مهدی طاهرخانی: 1- میل ذاتی ما به ستاره‌محوری است. کلا در فوتبال جهان درحال توسعه همه منتظر یک بازیکن منجی هستند. ستاره‌ای که بیاید و با خنده به معادلات و مجهولاتش همه چیز را برهم بزند. این بار این ردا را برای مسی دوخته بودند. می‌خواستند او این بار مارادونا شود و
یک تنه آلبی‌سلسته را بعد از 3 دهه قهرمان جهان کند اما گویی تفکرات این دستی دیگر رنگ و رویش را باخته است. حتی اگر پالاسیو آن موقعیت تک به تک را گل می‌کرد، حتی اگر بعد از آن آلمان توان جبران نداشت و آرژانتین جام را بالای سر می‌برد باز هم نمی‌شد قهرمانی آنها را صددرصد به مسی ربط داد. مسی در هیچ دیداری از بازی‌های حذفی گل نزد. بیس فوتبال آنها روی هجوم واقع نشده بود. یک گلر خوب، یک خط دفاعی کم‌نقص و یک خط میانی دونده تا حد مرگ. اما وقتی به خط حمله می‌رسیم غیر از مسی بقیه در حد تیم‌های حذف شده در همان مرحله اول گروهی بودند. ایگوآین تنها یک گل زد. آگوئرو تنها اسمش را آورده بود و پالاسیو تعریف جدیدی از فاجعه انسانی بود. لاوتزی هم سینوسی خوب کار می‌کرد. با این خط حمله قهرمان جهان شدن کمی سخت است. می‌شود شد اما به شرطی که آن بالایی
جفت شش‌هایش را رگباری نصیبت کند و این دیگر ربطی به برنامه و اصول مدیریتی ندارد.
2- جهان منتظر درخشش مسی بود. شبیه همان کاری که دیگو در مکزیک کرد. در بازی با آلمان توپ را از وسط زمین بگیرد؛ 5 نفر را دریبل بزند و توپ را ته تور قرار دهد. لباس منجی را برای مسی دوخته بودند اما از آخرین باری که یک بازیکن یک‌تنه توانست یک تیم را قهرمان جهان کند چند سال می‌گذرد؟ از همین 2014 شروع می‌کنیم؛ کدام ستاره می‌تواند ادعا کند باعث قهرمانی آلمان شده؟ درباره اسپانیا هم همین امر صادق است. به ایتالیای 2006 می‌رسیم. آنها هم ستاره واحد نداشتند. برزیل 2002 رونالدوی اورجینال را داشت اما باز هم نمی‌شود همه جام را به اسم آن فوق‌ستاره نوشت. ماشین برزیل خوب حرکت می‌کرد و رونالدو ضربه آخر را بهتر می‌زد. فرانسه 98 هم زیدان را داشت اما زیزو هم ادعایی ندارد که تنها قهرمانی کشورش در همه دوران جام جهانی فقط به واسطه او بود. در همان جام اگر تورام نبود شاید فرانسه رنگ فینال را هم نمی‌دید. برزیل 94 هم تیمی کاملا تاکتیک‌محور بود که روماریو نقش رونالدوی 2002 را برای آنها داشت. آلمان 90 هم به معنای واقعی کلمه یک مجموعه بود با یک ستاره به اسم تیم. و عاقبت می‌رسیم به آرژانتین 86. اینجا اگر مارادونا نبود داستان تفاوت اساسی داشت. پس آخرین بار همان 28 سال قبل بود. اما حالا فوتبال تغییر کرده. فوق ستاره وجود دارد اما آنها نمی‌توانند در رده ملی همه بار را تا رسیدن به جام به دوش بکشند. مثال می‌خواهید؟ رونالدو بهترین بازیکن سال قبل جهان حتی نتوانست تیمش را از گروه بالا بیاورد. مسی تنها در مرحله گروهی موفق به گلزنی شد. نیمار حتی اگر مصدوم نمی‌شد هم توان عبور از این آلمان را نداشت. باری تفکرات جهان سومی کماکان دنبال فوق‌بشر در فوتبال می‌گردد و می‌خواهد پیدایش کند و بگوید تو منجی منی اما 28 سال است اعجوبه‌ای برای مستطیل سبز در جام جهانی پیدا نشده است.
3- یکشنبه‌شب طرفداران سر سخت آرژانتین هم در اواسط نیمه دوم و شروع وقت‌های اضافه متوجه شدند دیگر زمان ستاره محوری به سرآمده است. ستاره شاهکار می‌کند به شرطی که تیمش شاهکارتر باشد. مثل مسی و بارسا، مثل رونالدو و رئال یا مثل همین نویر و آلمان. تک‌تک بازیکنان ژرمن را روی یک طرف کفه ترازو بگذارید، هیچکدام‌شان بدون تردید یک سوم وزن مسی را ندارند. معیار واقعی، قیمت آنها در باشگاه‌شان است. کدام ستاره آلمان قیمت سرجیو آگوئرو را دارد؟ ایگوآین بیشتر طرفدار دارد یا گوتزه و مولر؟ دی ماریا مصدوم بود و نبود اما اگر حضور داشت هیچ کدام از ستاره‌های آلمان قیمت او را در خط میانی نداشتند اما این تیم گران، مغلوب یک برنامه‌ریزی بلند مدت شد. آلمان‌ها وقتی دیدند دیگر قدرت سابق را ندارند درهای تیم ملی را روی همه آلمانی‌ها باز کردند. آلمانی یعنی کسی که در خاک آنها رشد کرده باشد. فارغ از اینکه ترک و کرد باشد یا لهستانی، غنایی و تونسی. وقتی در جام جهانی و یورو دیدند توان رقابت با تیکی تاکا و پاس‌های متوالی را ندارند هوشمندانه یک سال قبل از جام جهانی سراغ گوآردیولا رفتند. شاید نقش پپ در قهرمان شدن این تیم بسیار ناچیز باشد اما همین مقدار ناچیز هم جزو برنامه بود. تعداد پاس‌های آلمان در فینال نزدیک به 1000 پاس بود. آیا این کیفیت به خودی خود به وجود آمده؟ بایرن لیگ قهرمانان را ناباورانه از دست داد تا بازیکنانش یک فصل کامل فوتبال پر پاس و حوصله‌دار را بازی کنند. ثمره‌اش همان فوتبالی بود که مقابل آرژانتین بازی کردند و گلی که دقیقا به مانند اسپانیا در فینال سال 2010 زدند.
4- اگر دنبال منجی می‌گردید مسی دم دست است اما اگر واقعیت و برنامه‌ریزی واقعی را می‌خواهید این آلمان پیش‌روی شماست. آرژانتین تدافعی چشم به ساق مسی و دیگر حمله‌ورانش دوخته بود که در این بین تنها مسی نسبتا درخشید و مابقی در حد هیچ بودند اما آلمان ماشین منظمی بود که ماشینی بازی نمی‌کرد. نهصد و اندی پاس در فینال یعنی آنها از همه پتانسیل موجود برای قهرمان شدن استفاده کرده‌اند؛ از پسر مهاجران
تا تفکرات گوآردیولا.