«نيروهاي نظامي آلمان به يونان حمله كرده‌اند. تانك‌هاي پوتين، لتوني را مورد هدف قرار داده‌اند. فرانسه اقتدار ارتش انگليس را به سخره گرفته است. بله! همان‌طور كه صدر اعظم آلمان مي‌گويد، فروپاشي منطقه يورو مي‌تواند ثبات در منطقه را به خطر بيندازد. امروز 30 اكتبر سال 2018 است و انگليس با ساعات و لحظات تاريك و مبهمي مواجه شده است. در ميدان‌هاي نبرد در سراسر اروپا نيروهاي نظامي انگليس بشدت شكست خورده‌اند و هزاران تن از مردان، زنان و جوانان اين كشور در زندان‌هاي مختلفي در سراسر اروپا بسر مي‌برند. آرزو‌هاي آنها براي دستيابي به آرمان‌هايشان نقش بر آب شده است. از كشته شدن نيروهاي زميني بلژيك گرفته تا خيابان‌هاي سراسر آشوب آتن، اروپا در خاك و خون غوطه‌ور است. در همين حال در نقطه‌اي ديگر در شرق جهان، روسيه رويكردي قدرت‌طلبانه در پيش گرفته و برآن است تا روي خاكستر اروپا آتش امپراتوري خود را از نو بر‌افروزد. روز گذشته پس از شكست نظامي بشدت سنگين انگليس، نخست‌وزير اين كشور استعفاي خود را ارائه كرد. صحبت‌هايي از ايجاد دولت ملي مطرح شده اما هيچ‌كس نمي‌داند در آينده چه اتفاقي به وقوع خواهد پيوست. در خيابان‌هاي انگليس در سوز پاييزي مردان و زنان به دنبال يافتن پناهگاهي براي دفاع از خود هستند اما تجهيزات لازم در اختيار آنها نيست و نيروهاي امنيت داخلي انگليس احتمالا بتوانند نهايتا تا يك هفته مقاومت كنند. در همين حال نيروهاي دشمن تلاش خود را براي انجام حمله‌اي گسترده افزايش داده‌اند. صحبت‌هايي درباره تسليم شدن به ميان آمده و هيچ‌كس سخني از پيروزي نمي‌گويد؛ چيزي كمتر از 10 سال پيش ميليون‌ها تن بر اين باور بودند كه اروپا منطقه‌اي سرشار از آرامش و اتحاد است اما چه شد كه به اينجا رسيديم؟»
روزنامه ديلي‌ميل
در گزارشي تخيلي به آينده‌نگري اغراق‌آميز تحولات پيش‌روي اتحاديه اروپايي با توجه به تحولات كنوني اين اتحاديه و اوضاع اقتصادي حاكم پرداخته و عنوان داشته شرايط كنوني به چيزي شبيه جنگ در سال 2018 ختم خواهد شد. در اين گزارش آمده است:
«وقتي مورخان به شكست‌مان نگاهي دوباره بيندازند به طور قطع متوجه نقطه عطفي در تاريخ خواهند شد كه در هفته آخر اكتبر سال 2011 به وقوع پيوست. اين اتفاق‌ها گرچه عمدتا اين روزها به فراموشي سپرده شده است اما يكي از اصلي‌ترين آنها نشست سران اروپا در بروكسل بود. در اين نشست شركت‌كنندگان سعي كردند براي چهاردهمين‌بار در 20ماه گذشته با فروپاشي منطقه يورو مخالفت كنند. آنگلا مركل، صدراعظم آلمان به اين اميد كه كشورش بتواند با در اختيار قرار دادن بسته حمايتي يك تريليون يورويي، اروپا را از بحراني كه با آن مواجه شده بود نجات دهد، به اعضاي پارلمان اين كشور هشدار مي‌دهد. او مي‌گويد هيچ‌كس نبايد بر اين باور باشد كه اروپا براي نيم‌قرن ديگر همچنان شاهد ثبات و آرامش باشد. در نتيجه من بار ديگر بر اين مساله تاكيد مي‌كنم چنانچه منطقه يورو فروبپاشد، اروپا نيز شاهد فروپاشي خواهد بود. اين مساله كاملا غيرممكن است.