یکی از نابغه‌های مربیگری «بلا گاتمن» بود؛ مربی مجاری که دوران طلایی‌اش به مربیگری او در آمريكا‌‌ی لاتین و اروپا بازمی‌گردد بویژه زمانی که توانست با بنفیکا 2 جام اروپایی را فتح کند اما او اغلب افکاری داشت که با یکدندگی خاصی بر آنها پافشاری می‌کرد. مثلا اعتقاد داشت «فصل سومی در یک تیم وجود ندارد. فصل سوم یعنی مصیبت‌آور!» او احساس می‌کرد بیش از 2 فصل نمی‌تواند انگیزه لازم برای جنگیدن در شاگردانش را زنده نگه دارد، حالا اگر لازم هم باشد می‌توان از حقه‌های متعدد استفاده کرد و این بدان معناست که همیشه باید در حال سورپرایز کردن باشید. بر اساس نقطه نظر مربیان، گاتمن را باید در گروهی دسته‌بندی کرد که در خط پایان «سوداگران شوک» ایستاده‌اند. شوک! عده‌ای از این روش استفاده می‌کنند؛ شوک یعنی برخاستن. بعضی اوقات به یک «جنبش کوتاه» یا «جهشی ناگهانی» برای موفقیت به کار گرفته می‌شود.در واقع گونه به‌روز شده یا مدرن آن برای کسب عناوین مختلف در روش‌های ژوزه مورینیو خلاصه می‌شود و در آن سرخط آن سوی خط پایان گونه‌هایی مثل الکس فرگوسن، گای راکس و والری لوبانوفسکی قرار گرفته‌اند؛ آرشیتکت‌هایی که امپراتوری‌شان را با روش‌های منحصر به فردی ساخته‌اند. آنها نه به زمان گذشته بلکه متعلق به همه اعصار هستند؛ مردانی که ساخت و سازشان محصول زحمات چند دهه به حساب می‌آید. البته باید گفت دستاوردهای آنها تنها به استقامت و طول زمان برنمی‌گردد چرا که مرد جوانی به نام آندره ویلاس‌بوآس در 33 سالگی توانست فاتح لیگ اروپا شود و او بود که پس از کسب این جام عنوان کرد با اینکه با موجی از استرس مواجه بودم ولی با ابزاری به نام «تطبیق» می‌توان به سیر تکاملی دست پیدا کرد. برای اینکه بتوان به اصل ماجرا دست پیدا کرد بد نیست مثالی را عنوان کنیم، بازگردیم به عقب و نگاه کنید به برایان کلاف؛ مردی که ناتینگهام فارست را دگرگون کرد و با بیان این مطلب به راحتی می‌توان درک کرد که چگونه یک مربی در شرایط سخت همه چیز را به نفع تیم تغییر می‌دهد. بازگردیم به همان بحث درباره برایان کلاف؛ مردی که در شب فینال جام اروپا 1980 برابر هامبورگ با یک تغییر تاکتیکی منحصر به فرد فارست را برای نخستين‌‌بار به یک جام اروپایی رساند. استفاده کردن از 5 هافبک در خط میانی موجب شده بود نماینده آلمان غربی کاملا کنترل بازی را از دست بدهد. شاید اگر برایان کلاف آلوده به سیگار و الکل نمی‌شد و سلامتی‌اش برای نشستن روی نیمکت از دست نمی‌رفت تا سال‌های سال می‌توانست در ناتینگهام فارست حکمرانی کند. مردانی که از یکسری اصول خاص پیروی می‌کنند، می‌توانند سال‌ها روی نیمکت تیمی قرار بگیرند و عناوین فراوانی به دست آورند؛ درست مانند فرگوسن.مرد اسکاتلندی که به روش 2-4-4 آنقدر وفادار ماند تا در هفتمین سال حضورش در لیگ برتر (از سال 1986 به بعد) توانست نخستين جام فوتبال جزیره را فتح کند اما آیا پیروی کردن از روش‌های تاکتیکی است که نام مردانی چون او را در تاریخ فوتبال جاودانه می‌کند یا راز دیگری در میان است؟ لوبانوفسکی فقید در این باره اعتقاد داشت: «وقتی فشار در یک بازی شما را احاطه می‌کند آن ته‌مانده ایمانی که دارید به کمک‌تان می‌آید».ایمان از نقطه نظر لوبانوفسکی یعنی تا آخرین لحظه بازی دست از جنگیدن نکشی، این ایمان باید در روز، شب و تمام طول زندگی حرفه‌ای در کنارتان باشد. او با این متد خاص توانست دیناموکی‌یف را به جام‌های متعدد برساند و حتی جام در جام قهرمانان را نیز به دست آورد. درست بعد از مرگ او در سال 2002 سران باشگاه تمایل داشتند تا ادامه راه او را به هر شکل ممکن دنبال کنند. به همین دلیل از یوری سیمن، شاگرد قدیمی لوبانوفسکی برای هدایت دیناموکی‌یف استفاده کردند. «تطابق» همان ابزاری بود که او نیز همانند دیگران برای دست یافتن به موفقیت استفاده می‌کرد. تطابق یعنی وفق پیدا کردن با شرایط و بعد از آن نوبت به وارد کردن شوک می‌رسد؛ فاکتوری که می‌توان آن را به آخرین فوت کوزه‌گری تعبیر کرد.