حس غريب جدا شدن
از امروز همه دوستداران پینتوریکیو حس غریبی دارند. فکر کردن به یوونتوسی بدون هنرمندش که بیشتر از یک مهره فوتبال بود سخت است اما حقیقت است، چه خوب و چه بد باید به این مساله عادت کرد و خو گرفت؛ درست مثل این مساله که همیشه او را با پیراهن یووه دیدیم. همه می‌دانستند و منتظر خداحافظی اله بودند اما می‌توانست کمی طولانی‌تر باشد، حتی امیدوار بودیم که اصلا این زمان نرسد اما چه دور چه نزدیک این حرکتی بود که نمی‌شد از آن دوری کنیم. سه‌شنبه خبری که دوست نداشتیم را شنیدیم، جملاتی که انتظارش را نداشتیم. کم و بیش برای همه همین‌طور بود نه‌تنها یوونتوسی‌ها، کسی انتظار نداشت در یک جلسه بررسی شرایط مالی فصل 2011-2010 این جملات را از مدیر بزرگی که از خانواده آنیلی است، بشنویم. همه شوکه شدند، همه یوونتوسی‌ها و حتی غیریوونتوسی‌ها! این مساله را از واکنش‌ها پس از انتشار این خبر می‌شود به راحتی فهمید. همه می‌دانستیم، حتی وفادارترین و سرسخت‌ترین هواداران الکس. الساندرو دل‌پیرو با اظهارات آندره‌آ آنیلی آخرین روزهای سیاه و سفید خود را در تیمی که بیش از 18 سال به آن وفادار بود، سپری می‌کند. نه‌تنها الکس بلکه بسیاری از بزرگان فوتبال از دنیای فوتبال خداحافظی می‌کنند، همه می‌روند و کفش‌هایشان را به دیوار آویزان می‌کنند. این رسم فوتبال است اما روش خداحافظی هر مهره با مهره دیگر و هر ستاره با ستاره دیگر و حتی اسطوره‌ها فرق می‌کند. با اسطوره‌ها نمی‌شود مثل بقیه برخورد کرد، برای الکس قضیه فرق می‌کرد. او استثنایی بود، کاش بهتر برخورد می‌کردیم، ای کاش اما حیف که نشد. هر بار که پینتوریکیو را در زمین یا حتی روی نیمکت می‌دیدیم چه در بازی رسمی و چه در یک دیدار دوستانه هیجان عجیب و باورنکردنی‌ای را احساس می‌کردیم. این روزها هرکس که عاشق دل‌پیرو است از صحبت آندره‌آ آنیلی قلبش شکست، ضربه‌ای به قلبش وارد شد و غمگین شد و ناراحت و خیلی‌ها شوکه شدند اما واقعیت را پذیرفتند. هنوز هوادار، اکتبر 2008 و نمایش بی‌نظیر الکس برابر رئال را از یاد نبرده، کسی نمی‌تواند آن هیجان و تشویق بی‌سابقه برنابئو را فراموش کند، پیامی زیبا و فراموش‌نشدنی سرشار از احترام برای اسطوره‌ای تاریخی. رکوردهای بی‌سابقه و باورنکردنی‌ای که کاپیتان اله در هر فصل شکست و به افتخاراتش اضافه کرد تا همه هوادارانش با افتخار از دوست داشتن الکس بگویند. گلی که به آلمان زد، یادتان هست یا نیمه‌نهایی جام‌جهانی 2006 و ضربه پنالتی در فینال رقابت‌ها. ضربات ایستگاهی اله را چطور؟ گل، گل از الساندرو دل‌پیرو! او بارها و بارها دروازه رقبا را از روی یک ضربه آزاد زیبا باز کرد، بارها تیفوسی‌ها را از خوشحالی به آسمان برد و دهان مخالفان را بست و دهان بسیاری را از شگفتی باز گذاشت. فوتبال باید ممنون او باشد، ممنون یک فوتبالیست بزرگ که هیجان وصف‌ناپذیری را به هواداران فوتبال هدیه می‌داد. حالا از فصل آینده تیفوسی‌های یوونتوس هرگز نمی‌توانند با این هیجان زندگی کنند، از این پس خبری از رکوردشکنی‌های کاپیتان نخواهد بود. حالا از این به بعد چه کسی قلب هواداران سیاه و سفید را تسخیر می‌کند؟ وارث او چه کسی می‌تواند باشد؟ برای همیشه و همیشه، تنها دل‌پیرو است، میان او، یوونتوس و تیفوسی‌های یووه یک رابطه همیشگی و تکرارنشدنی گره خورده و هیچ چیزی نمی‌تواند این حس را بهم بزند. الکس و یووه بهترین لحظات را برای زندگی هواداران یووه رقم زدند، بهترین‌ها را. از این پس جای این ستاره در رختکن خالی است، در تیم، در ترکیب و نیمکت این تیم و در دنیای بیانکونری‌ها؛ یک پرچمدار فراموش‌نشدنی که هیچ وقت به ما حس تلخی را نداد. او پیشمان ماند حتی زمانی که رفتیم سری B، آنجا آقای گل شد و به بقیه انگیزه بازگشت داد. بیشترین گل‌ها را با پیراهن بیانکونری زد، بیشترین بازی‌ها را انجام داد و بیشترین رکوردها را ثبت کرد و برای همیشه به پیراهنی که پوشید وفادار ماند و به این پیراهن احترام گذاشت.
یوونتوس نمی‌تواند او را انکار کرده و مثل او را داشته باشد، درست مثل شعاری که در ورزشگاه سر می‌دهند: «هیچکس مثل تو نیست»؛ وفادارترین مهره بیانکونری چه در شکست‌ها و چه در
پیروزی‌ها و در خوشی و ناخوشی .
18سال یوونتوسی، جام‌ها و افتخارات زیاد، قهرمانی در لیگ قهرمانان، 7 اسکودتو، سوپرکوپا... همه این افتخارات را مي‌توان نتیجه صبر و تحمل او در کنار تلاشش دانست. البته یک تشکر ویژه هم از بونیپرتی و دیگر پرچمدارهاي تاریخ یووه باید کرد که راه را برای جوانانی مثل الکس در تورینو باز کردند و با اعتماد به آنان از آنان اسطوره‌ای ساختند که حالا این اسطوره فراموش‌نشدنی است. تازه فصل شروع شده اما از حالا همه به فکر پایان فصل هستند. پایانی که همراه با اشک و غم است، اشک کاپیتان و اشک تیفوسی‌ها، چه هیجانی و چه فضایی! شادی برای اینکه برای همیشه کاپیتان یوونتوس می‌ماند و غم و اندوه برای اینکه او را هرگز در زمین با پیراهن سیاه و سفید یووه نمی‌بینیم. مطمئنا خداحافظی راحتی نیست، خداحافظی با کاپیتان، با یک اسطوره و سمبلی همیشه برنده، مهره ارزشمند و محبوب یووه، ایتالیا و دوستداران فوتبالش . چه هدیه گرانبهایی است بازگشت کاپیتان اله و دیدن مجددش اما حیف که نمی‌شود... .