در حال حاضر بسياري از ناظران به اين نتيجه رسيده‌اند كه عقايد مركل دچار معناباختگي شديدي بوده است. آنچه مركل و بسياري از سران اروپا متوجه آن بودند اين بود كه اتحاديه اروپا به دنبال مبالغ بالايي كه به عنوان بدهكاري در بسياري از كشورها وجود دارد، دچار تهديد جدي شده است. مسائلي همچون بي‌ثباتي اقتصادي و آنارشيسم آينده اروپا را بشدت تهديد مي‌كند. اين هفته حتي كليساي سن پل كه زماني نمادي از قدرت دفاعي انگليس در آخرين جنگ‌هاي اروپا بود از سوي معترضان ضد نظام سرمايه‌داري تعطيل شد. اين اتفاق در حال حاضر يك واقعه كوچك و نه‌چندان مهم تلقي مي‌شود. در فوريه سال 2012 اين مساله كاملا واضح بود كه آخرين اقدامات براي نجات منطقه يورو با شكستي نافرجام مواجه شده است. در يونان اعتراض‌ها عليه تدابير رياضتي دولت تبديل به درگيري‌هايي روزانه شده بود و در همين حال بسياري از كشورهاي غرب اروپا سعي داشتند خود را از منجلاب اقتصادي كه در آن گرفتار شده بودند نجات دهند. يك‌ماه بعد پس از آنكه تعدادي از مردم خشمگين به ساختمان پارلمان يونان هجوم آوردند اين كشور اعلام كرد از منطقه يورو خارج مي‌شود. بازارهاي اروپا حدود نيمه‌شب بود كه با بزرگ‌ترين شكست در تاريخ مالي و اقتصادي خود مواجه شدند. پس از آنكه قانون و نظم در خيابان‌هاي آتن رنگ باخت، فرانسه و آلمان 5 هزار حافظ صلح را براي بازگرداندن آرامش به يونان به اين كشور اعزام كردند اما زماني كه اين حافظان صلح از سوي تظاهركنندگان و نيروهاي مخالف با بمب مورد حمله قرار گرفتند اين موضوع بر همگان واضح و مبرهن شد كه چيزي بدتر از اين ممكن نيست به وقوع بپيوندد. در عين حال فروپاشي يونان سراسر اروپا را تحت تاثير قرار داد. پس از آنكه توجه بازارها به ايتاليا معطوف شد و دولت به فساد كشيده شده سيلويو برلوسكونی براي برقرار كردن نظم در اروپا به چالش كشيده شد، ناگهان پنجمين قدرت بزرگ اقتصادي اروپا در خطر افتاد. در تابستان سال 2012 تعداد بسياري از تظاهركنندگان ضد نظام سرمايه‌داري در شهرهاي اصلي ايتاليا به تجمع پرداختند؛ تجمعي كه ديري نپاييد به شورشي گسترده تبديل شد. زماني كه برلوسكونی ارتش خود را براي برقراري نظم عمومي وارد عمل كرد صداي انفجار نخستين بمب‌ها در بانك‌هاي رم، ميلان و تورين به گوش رسيد. مبارزه با نظام سرمايه‌داري در حال حاضر اذهان و تصورات يك نسل را فرا گرفته است. انفجار بمب‌ها در بانك‌هاي انگليس هشداري است مبني بر افزايش ناآرامي‌ها در منطقه. در ژوئيه سال 2012 به دنبال انفجار بمبي در يك بانك در فرانكفورت 3 تن جان خود را از دست دادند، يك‌ماه بعد 15 تن ديگر در دوبلين ايرلند كشته شدند. در سپتامبر همان سال طي واقعه‌اي كه هرگز فراموش نخواهد شد 36 تن طي انفجارهاي مختلف در شهر لندن جان باختند. تاكنون تظاهركنندگان و شورشيان سرخط اصلي اخبار شامگاهي بوده‌اند. آلمان و فرانسه همچنان همه تلاش خود را به عمل مي‌آورند تا منطقه يورو به حيات خود ادامه دهد اما فروپاشي اين منطقه دير يا زود به حقيقت گره خواهد خورد و در ايتاليا - جايي كه دولت برلوسكونی اعلام وضع اضطراري كرده است- برخي شهرها شاهد درگيري‌هاي داخلي شديد هستند. زماني كه برلوسكونی به طور رسمي