پس از 2062 مسابقه، 48 قهرمانی و گذشت 37سال، عنوان نخبگی به این آسانی‌ها از منچستریونایتد سلب نمی‌شود. با این وجود در یک بعد‌ازظهر باورنکردنی همه‌چیز بشدت دگرگون شد طوری که حتی سرد و گرم چشیده‌ترین مرد فوتبال جزیره هم از اتفاقی که یکشنبه بعد‌ازظهر در اولدترافورد افتاد، شوکه شده است: «این بد‌ترین نتیجه در تاریخ زندگی من تاکنون است. حتی یادم نمی‌آید وقتی بازیکن بودم هم 6 بر یک در خانه باخته باشیم. نمی‌توانم نتیجه نهایی را باور کنم. این بد‌ترین روزمان بود». سرالکس فرگوسن اینگونه بزرگ‌ترین شکست شیاطین سرخ طی 4 دهه اخیر و بد‌ترین باخت خانگی در 6 دهه گذشته را تفسیر کرد. اما در داربی منچستر این ضعیف‌ترین نتیجه خانگی سرخ‌ها از 1926 بود و ضعیف‌ترین عملکرد دفاعی یونایتد در اولدترافورد از 1930. از آن زمان هرگز کسی در تئاتر رویاها شاهد شش‌تایی شدن میزبان نبوده است، اگرچه منچستریونایتد و فرگوسن هر دو در آن داربی سیاه سال 1989، شکست سنگین 5 بر یک را در ورزشگاه مین‌رود، خانه آن روزگار سیتی متحمل شده بودند. حالا که صحبت از سال 1989 شد باید یاد‌آوری کرد که آن سال می‌توانست سیاه‌ترین سال زندگی فرگی در منچستر باشد اگر نخستین عنوان قهرمانی او با یونایتد پس از 3 سال سرمربیگری‌اش در اولدترافورد، آن هم در جامی کم‌اهمیت در پایان فصل به دست نمی‌آمد. آن شکست 5 بر یک مقابل آبی‌های همشهری شاید هنوز هم زمینه کابوس شب‌های بد‌خوابی پیر‌مرد اسکاتلندی را شکل دهد، چراکه در سومین فصل بی‌ثمر او در اولدترافورد آن باخت تاریخی می‌توانست، حکم اخراج فرگوسن را صادر کند، اگرچه شاید شکستی که او کمی قبل‌تر در آوریل همان سال مقابل چارلتون و در جام اتحادیه متحمل شد نیز همانقدر گزنده بود، چراکه او را جدا در موقعیت اخراج قرار داد و از طرف دیگر فرصت ملاقات با محبوب‌ترین خواننده‌اش فرانک سینا‌ترا را از او گرفت.
چرا همیشه من؟
تحلیل شش‌تایی شدن یونایتد در داربی منچستر را باید در وهله نخست بر 2 حرف استوار ساخت؛ دو نام کوچک و بزرگ لاتین که هیچ شباهتی به صاحبشان ندارند: ماریو بالوتلی. او قطعا غیرعادی‌ترین ایتالیایی تاریخ از روزگار روم باستان تاکنون است و مانچینی، هموطن طبیعی‌تر ایتالیایی‌اش روی نیمکت سیتی، واقعا برای این پیروزی تاریخی به ماریو نیاز داشت.
پس از آن همه جنجال و حاشیه‌سازی و بی‌بند و باری و سوءتفاهم‌های نژادپرستانه سرانجام این پسر غنایی‌تبار از جلد ظاهری و پر از تناقض ایتالیایی‌اش درآمد و ثابت کرد که «چرا همیشه ماریو؟»
البته پرسشی که بالوتلی پس از نواختن آن ضربه نرم داخل پای نخستین به قعر دروازه یونایتد با بالا بردن پیراهنش مطرح کرد قطعا متوجه دیگرانی در مسیر زندگی و فوتبال او خواهد شد: «چرا همیشه من؟» فوتبالیست‌ها همواره متهم به این می‌شوند که خود واقعی‌شان را دور از استرس دیگران نگاه می‌دارند اما حالا این پسر سیاه سعی کرده دیگران را به شناخت خودش وادارد. هر چند که در پاسخ به پرسش بالوتلی باید یک کتاب روانشناسی چندلایه نوشت. اما اگر بخواهیم پاسخی کوتاه به او بدهم باید خاطرنشان کنیم که یک استعداد بزرگ، نیاز به خودداری بیشتر دارد نه حرارت و عصبیت بیشتر. بالوتلی برای همیشه با گل‌های اول و دوم که پایه‌گذار پیروزی شش‌تایی سیتی در اولدترافورد بود به یاد آ‌ورده می‌شود. او همچنین باعث اخراج جانی اوانز، دفاع میانی جوان