حسين قدياني: اگرچه صلح، خوب است و حقوق بشر چیز قشنگی است اما اساس عالم تا ابد بر پایه جنگ میان حق و باطل و خیر و شر استوار است. همین که ماه هست، یعنی فرشته خورشید هم عاقبت بیرون می‌آید از پس پرده ابرهای تیره و تار و روشنی را بر غبار غلبه می‌دهد، یار را بر اغیار و صلح و صفا را بر دیو جور و ستم. امروز اما سخنان بطالین عالم درباره صلح و حقوق بشر، اباطیلی بیش نیست. در این کارزار شاید هم آشفته‌بازار، یکسو آرمان‌های انقلاب اسلامی ایستاده است و دیگر سو آرمان‌های نظام سرمایه‌داری. جنگ، جنگ سختی است اگرچه به نظر می‌رسد این جنگ به آخرین مراحل خود نزدیک شده است و حضرت آفتاب، خودش هم بی‌تاب شده است. حالا 99 درصد مردم دنیا دارند همان شعارهایی را می‌دهند که دنیا اول بار از زبان ملت ما شنید و بار دوم، از زبان بیداری اسلامی ملل مسلمان. از همان اول هم به نظر می‌رسید انقلاب اسلامی، فقط مقدمه انقلاب ملل مسلمان نیست بلکه مقدمه یک انقلاب جهانی است. این را، هم دوست یافته بود و هم دشمن دریافته بود. اصولا مردانی از جنس خمینی و خامنه‌ای، یعنی امیدواری برای ظهور، لیکن در جهان امروز اصلا مهم نیست چه کسی «مهدی» می‌خواهد و چه کسی «مسیح»، مهم این است که دنیا دیگر گوشش بدهکار اراجیف «اشراف» حاکم بر جهان نیست. در «نه» گفتن به نظام سرمایه‌داری، مردم دنیا با یکدیگر، متفق‌القول و متحدالعملند. قیام علیه سرمایه‌داری، یعنی قیام علیه لیبرالـ دموکراسی، یعنی «مرگ بر آمریکا» چرا که در نظام‌های مبتنی بر ایده‌آل‌های غربی، ارزش پول از ارزش آدم‌ها بیشتر است. دنیا اما دیگر نمی‌خواهد بر ناس، اسکناس حکومت کند. دلار، یار بشریت نیست؛ واحد پول یک درصد دنیاست. خدای یک درصد دنیاست. ملت‌های دنیا هم دقیقا از همین پول‌سالاری زراندوزان جهانی به ستوه آمده‌اند. متاسفانه نهادی بین‌المللی همچون دادگاه لاهه، مدعی‌العموم ملل دنیا نیست اما کاش همین کارکرد را داشت و در مقام حمایت از 99 درصد مردم دنیا، علیه سرمایه‌داری، کیفرخواست تنظیم می‌کرد و آمریکا را محاکمه می‌کرد. جور این قصور را لیکن ملت ما با انقلاب اسلامی کشید. انقلاب اسلامی، کیفرخواست علیه نظام سرمایه‌داری بود و همچنان هست. اینکه امام ما مدام تاکید می‌کرد: «ما با آمریکا سر سازش نداریم»، حکمتش امروز بیش از گذشته نمایان شده است؛ همچنان که تاکید حضرت روح‌الله بر «تشکیل هسته‌های مقاومت». طلوع خمینی در عصر حاضر، فقط این نبود که دیو برود و فرشته بیاید؛ مفاهیم عوض شد و دنیای دیگری آغاز شد؛ دنیایی که انقلاب اسلامی را دیده، امام خمینی و امام خامنه‌ای را دیده، بیداری اسلامی را دیده و جنگ امروز پابرهنگان دنیا با سرمایه‌داران را دیده، حتما «مهدی موعود» را هم خواهد دید. انقلاب اسلامی، دنیا را آماده کرد برای اینکه از پس این روزگار، آموزگار صلح و عدالت را ببیند. انقلاب اسلامی، خودش هم دنیای دیگری رقم زد و معادلات مرسوم دنیا را به هم زد. دنیای دیگری که در آن می‌توان به آمریکا به عنوان نماینده نظام سرمایه‌داری «نه» گفت و بر این پیمان یعنی پیمان «لااله‌الاالله» ایستاد. بیداری اسلامی نیز «نه» به