فوریه 2003 که ایالات متحده به عراق لشکر کشید کمتر ناظری تصور می‌کرد، حضور آمریکا در این کشور به کمتر از چند دهه محدود شود و کاخ سفید به این زودی‌ها از عراق نفت‌خیز دل بکند. در آن مقطع نومحافظه‌کاران حاکم بر کاخ سفید به بهانه ایجاد فرآیند «دولت- ملت‌سازی» و کلید زدن پروسه توسعه سیاسی و اقتصادی و ساقط کردن رژیم اقتدارگرای صدام به این کشور حمله کردند؛ بهانه‌‌هایی که توسط خوشبین‌ترین تحلیلگران سیاسی هم قابل پذیرش نبود. بر همگان آشکار بود که ایالات متحده در پس پرده این ادا و اطوار دموکرات‌مآبانه به دنبال بسط هژمونی خود در سراسر جهان است. در این میان آمریکایی‌ها مطابق معمول برای استفاده از منابع زیرزمینی عراق هم برنامه‌ریزی گسترده و طولانی مدت انجام داده و برای سال‌ها روی بهره‌برداری از ذخایر نفتی این کشور حساب کرده بودند. اما اکنون و در شرایطی که کمتر از یک دهه از اشغال عراق می‌گذرد، آمریکایی‌ها از عراق نه خارج، که اخراج شده‌اند. آن هم بی‌آنکه بتوانند اهداف خود را محقق کنند. آمریکا در شرایطی از عراق اخراج شده است که هژمونی این کشور با مقاومت سرسختانه مردم به چالش کشیده شده و به کلی رو به زوال است. صدها میلیارد دلار آمریکا بی‌‌اندک منفعتی در عراق هزینه شده و فشارش هم بر گرده شهروندان و طبقه متوسط آمریکایی آمده است. فشاری که به نظر می‌رسد با وضعیت بحرانی اقتصادی فعلی به این زودی‌ها پایان نیابد. در این میان هزاران سرباز آمریکایی هم در این جنگ کشته و زخمی شدند تا خاطرات شکست جنگ عراق برای همیشه در اذهان حاکمان کاخ سفید و مردم آمریکا بماند و تلخی این هزیمت همه‌جانبه هیچ‌وقت
از بين نرود. به واقع مقاومت مردم عراق اعم از کرد و شیعه و سنی علیه اشغالگران به سران کاخ سفید نشان داد در عراق هیچ یک از اهداف سیاسی، اقتصادی و نظامی آنها برآورده نمی‌شود و سیاستمداران این کشور را از مدت‌ها پیش به فکر راهکاری برای خروج آبرومندانه از عراق انداخت. حتی در 2 انتخابات پارلمانی عراق مردم این کشور به کاندیداهایی رای دادند که مرزبندی آشکار و واضحی با اشغالگران آمریکایی داشتند.
ادامه در صفحه11