رقیب و از هم پاشیده شدن شیرازه دفاعی یونایتد هم شد و حالا با 6 گل در 5 مسابقه لیگ برتری این فصلش قطعا نوید تکامل یک ستاره را می‌دهد، حتی اگر آتش‌بازی روز قبل او در حمام خانه‌اش، خیلی‌ها را نسبت به آتش‌بازی او در داربی منچستر بدبین کرده بود. دست آخر باز هم یک ایتالیایی این پسر سرراهی غنایی‌تبار را به زندگی بازگرداند. روبرتو مانچینی حکم پدرخوانده ثانویه ماریو را دارد. پدر و مادر‌خوانده ایتالیایی‌اش آن نوزاد آفریقایی را پناه دادند و سال‌ها بعد مانچو او را از تنهایی و درماندگی و گمراهی در قلمروی نرآتزوری میلان، به سیتی آورد و با همه بداخلاقی‌هایش ساخت تا روزی که پسرخوانده‌اش پاسخ همه محبت‌ها را داد. مانچینی پس از بازی گفت: «من او را مثل پسرم دوست دارم.» و بعد شخصیت او را نه به عنوان یک ناظم بلکه مثل یک روانشناس تحلیل کرد: «او ماریو است. دیوانه است. می‌دانم که در حال حاضر در هتل می‌خوابد ولی نمی‌دانم چه اتفاقی (در حمام اتاقش) افتاده است. اگر می‌خواهیم درباره ماریو به عنوان یک بازیکن صحبت کنیم، فکر می‌کنم باید او را جزو 5 بازیکن برتر جهان بدانیم».
دنیا آبی می‌شود
با شکوه‌ترین روز آبی‌های منچستر، باشکوه‌ترین جایگاهشان را در پی داشت. پیروزی 6 بر یک در اولدترافورد، آن هم در کورس نخستین قهرمانی لیگ پس از 43 سال آنها را 5 امتیاز از سرخ‌های شهر پیش انداخت. با این وجود مانچو هنوز احترامی عمیق برای رقیب قائل است: «فکر می‌کنم یونایتد هنوز یک یارد (یک قدم) بالاتر از ما است.» اما آیا شش‌تایی کردن رقیب بزرگی مثل یونایتد اتفاقی بود؟ هرگز! در این 3 سال سیتی قدم به قدم پیشرفت کرد تا سرانجام حسرت همیشگی طرف آبی شهر منچستر را با شوکت عوض کرد. می‌توان گفت پیروزی ماه مارس 2009 (یک سال و 7 ماه پیش) با نتیجه 4 بر یک مقابل لیورپول؛ لیورپولی که مدعی جدی قهرمانی بود، آغاز بنای با‌شکوه امروز است. بنایی که تئاتر رویاها را سرانجام به رنگ آبی و نه قرمز مجسم می‌سازد. روز 23 اکتبر 2011 را می‌توان پایان یک دوره و آغاز عصری دیگر در فوتبال شهر منچستر دانست. سیتی رکورد 18 پیروزی پیاپی خانگی و 37 مسابقه شکست‌ناپذیری یونایتد در اولدترافورد طی 18 ماه اخیر را شکست و پرچم همیشه افراشته شیاطین را پایین آورد.
این حقیقت که منچستریونایتد از زمانی که پا به فینال ومبلی لیگ قهرمانان 11-2010 (آخرین بازی فصل پیش) گذاشت تا داربی یکشنبه گذشته در 5 مسابقه از 7 مسابقه بزرگ داخلی و اروپایی خود جنگ تاکتیکی را باخته (حتی مقابل امثال بنفیکا و لیورپول) حتی اگر در همه این 7 مسابقه بازنده نبوده باشد، نشانه‌ای است بر پایان دوران طلایی فرگوسن. به قول خودش این شکست ناجوری بود. اما آنچه موجب افول تدریجی یونایتد در فصلی خواهد شد که در ابتدا باشکوه‌ترین فصلش (پس از آن پیروزی 8 گله مقابل آرسنال) به نظر می‌آمد، نه به قول فرگوسن «افسردگی شدید بازیکنان من‌یو در رختکن پس از 6گله شدن در اولدترافورد» بلکه قابل پيش‌بيني شدن روش بازی آنها برای رقباست. تقریبا 2 دهه پیش بود که فرگوسن به 26 سال انتظار من‌یو برای قهرمانی لیگ پایان داد و این به لطف کاتالیزوری پيش‌بيني نشده بود به نام اریک کانتونا، حالا سوال اینجاست که آیا سیتی هم کانتونایش را در وجود بالوتلی یافته؟ دست‌کم در بالا زدن یقه یاغی‌گری، دیوانگی و البته نبوغ فوتبالی این دو با هم شباهت‌هایی دارند.