همین نظام و تشعشعات همین نظام است. پدر معنوی دیکتاتورهای بومی، نظام سرمایه‌داری جهانی است. همین که اهالی خاورمیانه، مبارک، بن‌علی، علی عبدالله صالح، آل‌خلیفه و آل‌سعود را نمی‌خواهند و همین که با شعار اسلام و شعور اسلامگرایی، انقلاب می‌کنند، کافی است که دوست هم، همچنان که دشمن اعتراف می‌کند، حواشی حادثه‌ها را رها کند و به متن حماسه‌ها بپردازد و باور کند که علمدار و جلودار بیداری اسلامی، انقلاب اسلامی است. صرف هر تکانی در منطقه و صرف هر قیامی و هر حرکتی علیه دیکتاتورهای دست‌نشانده یا مورد حمایت آمریکا یعنی برد دیگر جمهوری اسلامی از نظام سرمایه‌داری. در این مقام، آنچه ملت‌ها علیه آن به پا خاسته‌اند، یعنی آنچه نمی‌خواهند، خودش موضوعیت دارد. موضوعیت «نه» به دیکتاتورها، یعنی «آری» بیداری اسلامی به انقلاب اسلامی، در جنگ با نظام سرمایه‌داری. چه کسی در این رفراندوم واضح شک دارد؟! اگر راست می‌گویند سرمایه‌داران عالم، نظام لیبرالـ دموکراسی را که بیشتر به لیبرال‌دیکتاتوری شبیه است، به رای مردم بگذارند، تا نه فقط در کف خیابان که در صندوق آرا هم مردود شوند و نه فقط در امتحانات که در انتخابات هم رفوزه شوند. موضوعیت داشتن این «نه»، حتی صرف نظر از «امام خامنه‌ای» خوانده شدن خامنه‌ای توسط بیداری اسلامی، برای دنیا به وضوح مشخص کرده که نسبت امام خامنه‌ای به بیداری اسلامی دنیای اسلام، همان نسبت امام خمینی است به انقلاب اسلامی ملت ایران. خامنه‌ای، امام بیداری اسلامی است و دست‌پروده‌اش، سیدحسن نصرالله؛ محبوب‌ترین فرد نزد جهان عرب. بدیهی است بیداری اسلامی، حدفاصل انقلاب اسلامی و قیام دیگر ملل دنیا علیه نظام سرمایه‌داری است و طبیعی است که پازل ظهور، در شرف تکمیل است. بیداری اسلامی اما هم انقلاب مسلمانان است و هم انقلاب اسلامی ایشان. «الله‌اکبر» اگرچه گاهی لقلقله زبان لیبرال‌ها می‌شود، لیکن انقلاب، آن هم از نوع اسلامی، لباسی است که فقط زیبنده اسلامگراهاست. لیبرال‌ها فقط گاهی موقتا دولتی مستعجل تشکیل می‌دهند. لیبرال‌ها جریان انحرافی انقلاب‌ها هستند. با این همه اگر تونس، مصر، لیبی، یمن و بحرین دنبال الگوی دیگری غیر از انقلاب اسلامی بودند، اصولا انقلاب نمی‌کردند بلکه معامله می‌کردند. ترکیه شاید برای صنعت توریسم، یا سنت معامله‌گری و یکی به میخ زدن و یکی به نعل زدن، الگوی مناسبی باشد اما لیبرال‌ها حتی اگر مسلمان باشند و حتی اگر آداب شریعت را به جا بیاورند، نمی‌توانند الگوی انقلاب‌ها باشند. رجب طیب اردوغان هم با اردوگاه «حسین» است و هم با اردوگاه «یزید» و فعلا تکلیفش را روشن نکرده، هر چند به نظر می‌رسد شرف دارد نسبت به لیبرال‌های داخلی. هم در عاشورا برای سیدالشهدا اشک می‌ریزد و هم با یزیدیان زمان، یعنی اسرائیل معامله می‌کند و ایشان را به رسمیت می‌شناسد. هم جمهوری اسلامی را می‌خواهد و هم آمریکا را، چرا که سازش از اساسی‌ترین اصول لیبرال‌هاست. آیا عاقلانه است ترکیه را الگوی انقلاب‌هایی بدانیم که در آن فقط به شعار «مرگ بر اسرائیل» اکتفا نمی‌شود بلکه سفارت این رژیم جعلی، تسخیر می‌شود؟!
ادامه در صفحه 6