3 عامل توقف استقلال
آیا مظلومی نمی‌توانست؟
بازبینی دوباره مسابقه استقلال و راه‌آهن نشان می‌دهد که شاگردان علی دایی در طول بازی 14 بار خود را روی زمین انداختند که در خوش‌بینانه‌ترین حالت، نیمی از آنها تمارض و صرفا به قصد از نفس انداختن جریان بازی بود. اما این سبک «بازی چرک» که راه‌آهنی‌ها برگزیده بودند، به تنهایی عامل توقف استقلال نبود. آبی‌ها در طول 90 دقیقه مشکلاتی آشکار داشتند که کم و بیش در بازی‌های قبلی این تیم هم نمود داشت. در ادامه 3 فاکتور موثر در عملکرد ضعیف استقلال را با هم مرور می‌کنیم.
ضعف‌های پنهان خط دفاعی
استقلال در خط دفاعی نسبت به سایر خطوط، کم‌بضاعت‌تر جلوه می‌کند و این حقیقتی است که حتی مربیان این تیم هم به آن اذعان دارند. مدافعان استقلال در بازی هوایی اغلب مغلوب مهاجمان بلند‌قامت می‌شوند، اصل پوشش را به‌خوبی رعایت نمی‌کنند و در دقایقی از بازی، تمرکز لازم را ندارند اما این همه مشکلات خط دفاعی این تیم نیست و ضعف پنهان مدافعان، روند بازی آبی‌ها را مختل می‌کند.در بازی با راه‌آهن و در غیاب پژمان منتظری (کم‌اشتباه‌ترین عنصر دفاعی استقلال)، پرویز مظلومی، میثم حسینی را در سمت چپ قرار داده بود، عزیززاده و عمران‌زاده مدافعان مرکزی بودند و علی حمودی در دفاع راست به کار گرفته شده بود. از این جمع 3 نفر اول هیچ کدام نه توان «حمل توپ» را دارند و نه قابلیت اینکه با پاس‌های سالم، توپ را به خط میانی منتقل کنند. علی حمودی هم که نسبت به دیگران توانایی بهتری در «بازی در فضای محدود و تحت فشار» را دارد، این روزها آنقدر بی‌روحیه و فاقد اعتماد به نفس است که بعید است در کوتاه‌مدت، مهره‌ای موثر برای خط دفاعی استقلال باشد. در هر سطح از فوتبال، تفاوتی نمی‌کند لالیگا باشد یا دسته سوم تهران، یکی از وظایف اولیه مدافعان «پایه‌ریزی حمله» است اما ضعف‌های تکنیکی مدافعان استقلال، باعث شده این وظیفه کاملا فراموش شود و عناصر خط دفاعی این تیم فقط به رد و بدل کردن پاس‌های عرضی اکتفا کنند تا زمانی که تحت فشار قرار بگیرند و با یک ارسال بلند، توپ را به زمین حریف بفرستند. به بیان دیگر، مدافعان استقلال، اغلب در «آغاز حمله» مشارکتی ندارند و غالب دقایق بازی برای رساندن توپ به خط میانی با مشکل مواجه هستند. در همین تیم استقلال در سال‌های گذشته مدافعان پا به توپی مثل سهراب بختیاری‌زاده، مهدی پاشازاده و حتی پیروز قربانی داشته که در این زمینه متبحر بودند اما مدافعان فعلی استقلال (با کمی اغماض به استثنای پژمان منتظری) فاقد چنین ویژگی‌هایی هستند.
گاهی به چپ نگاه کن
استقلال در بازی با راه‌آهن، رکوردی خلق کرد که شاید تا پایان لیگ شکسته نشود؛ این تیم تا قبل از دقیقه 68 که آرش برهانی به جای میداوودی به زمین آمد و اسماعیل شریفات هم از چند دقیقه بعد به سمت چپ متمایل شد، هیچ حرکت هجومی از سمت چپ نداشت، چون اصلا بازیکنی در این جناح نداشت! به عبارت ساده‌تر، استقلال در بیش از دو‌سوم بازی فقط به نفوذ از سمت راست متمرکز شد و نتیجه‌اش هم پیدا بود؛ فرسوده شدن خسرو حیدری، جباری و تیموریان که تقریباً تمام نیمه اول مشغول رفت و برگشت در این منطقه بودند طوری که این 3 نفر که 3 روز قبل بازی سنگین مقابل بحرین را پشت‌سر گذاشته بودند، در
20 دقیقه پایانی حتی نای ایستادن هم نداشتند. وقتی یک تیم فقط به حمله از یک جناح و با یک سبک مشخص دل می‌بندد، کور کردن منافذ نفوذ، کار چندان دشواری نیست و این کاری بود که راه‌آهنی‌ها از پس آن برآمدند. گل استقلال هم اگرچه در نهایت با یک ارسال از سمت راست به ثمر رسید اما این گل (مانند گلی که در بازی با سایپا به ثمر رسید) بیش از هرچیز ناشی از خلاقیت فردی فرهاد مجیدی و موقعیت‌شناسی مجتبی جباری بود، نه استراتژی تیمی.
فریز شدن در جریان بازی
پرویز مظلومی بعد از بازی به فرصت ناچیز ریکاوری و بازی ملی‌پوشانش مقابل بحرین اشاره کرد و گفت: «در اواخر بازی حتي آندرانيك تيموريان توان دويدن نداشت و مجتبي جباري نيز ايستاده بود». ای‌کاش یکی از خبرنگاران حاضر در کنفرانس مطبوعاتی از مربی استقلال می‌پرسید: «پس چرا از تعویض سوم استفاده نکردید؟» تیموریان، کیانوش رحمتی و میثم حسینی هر کدام می‌توانستند سومین تعویضی استقلال در بازی با راه‌آهن باشند اما مظلومی که می‌دید تیمش از دقیقه 80 به بعد، توان فشار آوردن به حریف را ندارد، با همان نفرات بازی را ادامه داد. اگر قوانین فوتبال به گونه‌ای بود که یک نیمه امروز و نیمه دوم فردا برگزار می‌شد، مربیان تصمیم‌های بهتری برای نیمه دوم می‌گرفتند اما مهم این است که در لحظات بحرانی بازی، تصمیم‌های آنی، بهترین تصمیم‌ها باشد. مظلومی می‌توانست از ابتدای نیمه دوم، محسن یوسفی یا فریدون زندی را که قابلیت بازی در جناح چپ را دارند، به زمین بیاورد اما انگار او هم در تب و تاب بازی غرق شده بود.