کدام تیتر یک؛
صدای ستاره‌ها یا صدای مردم؟
صدای اعتراض‌شان بلند است، برای انعکاس این صدا و برای انتشار این اعتراض تا بخواهید رسانه هست،
13-12 روزنامه ورزشی، پرشمار نشریات هفتگی و ماهانه و حتی صفحات ورزشی همه روزنامه‌های اجتماعی و سیاسی. وقتی بازیکنان فوتبال در ایران با بدقولی مدیران باشگاه‌ها مواجه می‌شوند و حقوق و اقساط قراردادشان به تعویق می‌افتد، آنگاه روزهای آشتی ستاره‌ها با رسانه‌ها آغاز می‌شود. رسانه‌ها اعتراض ستاره‌ها را انعکاس می‌دهند، اعتراض‌شان به مدیران تیتر یک می‌شود و اتفاقا این روش تکراری همیشه حاصلی دارد، حاصلی برای ستاره‌ها که با یک اعتراض، حقوق معوقه‌شان به حساب بانکی‌شان واریز می‌شود، مصاحبه‌ها نیز اغلب برای تلطیف روابط با مدیران، توسط ستاره‌ها تکذیب می‌شود و این پایانی خوش و تکراری برای بازیکنان است! این روزها که بی‌پولی تیم‌های دولتی، سروصدای بازیکنان را بلند کرده، دوباره اعتراض ستاره‌ها به تیتر یک روزنامه‌ها تبدیل شده، تهدید به پنجم شدن، تهدید به اینکه دیگر نمی‌توانیم ادامه بدهیم و... حتی یک مربی گفته که اگر عاشق این تیم نبودم، 2 دقیقه هم اینجا نمی‌ماندم و... مدیران احتمالا آشفته و نگران می‌شوند، حوصله این همه طعنه ستاره‌ها را ندارند، حوصله این همه حاشیه را ندارند و چاره‌ای نمی‌یابند جز اینکه از منبعی دولتی پولی تهیه کنند و حقوق بازیکنان و مربیان را بپردازند. اما به زندگی حرفه‌ای دیگر اقشار جامعه نگاه کنید. قرار نیست این بحث بی‌پایان و بی‌حاصل که چرا بازیکنان در فوتبال ایران قراردادهای چند صد میلیونی و حتی نزدیک به یک میلیارد می‌بندند را دوباره مطرح کنیم. این بار بحث بر سر چیز دیگری است، بر سر اینکه آیا برای سایر اقشار جامعه رسانه‌ای هست که صدای اعتراض‌شان را به جایی برساند؟ آیا اگر معلم‌ها حقوق خود را ماه‌ها دریافت نکنند، روزنامه‌های پرشماری را می‌بینیم که صدای اعتراض گروهی از معلم‌ها را به تیتر یک تبدیل کنند؟ فقط در مواردی چنین اتفاقاتی رخ می‌دهد که کار به جای باریک رسیده باشد. حتی اغلب از انعکاس این نوع اعتراض‌ها، برداشت‌های سیاسی می‌شود یا اساسا انگیزه انعکاس آن سیاسی است. روزنامه‌نگاران بسیاری پس از سال‌ها کار روزنامه‌نگاری از بیمه محروم بوده‌اند.
15-10 سال روزنامه‌نگاری بدون یک روز سابقه بیمه. روزنامه‌نگاران بسیاری پس از سال‌ها کار در یک روزنامه، هنگام برکناری یا کناره‌گیری از محل کارشان، حق سنوات خود را دریافت نکرده‌اند. این حکایت بسیاری از کارگران و کارمندان مراکز خصوصی و... هم هست. به دور و برتان نگاهی بیندازید... . اعتراض اینها کجا شنیده می‌شود؟ اعتراض اینها کجا انعکاس می‌یابد؟ کی و چگونه به تیتر یک تبدیل می‌شود؟بازیکنان فوتبال اما اگر یک ماه از موعد دریافت اقساط‌شان بگذرد، زمین و آسمان را به هم می‌دوزند. تیتر یک پشت تیتر یک. اعتراض پشت اعتراض. موضع‌گیری‌های تند علیه باشگاه، قهر و نازهای تکراری و سرانجام دریافت همه حقوق معوقه... . همین چند روز پیش یکی از بازیکنان شاخص استقلال در توجیه تساوی مقابل راه‌آهن به مشکلات مالی تیم اشاره داشت و گفت بازیکنان تیم ما پول ندارند به اتومبیل خود بنزین بزنند یا پول آژانس بپردازند. این اغراق بزرگ را چگونه می‌توان باور کرد؟ آیا باورکردنی است که بازیکنان استقلال– که متوسط‌هایش در فصل گذشته احتمالا حدود 300 میلیون درآمد داشته‌اند- حالا با تعویق حقوق‌شان، برای پرداخت پول بنزین اتومبیل‌شان لنگ بزنند؟ یک کارمند با درآمد 700- 600 هزار تومانی برای اقتصاد خانواده‌اش برنامه‌ای می‌ریزد که گرفتار پول بنزین اتومبیل خود نشود، حالا چگونه آدم‌هایی با درآمد سالانه 400- 300 میلیون یا بیشتر به این روز دچار می‌شوند، جای تعجب دارد. آنها می‌گویند، حرف‌ها و اعتراض‌های تکراری‌شان به تیتر یک تبدیل می‌شود و لابد این وظیفه و رسالت روزنامه‌هاست!
تکمله: بیایید درباره فوتبا