاتزیو رسوخ کرد و پیدا کردن دقیق منشأ ورود آن مشکل است اما بدون شک وجود دارد». خود باشگاه از پیامدهای سلام فاشیستی دی‌کانیو بعد از پیروزی لاتزیو بر رم جانبداری کرد و در یکی از بیانیه‌هایش اظهار داشت: «تیم ما استحقاق برد را داشت و جشن بازیکنان و هواداران بعد از بازی بر حق بود». البته آن سلام و چیزهایی مانند این، مورد تنفر بسیاری از هواداران تیم بود. حتی کسانی بودند که ادعا می‌کردند حرکت دی‌کانیو آنها را از تیم لاتزیو بریده و به سمت رقیب دیرینه آنها رم متمایل کرده است. بیان شعارهای مبتذل فاشیستی توسط تماشاچیان، لزوما به معنای فاشیست بودن آنها نیست. اصولا هواداران متعصب به سادگی به هر نمادی که موجب ایجاد شوک شود، علاقه دارند. بسیاری از آنها قدرت تشخیص اندیشه‌های فاشیستی و غیرفاشیتی را ندارند. در فرهنگ هواداران فوتبال ایتالیا، سلام فاشیستی دی‌کانیو در بدو امر این معنا را می‌رساند: «من هم مانند شما یکی از طرفداران فدایی لاتزیو هستم».
پائولو دی‌کانیو و سلام فاشیستی
سلام فاشیستی پائولو دی‌کانیو هنگام پیروزی لاتزیو بر تیم رم، الهامبخش عشق، ترس و انزجار بود و به این جهت در فهرست مردان سیاسی ما قرار می‌گیرد. شاید برگشتن به صحنه‌ای از سال‌های گذشته کمی نامأنوس باشد جایی که فوتبالیست‌های آلمانی و انگلیسی قبل از بازی بین‌المللی خود، سلام فاشیستی (زنده‌باد هیتلر) را انجام می‌دادند اما صحنه بعدی ما در سال ۲۰۰۵ است که مهاجم تیم لاتزیو پائولو دی‌کانیو با حرکت دست به هواداران تیم خود سلام فاشیستی نشان داد. سلام فاشیستی دی‌کانیو که حداقل ۳بار در ۳مسابقه تکرار شد، او را در زمره مردان سیاسی ما قرار می‌دهد. این تصویر به همراه خود بسیاری از موضوعات تاریخی ایتالیای مدرن را به ذهن می‌آورد. سیلویو برلوسکونی، نخست‌وزیر ایتالیا گفت: «این سلام هیچ معنای ویژه‌ای ندارد» و در ادامه اضافه کرد: دی‌کانیو پسر خوبی است. برلوسکونی حداقل در یک‌جا اشتباه می‌کند. شاید او وانمود کرده که سلام دی‌کانیو معنای سیاسی نداشته است اما در حقیقت حرکت این فوتبالیست او را در یک طرف جنگ ناتمام داخلی ایتالیا
قرار می‌دهد.