یک: الحمدلله هنوز هم دهانم بوی شیر مادر می‌دهد اما از اینکه بچه‌تر بودم، در کتاب‌ها خوانده بودم و از بزرگ‌تر‌ها شنیده بودم که هنگامه ظهور مهدی موعود، ملل عرب علیه حکام خود دست به قیام می‌زنند و علیه بیداد، داد می‌زنند. خوانده بودم و شنیده بودم که از این ملت‌ها، گروهی‌شان پیروز می‌شوند و گروهی‌شان برای پیروزی، کار سخت و طاقت‌فرسایی دارند. آنقدر فهمیده بودم که اوضاع در کشورهای عربی، پر از اعتراض است به پادشاهان. به اهالی تاج و تخت. جنگ قبیله‌ها با آل‌خلیفه‌ها. جنگ ایل با آل. خوانده بودم و شنیده بودم که دنیا، سرتاسر تشنه عدل می‌شود. خوانده بودم و شنیده بودم که مردم دنیا علیه اقلیت حاکم سرمایه‌دار، هریک با زبانی، دست به قیام می‌زنند. خوانده بودم و شنیده بودم که دنیا پر از ظلم و جور و ستم می‌شود و صبر جهانیان لبریز می‌شود. فهمیده بودم، تکنولوژی و توسعه پیشرفت می‌کند، لیکن عدل و داد، پسرفت. چیزهای دیگری هم خوانده و شنیده بودم. بعضی‌هایش رنگ و بوی خرافه داشت و بعضی دیگرش یا ابهام داشت یا ایهام. مانده بودم کدام روایت را رد کنم و کدام حکایت را تایید اما اینقدرش را مطمئن بودم که هنگامه ظهور، دنیا شکایت دارد از اوضاع خویش. از حال و روز خویش. از امروز خویش. حتم داشتم که دنیا درصدد فردایی دیگر است. فردایی با حضور منجی، از پس ظهور. باز هم اما مدام می‌خواندم و می‌شنیدم و می‌فهمیدم که در آستانه ظهور، کشور عربستان دستخوش نوعی جنگ قدرت می‌شود. آن زمان برای وقتی است که ولیعهد مرده است و پادشاه در بستر بیماری، مشاهده می‌کند که مویز قدرت، آنچه زیاد دارد قلندر است و شاهزاده. خوانده بودم و شنیده بودم نام پادشاه بیمار، «عبدالله» است اما بنده خدا نیست. اشک و گریه و دل و مهر و عاطفه را شرک می‌داند اما شریک قائل شدن برای خدا را، نه! هم دست و هم داستان دشمنان اصلی دین خداست و با منجی، سر جنگ دارد؛ آنقدر که بر فراز خانه خدا، برجی بلندبالا، بلند می‌کند تا بلکه محل ظهور منجی را و خود منجی را، بتواند زیر نظر داشته باشد. وقتی یک لات که به عزی تنه می‌زند، کلیددار خانه خدا شده باشد، باید هم بت‌شکن را صدا کرد. بت‌شکنی که هم بت‌ها را می‌شکند و هم بت‌گرهایی که بت‌ها را بال و پر داده‌اند. باز هم می‌خواندم و می‌شنیدم. چه باریک بود مرز میان راست از دروغ و واقعیت از خرافه. فهمیده بودم که در کوچه ظهور، برخی‌ها «فرعی انحراف» زده‌اند تا به جنگ مقدس‌ترین مفاهیم بروند. اینگونه بود که انجمن حجتیه، به نظرم جریان انحرافی ظهور حضرت حجت جلوه کرد. از موعود سخن می‌گفت اما برای عدالت حاضر نبود قدمی بردارد. امروز هم می‌بینم که این انجمن، پوست انداخته و در شکل و شمایل دیگری به انحراف و اختلاس مشغول است. باید باز هم بخوانم و بشنوم اما بیش از این 2 کار، باید خوب ببینم. باید دنیا را و صدای اعتراض‌شان را و چرایی اعتصاب‌شان را ببینم. امروز دیگر وقت خواندن و شنیدن نیست؛ مشاهده کردن، کار قشنگ‌تری به نظر می‌رسد. خوب باید رصد کرد زمین را. باید خوب دید، تا خوب تحلیل کرد. باید خوب دید، تا خوب قدم برداشت.