از شركاي اروپايي خود تقاضاي كمك كرد نيكولا ساركوزي، رئيس‌جمهوري فرانسه كه به تازگي در انتخابات پيروز شده، تنها در تلاش بود تا مانوري از قدرت و اختيارات خود را نشان دهد. تا پايان سال 2012 حدود 15 هزار نيروي نظامي فرانسوي در خيابان‌هاي شمال ايتاليا حضور يافتند. در همين حال 14 هزار حافظ صلح اروپايي ديگر به آتن و تسالونيكي اعزام شده‌اند. اروپا دير يا زود شاهد جنگي مسلحانه خواهد بود. آخرين نشست سران در بروكسل كه در‌ماه مارس سال 2013 برگزار شد ظاهرا شكستي جدي به شمار مي‌آيد چرا كه در آن بسياري از كشورهاي اروپايي ضمن مخالفت با تقاضاي آلمان براي رياضت‌هاي مالي بيشتر و اتحاد اقتصادي از نشست خارج شدند. با توجه به اين امر تهديدهاي بسياري ثبات در منطقه را با خطر مواجه كرده است. در این شرایط که اقتصاد در اروپا در وضع نابساماني بسر مي‌برد جنبش‌هاي ملي‌گرا موفق شدند كنترل بسياري از نقاط اين قاره را در اختيار گيرند. در سال 2014 ناآرامي‌ها و شورش‌ها در اسپانيا 63 كشته بر جاي مي‌گذارد و شهرهاي اصلي اين كشور شاهد غارتگري و درگيري‌هاي داخلي هستند. با اين حال توجه بسياري از مردم متوجه شرق اروپا‌ست. هيچ كشوري همچون لتوني تجربه بحران اقتصادي شديد را نداشته است. تا پايان سال 2014 نرخ تخميني بيكاري در اين كشور به بيش از 35 درصد رسيد. از ميان هر 3 شهروند لتوني يكي جزو قوميت‌هاي روس است و در همين حال سردرگمي اقتصادي تبديل به درگيري‌هاي ناسيوناليستي شده است. در 12 آگوست سال 2015 پس از چندين روز درگيري در خيابان‌هاي ريگا ارتش روسيه با هدف بازگرداندن صلح و نظم به منطقه، پاي خود را از مرزهاي لتوني فراتر مي‌گذارد و ولاديمير پوتين جهان را مطمئن می‌کند كه آرامش به منطقه باز خواهد گشت. اما بيانيه وي خطاب به مردم روسيه رنگ ديگري دارد؛ او اعلام مي‌كند: بحران اروپا موقعيتي براي روسيه است. روزهاي تحقير بسر آمده است و امپراتوري ما باز خواهد گشت. بار ديگر غرب به كمك لتوني شتافته است چرا كه از هرچه بگذريم لتوني زماني يكي از اعضاي اتحاديه اروپايي و سازمان پيمان آتلانتيك شمالي (ناتو) بوده است. با اين حال به انزوا كشيده شدن آمريكا در حال حاضر بدين معنا‌ست كه عضويت در ناتو از ارزش چنداني برخوردار نيست. اما با اين حال با توجه به اينكه نيروهاي فرانسه مداخله نظامي خود را در ايتاليا و يونان آغاز كرده‌اند پاريس از مداخله نظامي در لتوني مي‌پرهيزد. در لندن اد ميليبند، نخست وزير جديد انگليس كشورش را مطمئن می‌کند كه هرگز نيروهاي نظامي‌اش را وارد مداخله در كشوري كه درباره آن هيچ اطلاعاتي ندارد، نخواهد كرد. در مسكو پيامي كه مطرح شده كاملا واضح است؛ 6 ماه بعد حافظان صلح روس وارد استوني مي‌شوند و در مارس 2016 ارتش پوتين، ليتواني، بلاروس و مولداوي را تسخير مي‌كند. زماني كه بروكسل به اين مساله اعتراض مي‌كند كرملين به اين مساله اشاره مي‌كند كه حافظان صلح اروپايي همچنان در خيابان‌هاي آتن، رم و مادريد هستند. چرا قوانين بايد درباره شرق اروپا وجهه‌اي متفاوت داشته باشد؟ حقيقت امر اين است كه حق با پوتين است؛ حتي در پاريس نشانه‌هايي از سركوب ناآرامي‌هاي داخلي و نارضايتي مردم وجود دارد كه البته از چنين اقداماتي به عنوان تدابير كوتاه‌مدت براي بررسي افزايش اقدام‌هاي تروريستي حاميان مبارزه با نظام سرمايه‌داري ياد مي‌شود. ساركوزي قانون اساسي فرانسه را به گونه‌اي تغيير داده كه بتواند براي سومين بار در انتخابات رياست جمهوري شركت كند. ادعاي ساركوزي اين است كه ثبات اهميتي بيش از محدوديت‌هاي قانوني و حقوقي دارد؛ در حال حاضر بيش از هر زمان ديگري به نظر مي‌رسد ساركوزي خود را به عنوان جايگزيني براي ناپلئون بناپارت مي‌داند و سعي دارد با در پيش گرفتن رويه‌اي نظامي اروپا را از درگيري كنوني نجات دهد. اگر بار ديگر نگاهي به وقايع‌ماه اكتبر سال 2011 بيندازيم خواهيم ديد كه ساركوزي به ديويد كامرون، نخست‌وزير انگليس گفته بود: خفه شو! ادعاي وي اين بوده كه اروپا به اندازه كافي از نصيحت‌هاي انگليس استفاده كرده و اكنون به نظر مي‌رسد دوران انگليس و حكمراني اين كشور بسر آمده است. رئيس‌جمهوري فرانسه در شبكه تلويزيوني اين كشور در ماه آگوست سال 2016 مي‌گويد همه چيز از لندن آغاز شده است. اما بايد توجه داشت كه دوران انگليس بسر آمده و آينده در شرق به روسيه و در غرب به فرانسه بستگي دارد. براي برخي روزنامه‌هاي انگليسي سخنان وي مهر تاييدي بر ائتلاف نانوشته ميان مسكو و پاريس است؛ ائتلافي كه گرمي‌بخش آن نفت و گاز روسيه است. در حال حاضر بلندپروازي‌هاي ناپلئون‌گونه، ظاهرا ذهن رئيس‌جمهوري فرانسه را فرا گرفته است. 5 روز پيش از كريسمس سال 2016 ساركوزي به تعداد بسياري از حاميانش در ويشي گفت: تمام اعضاي اتحاديه اروپايي بايد در پروژه ما شركت كنند و به منطقه يورو بپيوندند؛ در غير اين صورت آنها بهاي مخالفت خود را خواهند پرداخت. در انگليس اظهارات رئيس‌جمهوري فرانسه موجي از خشونت‌ها را به بار آورده است. بسياري مي‌گويند اد ميليبند از پيوستن به منطقه يورو بسيار خوشحال خواهد شد. نخست‌وزير تضعيف شده انگليس در حال حاضر تحت فرمان «اد بالز» است و اد بالز تاكيد دارد انگليس نمي‌تواند با توجه به اوضاع اقتصادي و نرخ پول آلمان و فرانسه بار ديگر به منطقه يورو بپيوندد. با توجه به اينكه فرانسه فشارها را افزايش داده است و كشاورزان فرانسوي واردات انگليس را به آتش مي‌كشند، ميليبند مجبور به استعفا مي‌شود و به سمت استادي خود در دانشگاه هاروارد بازمي‌گردد. اد بالز در تلاشي مايوس‌كننده بر آن است كه محبوبيت حزب كارگر را احيا كند و به دنبال اين امر مذاكرات را براي حضور انگليس در اتحاديه اروپايي از سر مي‌گيرد و اين در حالي است كه سران فرانسه و آلمان تاكيد دارند از اين مساله جلوگيري خواهند كرد. تا سال 2017 تعداد نيروهاي زميني انگليس به 75 هزار تن كاهش مي‌يابد و در همين حال نتايج نظرسنجي‌ها در اسكاتلند نشان مي‌دهد بيش از 70 درصد مردم خواهان استقلال هستند. در ايرلند شمالي نيز صداي انفجار بمب به طور روزانه حاكي از اوضاعي نابسامان است.
پرچم «اتحاديه» پاره پاره شده و روزهاي پر‌غرور آن بسر آمده است. چه غمبار و ملال‌انگيز است؛ زماني كه فرصت داشتيم كاري نكرديم!»