پناهندگی محمدعلی شاه قاجار به سفارت روس در پی تصرف تهران توسط مشروطه‌طلبان(1288ش)
محمدعلی شاه قاجار پس از به دست گرفتن قدرت، همواره از روسها حمایت میکرد و آنان نیز به وی کمک میکردند. در جریان به توپ بستن مجلس نیز فرمانده قشون ایران را لیاخوف روسی برعهده داشت. از این رو، وقتی که آزادیخواهان تهران را فتح کردند، محمدعلی شاه خود را دربرابر آنان ناتوان یافت و برای در امان ماندن از دست مشروطه‌طلبان به سفارت روس پناه برد. لیاخوف روسی، فرمانده قزاقان که این موضوع را شنید، به حضور فرماندهان فاتح تهران رسید و شمشیر خود را به عنوان تسلیم در مقابل آنان بر زمین نهاد. در ساعت 4بعدازظهر همان روزی که تهران فتح شد، جلسه مهمی با حضور پانصد تن از نمایندگان مجلس و بزرگان پایتخت و آزادیخواهان معروف در بهارستان منعقد شد. این مجلس تاریخی که تحت عنوان «مجلس عالی فوقالعاده» انعقاد یافت، محمدعلی شاه را که به سفارت روس پناه برده بود، از سلطنت مستعفی شناخت و پسر او سلطان احمدمیرزا ولیعهد را به سمت شاهنشاهی ایران اعلام کرد. بدین ترتیب دوره استبداد صغیر که یک سال و 22 روز به طول انجامیده بود به پایان رسید. محمدعلی شاه، مدت 57 روز در سفارت روس پناهنده بود و سرانجام او را به خواری از ایران راندند و از آن پس در بندر اُدِسا در کنار دریای سیاه در کشور روسیه مسکن گزید.
استعفای محمد مصدق از نخست‌وزیری و انتخاب قوام‌السلطنه به این مقام توسط شاه (1331 ش)
محمد مصدق در روز 25 تیرماه 1331 ش با شاه ملاقات کرد و لیست وزیران خود را تسلیم محمدرضا پهلوی کرد. در این دیدار، مصدق از شاه درخواست کرد پست وزارت جنگ هم با او باشد زیرا مدعی بود نظامیان به حرف او اهمیت نمیدهند و در کارها، کارشکنی میکنند و با این وضعیت، دولت نمیتواند به فعالیت خود ادامه دهد. شاه با واگذاری وزارت جنگ به مصدق موافقت نکرد و مصدق به خانه بازگشت و بدون مشورت با احدی، استعفای خود را برای شاه فرستاد. در نتیجه شاه، قوام‌السلطنه را به نخست‌وزیری برگزید و او نیز در اولین روز زمامداری خود با انتشار اعلامیهای، برخورد قاطع دولت با مخالفانش را اعلام کرد. اقدامات قوام که مورد حمایت همه‌جانبه شاه بود، مردم و علما را به صحنه کشاند و سرانجام این وقایع، زمینهساز حضور گسترده مردم در قیام تاریخی 30 تیر 1331 و بازگشت مصدق به قدرت شد.
انفجار آزمایشی اولین بمب هستهای جهان در صحرای «آلاماگور دو» آمریکا (1945م)
در حالی که دو ماه و نیم از پایان جنگ دوم جهانی در اروپا میگذشت، نبردهای سختی بین نیروهای آمریکا و ژاپن در آسیای جنوب‌شرقی در جریان بود. آمریکایىها پس از تصرف جزیره اوکیناوا، در تدارک حمله به خاک اصلی ژاپن بودند ولی با مشاهده مقاومت شدید ژاپنیها برای حفظ این جزیره، پیشبینی میکردند که جنگ برای تصرف خاک اصلی ژاپن، تلفات و خسارات بسیار سنگینی به بار خواهد آورد. در همین اوضاع و احوال بود که اولین بمب هستهای آمریکا در 16 ژوئیه 1945م در صحرای آلاماگوردو در ایالت نیومکزیکوی آمریکا با موفقیت مورد آزمایش قرار گرفت و از این زمان بود که سران آمریکا به فکر استفاده از این سلاح در جنگ با ژاپن افتادند. هنگام آزمایش نخستین بمب هستهای آمریکا، هاری ترومن، رئیس‌جمهور وقت این کشور در خارج از کشور و در کنفرانس پوتسدام حضور داشت. وقتی که خبر آزمایش موفقیتآمیز بمب هستهای را به ترومن اطلاع دادند بیدرنگ دستور داد به تولید اولین سری از این بمبها اقدام شود. استدلال سردمداران آمریکا برای استفاده از بمب هستهای در ژاپن این بود که اگر بمب هستهای در ژاپن مورد استفاده قرار نمیگرفت، بیش از 10 برابر آنچه در هیروشیما و ناکازاکی کشته شدند، در میدانهای جنگ جان میباختند. با این دلیل، ترومن دستور بمباران هستهای هیروشیما و ناکازاکی را صادر کرد و جان بیش از 200 هزار نفر را در یک لحظه گرفت. ضمن اینکه صدها هزار نفر دیگر نیز از آثار این بمبها، دچار انواع بیماریها شدند و عوارض آن تا سالهای اخیر ادامه داشت.