دو:
در میان این همه تصویر که از «جنبش تسخیر وال‌استریت» و پس‌لرزه‌های جهان‌شمول آن مشاهده کرده‌ام، برخی تصاویر با آدمی حرف می‌زند و نوید چیزهایی را می‌دهد. یکی از این تصاویر اما پیام قشنگی داشت. عاقله مردی بور روی کرکره مغازه‌ای نوشته بود: «مسیح هم با ماست. با ما 99درصد».
سه:
می‌توان مثل کارشناسان مسائل سیاسی و اقتصادی، درباره اوضاع امروز جهان، حرف‌های کارشناسانه زد اما مختصرش را بخواهی بدانی؛ گمانم ملل دنیا دیگر خسته شده‌اند از زندگی در دنیایی که منجی ندارد. یکی مسیح را صدا می‌زند، دیگری مهدی را و همه منجی را. آن یهودی هم بی‌کار ننشسته و به جنبش ضدسرمایه‌داری پیوسته تا بگوید که صهیونیسم، جریان انحرافی دین موسای کلیم‌الله است. همچنان که نظام سرمایه‌داری، جریان انحرافی دین عیسای روح‌الله است. عجبا! جریان انحرافی همه ادیان، دست به دست هم داده‌اند و اوباما و دیوید کامرون و نتانیاهو و ملک عبدالله و که و که، هم قسم شده‌اند که اگر شد صدای بشریت را خفه کنند و اگر نشد، خود بشریت را. چیست اما صدای بشریت؟!
چهار:
باری! از حلقوم انقلاب اسلامی ملت ایران، این صدا در جهان پیچید اما چو نیلوفر عاشق، این صدا دارد در حلقوم همه اهل دنیا می‌پیچد. حالا 99 درصد مردم دنیا علیه همان یک درصدی بسیج شده‌اند که دشمن اول انقلاب اسلامی است. انقلاب اسلامی مسیر کوی انتظار و کوچه ظهور را هموار کرد. ما مقدمه بودیم برای یک متن. ما به دنیای اسلام یاد دادیم که می‌توان دیکتاتورها را به زیر کشید اما از چاله به چاه نیفتاد و به نظام سرمایه‌داری، روی خوش نشان نداد. کلید این قفل را ما به مردم مصر نشان دادیم. به مردم لیبی و یمن و تونس و بحرین. حالا در لیبی، مهم‌تر از سقوط قذافی، دیدن فریاد «الله‌اکبر» است. الله‌اکبر، مادر همه فریادهاست. خدا هم با ما 99 درصد است.
***
خدایا! می‌شنوی صدای بشریت را؟! گمانم با زبان بی‌زبانی دارد «منجی» را صدا می‌زند. خدایا! تو خدای مایی. فقط خدای پابرهنه‌ها. خدای شهدای نوجوان بحرین. خدای آن یک درصد کذایی، قدرت و ثروت است و زر و زور و تزویر. آنها به تو ایمان ندارند و تو را قبول ندارند و تو را کافرند و نسبت به تو شرک می‌ورزند. آنها با تو سر جنگ دارند. این ما هستیم که جز تو خدایی نمی‌شناسیم و جز تو خدایی نداریم. خدایا! ما 99 درصد بهانه‌ایم؛ آنها به جنگ تو آمده‌اند و به جنگ با منجی تو. تو و منجی‌ات، ما را در این جنگ، تنها نمی‌گذارید. تو به ما وعده داده‌ای و وعده تو، همیشه راست و درست بوده است. خدایا! الوعده وفا! که الحمدلله بشریت هنوز هم دهانشان بوی شیر مادر می‌دهد. ما سر سفره تو بزرگ شده‌ایم. این جنگ، جنگ با عیال‌الله است. خدایا! بفرست منجی‌ات را.